Είναι φθινόπωρο του 1943 και η Ρόζα Ζάουερ (Ελίζα Σλοτ), μία νεαρή κοπέλα από το Βερολίνο μόλις 20 κάτι χρονών πηγαίνει σε ένα μικρό και απομακρυσμένο χωριό να ζήσει με τους γονείς του συζύγου της, ο οποίος πολεμάει στο μέτωπο με τις δυνάμεις των Ναζί. 

Η Ρόζα είναι εξαντλημένη και κατάκοπη, ωστόσο, οι επιλογές για μία γυναίκα (ακόμα και αν ανήκει στη λεγόμενη «Άρια Φυλή») είναι περιορισμένες. Πρέπει να βρει έναν τρόπο να επιβιώσει και να φέρει χρήματα στο σπίτι που την φιλοξενεί, καθώς το φαγητό είναι λιγοστό.  

Στο χωριό αυτό βρίσκεται και το «κρυφό» αρχηγείο του Αδόλφου Χίτλερ. Μία ημέρα, λοιπόν, στρατιώτες των SS έρχονται στο σπίτι των γονιών του συζύγου της και της ζητούν να τους ακολουθήσει. Στο φορτηγό βρίσκονται και άλλες γυναίκες του χωριού, άγνωστες σε εκείνη. Μόλις φτάνουν στον προορισμό τους, και οι 7 γυναίκες μαθαίνουν ότι είναι πρακτικά υποχρεωμένες να δεχτούν μία δουλειά που θα έθετε σε κίνδυνο τη ζωή τους: να δοκιμάζουν τα φαγητά που μαγειρεύει ο σεφ του Χίτλερ, προκειμένου να αποφευχθεί μια πιθανή απόπειρα δηλητηρίασής του.

Η δοκιμασία στην οποία υποβάλλονταν οι γυναίκες, διαφορετικών background και ιδεολογιών ως προς τον πόλεμο, θα τις φέρει αναγκαστικά πιο κοντά, ενώ ο πόλεμος βρισκόταν σε εξέλιξη και τα γερμανικά στρατεύματα έχαναν μέρα με τη μέρα. Ωστόσο, για τη Ρόζα, η μακάβρια αυτή συνθήκη και η απουσία του συζύγου της την οδηγούν στο να αποκτήσει σχέση με έναν υψηλόβαθμο αξιωματικό των SS (Μαξ Ρίμελτ).

Η ταινία, εκτός από μία ενδοσκόπηση στις σχέσεις των πρωταγωνιστριών, θέτει, επίσης, το ερώτημα του κατά πόσο οι Γερμανοί που στήριζαν – έμπρακτα ή σιωπηλά – τους Ναζί στον πόλεμο, γνώριζαν για τα εγκλήματα πολέμου και τις φρικαλεότητες στις οποίες συμμετείχαν.

Είδα την ταινία αγνοώντας ότι  βασίζεται σε αληθινή ιστορία, η οποία, όμως έγινε γνωστή το 2012. Η ομάδα των δοκιμαστριών ήταν αληθινές γυναίκες που με τον τρόπο τους βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή του πολέμου, χωρίς να κρατούν όπλα. Το μπεστ σέλερ μυθιστόρημα «Στο Τραπέζι του Λύκου» της Ροσέλα Ποστορίνο αποτέλεσε τη βάση για τις «Δοκιμάστριες». 

Ο σκηνοθέτης, Σίλβιο Σολντίνι, έδωσε στην ταινία μία φυσική ροή και τον απαραίτητο ρεαλισμό, ούτως ώστε να μεταφέρει τον θεατή στην καθημερινότητα των γυναικών αυτών – μια καθημερινότητα, από την οποία, ωστόσο, δεν λείπει το σασπένς, το απροσδόκητο και οι ανατροπές.

Και οι 7 δοκιμάστριες ζούσαν μεν σε καθεστώς πολέμου, ήταν, όμως, παραπλανημένες ως προς τη μεγάλη εικόνα και τη φρικαλεότητά του. Οι πρωταγωνίστριες με το βάθος των ερμηνειών τους κατάφεραν να μας μεταδώσουν τον φόβο, τον θυμό, αλλά και το στρες που αισθάνονταν ενώ έπαιζαν τη ζωή τους κορόνα -γράμματα.

Συνολικά, η αυθεντικότητα της ιστορίας, σε συνδυασμό με τα ηθικά διλήμματα που προκύπτουν από αυτή, καθιστούν την ταινία ένα μεγάλο must στο watchlist σας.