Μια ωδή στο καλοκαίρι που μόλις μας αποχαιρέτησε, ξεκινώντας ένα ταξίδι στους δρόμους του Χονγκ Κονγκ της δεκαετίας του 60. Πριν τις Άγριες Μέρες του Κεκάτου, υπήρχε το «Days of Being Wild» του Wong Kar-Wai, μια ταινία που μοιάζει με πυρετώδες όνειρο. Είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του και η πρώτη φορά που ενώνει τις δυνάμεις του με τον διευθυντή φωτογραφίας Christopher Doyle. Εδώ ο Wong δημιουργεί έναν ολόκληρο κόσμο, υπογράφοντας τόσο τη σκηνοθεσία όσο και το σενάριο. Η ταινία κυκλοφόρησε το 1990 και άνοιξε τον δρόμο για μια άτυπη τριλογία, μαζί με το «In the Mood for Love» (2000) και το «2046» (2004).

Όπως κάθε ταινία του Wong Kar-Wai, έτσι και το «Days of Being Wild» απαιτεί να του παραδοθείς με υπομονή και ανοιχτή καρδιά. Αν του χαρίσεις χρόνο και σκέψη, θα σε ανταμείψει με μια εμπειρία που μοιάζει με μελαγχολικό όνειρο. Στον πυρήνα του βρίσκονται η αγάπη, η αποδοχή, η τύχη και τα αδιέξοδα των συναισθημάτων που βασανίζουν τους κυνικούς ήρωές του.

Ο Yuddy, ο γοητευτικός, νάρκισσος, εγωιστής, που μοιάζει να μην έχει νοιαστεί ποτέ για κανέναν, απεικονίζεται στις οθόνες μας από τον Leslie Cheung. Γνωρίζουμε μαζί του και την θετή μητέρα του (Rebecca Pan), η οποία είναι συνταξιούχα πόρνη και έχουν μια ιδιαίτερη σχέση αγάπης-μίσους. Γνωρίζοντας ότι η βιολογική του μητέρα τον εγκατέλειψε στην γέννα, είναι απελπισμένος να την βρει, ενώ βλέπουμε τη θετή του μητέρα να αρνείται να του δώσει οποιαδήποτε πληροφορία φοβούμενη ότι θα τον χάσει. Παρουσιάζει τον εαυτό του σαν πουλί που πρέπει να πετάξει, δεν μπορεί να μείνει στο ίδιο μέρος, δεν ξέρει πόσες γυναίκες θα αγαπήσει στη ζωή του. Το υποσυνείδητο μίσος για την γυναίκα που τον εγκατέλειψε φαίνεται στις ερωτικές σχέσεις που συνάπτει.

Γνωρίζει την Su Lizhen (Maggie Cheung) και γίνονται φίλοι του λεπτού (εγώ έλιωσα με αυτήν την σκηνή). Ενώ η σχέση τους φαίνεται να εξελίσσεται όμορφα, εκείνη του ζητά κάτι πιο σοβαρό και εκείνος της απαντά ψυχρά πως δεν ενδιαφέρεται για κάτι τέτοιο. Εκείνη, στεναχωρημένη και απογοητευμένη, γνωρίζει έναν αστυνομικό που εκτελεί τις βραδινές του βάρδιες στην περιοχή. Ο Tide είναι ένας επίδοξος καπετάνιος και την ακούει όσο εκείνη του εξιστορεί για τον χαμένο της έρωτα. Εκείνος την ερωτεύεται άδοξα και περιπλανιέται περιμένοντας ένα τηλέφωνό της, που όταν έρθει εκείνος δεν θα είναι εκεί για να το απαντήσει, επιστρέφοντας πάλι στο αδιέξοδο των συναισθημάτων και στο παράδοξο της μοίρας.

Το επόμενο ερωτικό ενδιαφέρον του πρωταγωνιστή έρχεται με την Lulu (Carina Lau), η οποία επίσης τον ερωτεύεται έντονα αλλά δέχεται την ίδια αντιμετώπιση με την Su Lizhen. Η Lulu είναι αρκετά πιο έντονη και εκδηλωτική. Σε μια σκηνή που έχει αποτυπωθεί στο μυαλό μου, γνωρίζει τον φίλο του Yuddy και εκείνος την ρωτά με τι ασχολείται. Εκείνη πολύ απλά αρχίζει και χορεύει, υπονοώντας το επάγγελμα της. Από εκείνη τη στιγμή και έπειτα εκείνος την ερωτεύεται τρελά. O Yuddy παρατά την Lulu και φεύγει για ένα ταξίδι απογοητευτικό και μοιραίο στις Φιλιππίνες για να βρει την βιολογική του μητέρα. Εκεί, παρέα του θα είναι ο Tide, ο οποίος μαθαίνουμε πως έγινε όντως καπετάνιος.

Το καλοκαίρι στην Ελλάδα έχει πολλές διαφορετικές εκδοχές. Η εθνικότητα, η δουλειά και το πόσο εύκολα μαυρίζεις καθορίζουν και το πώς θα το περάσεις. Έχει υπάρξει διαχρονικά πηγή έμπνευσης για τον κινηματογράφο και αποτυπώνεται συνήθως σε νησιά, θάλασσες και καμία φορά στην άδεια πρωτεύουσα. Έχει φτάσει Ιούλιος και δεν έχω πάει ακόμη για μπάνιο, οπότε μάζεψα μερικές ταινίες για το ελληνικό καλοκαίρι. 

Αξίζει να σημειωθεί ότι τις περισσότερες τις έχω δει σε θερινά σινεμά...

1. Winona (2019) dir. Αλέξανδρος Βούλγαρης (The Boy)

Τέσσερα κορίτσια περνούν μια μέρα στην παραλία, ενώ δύο περίεργοι άνθρωποι τους παρακολουθούν. Μια αξιαγάπητη, μελαγχολική, ποπ ταινία με υπέροχη φωτογραφία, μπλε και soundtrack. Ο ήλιος, οι εξομολογήσεις και το τέλος της αθωότητας αποτυπώνουν την αγάπη του the Boy για τον κινηματογράφο. Μια ιστορία ενηλικίωσης, σαν μιούζικαλ, τα κορίτσια παίζουν, τρέχουν, γελούν, τραγουδούν μα πάντα τις στοιχειώνει αυτό το περίεργο σπίτι στο λόφο. 

2. Το καλοκαίρι της Κάρμεν (2023) dir. Ζαχαρίας Μαυροειδής

Δύο κολλητοί κάνουν μπάνιο στα Λιμανάκια της Βάρκιζας, προσπαθώντας να γράψουν ένα κινηματογραφικό σενάριο, αναπολώντας το καλοκαίρι που μπήκε στη ζωή τους η Κάρμεν. Ανοίγοντας την πόρτα του παρελθόντος, αποκαλύπτεται ότι ο καθένας βίωσε τα γεγονότα διαφορετικά, αντίθετα συναισθήματα μπλέκονται, ενώ κάθε εξομολόγηση καταλήγει σε ένα άλλο σενάριο. Μια ταινία με καλοκαιρινό, queer τόνο σατιρίζει την αστική ζωή και ό,τι την περικλείει.  

3. Το Σπιρτόκουτο (2003) dir. Γιάννης Οικονομίδης

Καλοκαίρι, καύσωνας, νεύρα, πολλά άτομα σε ένα σπίτι και άσπρα φανελάκια. Ο Ελληνάρας Δημήτρης ξυπνά και μπινελικώνει, όπως και η γυναίκα, και τα παιδιά του. Η βία αναπαράγεται, αβίαστα. Η ελληνική οικογένεια του 2000 απεικονίζεται στη μεγάλη οθόνη και σοκάρει. Τα κοντινά πλάνα του Οικονομίδη, το μοντάζ και η αθυροστομία προάγουν μια υπερβολή που καταλήγει σε κωμωδία και κάπως το κλίμα γίνεται πιο ανάλαφρο. Μια ιστορία αρκετά κοντά στην πραγματικότητα, που μερικές φορές δεν χρειάζεται να πας σε θερινό, μπορείς απλά να κοιτάξεις τον γείτονα. 

Είναι η πρώτη ταινία γυρισμένη στην Σαουδική Αραβία και φυσικά είναι φτιαγμένη από γυναίκα. Το συγκινητικό και αστείο φιλμ του 2012 είναι μια coming-of-age πορεία ενός δεκάχρονου κοριτσιού, το οποίο ζητά απεγνωσμένα ένα πράσινο ποδήλατο. Ο στόχος της Wadjda είναι να παραβγεί σε αγώνα τον φίλο της, Abdullah. Η Wadjda αποφασισμένη να μαζέψει το ποσό που χρειάζεται για να αγοράσει το πολυπόθητο αλλά ακριβό ποδήλατό της, πουλά mixtapes και βραχιόλια στο σχολείο, το οποίο την μπλέκει σε μπελάδες, ενώ ταυτόχρονα στα πλαίσια ενός σχολικού διαγωνισμού απομνημονεύει το Κοράνι με απώτερο σκοπό το χρηματικό έπαθλο.

Η ταινία αποτελεί πολλά «πρώτα» της Σαουδικής Αραβίας, καθώς είναι η πρώτη γυρισμένη εξ ολοκλήρου εκεί, ενώ υπογράφει η πρώτη γυναίκα σκηνοθέτης της χώρας. Το «Wadjda» αποτελεί το ντεμπούτο της Haifaa al Mansour, η οποία σε μια απόλυτα συντηρητική περιοχή αναγκάστηκε να δώσει εντολές κρυμμένη με walkie-talkie, προκειμένου να μη θεαθεί με τους άντρες της παραγωγής. Όλα αυτά συμβαίνουν σε μια χώρα που είχε απαγορευθεί η λειτουργία των κινηματογράφων, οι γυναίκες δεν μπορούσαν να ψηφίσουν μέχρι και το 2015 και φυσικά ήταν κατακριτέο να έχουν ποδήλατο, καθώς έθετε σε κίνδυνο την «αγνότητά» τους. 

Το Απαγορευμένο Ποδήλατο, όπως έχει μεταφραστεί στα Ελληνικά, φέρει ένα ελπιδοφόρο μήνυμα μέσα από κωμικά στοιχεία και αποφεύγει οποιοδήποτε είδος μελοδράματος. Η πρώτη εμφάνιση της δωδεκάχρονης πρωταγωνίστριας στον ομώνυμο τίτλο, Waad Mohammed, καθηλώνει τον θεατή και δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από μια τυπική έφηβη πρωταγωνίστρια του Χόλιγουντ. Παρουσιάζει με μια ευκολία το girlhood, βάφει τα νύχια της και διαβάζει περιοδικά, ωστόσο σε μια αυστηρή και ανδροκρατούμενη κοινωνία τα βαμμένα της νύχια μπορεί να κοστίσουν και τη ζωή της. Η φωνή της δεν πρέπει να ακούγεται και απαγορεύεται να εμφανίζεται ακάλυπτη μπροστά σε άντρες. Στα 12 της είναι ήδη σεξουαλικοποιημένη, ενώ βλέπει συμμαθήτριές της να παντρεύονται ή να τιμωρούνται αυστηρά επειδή τις είδαν με αγόρια.

Η γιαγιά της έχει βαλθεί να βρει δεύτερη γυναίκα στον πατέρα της, διότι η μητέρα της δεν μπορεί να του χαρίσει γιο. Η δευτερεύουσα ιστορία που ακολουθεί είναι εξίσου σημαντική. Η μητέρα της (Reem Abdullah) πασχίζει να κρατήσει το ενδιαφέρον του συζύγου της. Αγοράζει φορέματα, φτιάχνει τα μαλλιά της και αρνείται καλύτερη θέση εργασίας προκειμένου να μην ζηλέψει ο άντρας της. Η φωνή της δεν ακούγεται έξω από το σπίτι και μαλώνει συχνά την Wadjda για τον επαναστατικό της χαρακτήρα. 

Η πρωταγωνίστρια αντιπροσωπεύει την αισιοδοξία της νεότητας. Δεν σταματά στιγμή να παλεύει για τα θέλω της ενώ ταυτόχρονα αντικρούει τα εξουσιαστικά στοιχεία γύρω της. Έρχεται αντιμέτωπη με την αυστηρή διευθύντρια του σχολείου, τη μητέρα της και τις δασκάλες της αλλά δεν σταματά εκεί. Δεν ταυτίζεται με το σύστημα που της επιβάλλεται, ενώ τα μόνα στοιχεία που θαυμάζει είναι αυτά της ελευθερίας. Θαυμάζει την ομορφιά, τα μακριά μαλλιά και τα τραγούδια της μαμάς της, την απελευθερωμένη πλευρά της γυναίκας δίπλα της. 

Το αρσενικό στοιχείο στην ταινία αντικατοπτρίζεται στον απόντα πατέρα της, τον οποίο οι γυναίκες του σπιτιού προσπαθούν να ευχαριστήσουν προκειμένου να μην τις εγκαταλείψει. Δυστυχώς, ο πατέρας της παντρεύεται δεύτερη γυναίκα και απομένει μόνη με την μητέρα της. Ο φίλος της Abdullah της δανείζει το ποδήλατό του ενώ ομολογεί ότι θέλει να παντρευτούν όταν μεγαλώσουν και όσο γλυκό κι αν φαίνεται είναι μια στιγμή που θα μπορούσε να λείπει. Η φιλία τους είναι παιδική και γεμάτη αλληλεγγύη και φυσικά ανταγωνισμό και πείραγμα. Παρόλα αυτά το νεαρό αγόρι φέρει το γνώμονα της κτήσης και του γάμου, κάτι που την πρωταγωνίστρια δεν φάνηκε ποτέ να την απασχολεί. Δίνει μια νότα ιστορίας Ντίσνεϊ, που εμφανίζεται σαν σωτήρας και ακόμα και το ατίθασο κορίτσι καταφέρνει να βρει αγάπη. Τα παραπάνω στοιχεία είναι περιττά και δεν ταιριάζουν με το κλίμα της ταινίας.

Το φιλμ δεν είναι τέλειο αλλά με βάση των δυσκολιών που κλήθηκε να αντιμετωπίσει είναι σίγουρα το φερέφωνο στο ευαίσθητο θέμα της θέσης των γυναικών σε τέτοιου είδους κοινωνίες. Είναι θαύμα το γεγονός ότι υπάρχει μια τέτοιου είδους ταινία, η οποία παρουσιάζει μια ιστορία γεμάτη γέλιο και πείσμα. Επιτυγχάνει σε μεγάλο βαθμό να αναδείξει στην μεγάλη οθόνη την πραγματικότητα της θηλυκής εμπειρίας στην Σαουδική Αραβία με ρεαλισμό και αντικειμενικότητα.

Ο Γαλλικός κινηματογράφος έχει κατακτήσει τη θέση του στην καρδιά μου και τους τελευταίους μήνες έχω εμβαθύνει αρκετά στην κουλτούρα του. Κοινώς μου αρέσει να βλέπω τσιγάρα, γυμνό και το Παρίσι. Το Three Colours: Blue ή στα Γαλλικά Trois Couleurs: Bleu ή Τρία Χρώματα: Η Μπλε Ταινία (1993) πληροί όλα τα παραπάνω κριτήρια, ενώ προσθέτει στοιχεία που χαρίζουν την εμπειρία ενός λυτρωτικού ταξιδιού προς την Ιθάκη.

Η ταινία του Πολωνού Krzysztof Kieślowski είναι η πρώτη της τριλογίας Three Colours, η οποία βασίζεται στις τρεις θεμελιώδης αρχές της Γαλλικής Επανάστασης: Ελευθερία, Ισότητα και Αδελφοσύνη. Η Μπλε αναλαμβάνει το πρώτο ιδανικό, ενώ ακολουθεί η Λευκή και η Κόκκινη, ακριβώς όπως και τα χρώματα της Γαλλικής σημαίας. Σύμφωνα με τον σκηνοθέτη και συν-σεναριογράφο (μαζί με τον Krzysztof Piesiewicz) η θεματική της ταινίας αναλαμβάνει κυρίως την συναισθηματική ελευθερία και όχι τόσο την κοινωνικοπολιτική που ίσως έχουμε στο μυαλό μας όταν ακούμε Γαλλική επανάσταση. Η τριλογία είναι το τελευταίο έργο του Πολωνού, ο οποίος πέθανε λίγο μετά το πέρας της Κόκκινης. 

Η Ζουλί (Juliette Binoche) είναι η μόνη που επιβιώνει ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα, στο οποίο χάνει τον σύζυγο και το παιδί της. Έπειτα ακολουθεί η προσπάθεια της να ξεπεράσει το πένθος της και να αποσυνδεθεί πλήρως από το παρελθόν της. Πουλά το σπίτι της, τα υπάρχοντά της, εκτός από το μπλε διακοσμητικό φωτιστικό της κόρης της. Νοικιάζει ένα διαμέρισμα σε μια πλήρως άγνωστη γειτονιά του Παρισιού και προσπαθεί να ζήσει την καθημερινότητά της όσο πιο απλοϊκά και αόρατα γίνεται. Καταστρέφει το ημιτελές έργο του άντρα της, ένα Κονσέρτο για την Ενοποίηση της Ευρώπης, του οποίου ο αληθινός δημιουργός αμφισβητείται, με φήμη να θέλει την ίδια να είναι ο συνθέτης. Η Ζουλί δεν απαντά ποτέ και το ερώτημα διαιωνίζεται σε όλη την ταινία. Ο συνεργάτης του συζύγου της την πολιορκεί, επισκέπτεται τη μητέρα της η οποία πάσχει από άνοια, ενώ η καινούρια της κολλητή είναι μια ιερόδουλη γειτόνισσα. Στις σχέσεις που επισυνάπτει και διατηρεί λειτουργεί με πλήρη απάθεια, δεν επιθυμεί καμία σύνδεση, κανένα ίχνος αγάπης και συμπάθειας. Ωστόσο, είναι πάντα ευγενική και γενναιόδωρη.

Η παλέτα του μπλε κυριαρχεί σε όλες της σκηνές και φωτίζει το δρόμο που διανύει η πρωταγωνίστρια ενάντια στο πένθος. Τα χρώματα είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τη διάθεση της Ζουλί και ο τίτλος είτε μέσα από φίλτρα, φωτισμό και αντικείμενα έρχεται σαν οπτική αλληγορία. Οι επόμενες ταινίες της τριλογίας, η Λευκή και η Κόκκινη κάνουν την εμφάνιση τους μέσα από κρυφά φώτα, αντικείμενα και παιδιά με κόκκινα μαγιό να βουτούν στην καταγάλανη πισίνα. Η πρωταγωνίστρια συνυπάρχει στον ίδιο χώρο με τον Πολωνό κομμωτή της Άσπρης, όταν εκείνη ψάχνει την δικηγόρο ερωμένη του άντρα της στο δικαστήριο. Οι σκηνές χωρίζονται από fade-outs και fade-ins, ενώ πολλές φορές υπάρχουν τέτοιες παύσεις μέσα στην ίδια σκηνή. Κατά τη διάρκεια αυτών, ο χρόνος φαίνεται να μένει στάσιμος για τον κόσμο γύρω ενώ για τη Ζουλί να κυλάει κανονικά. Η μουσική που την στοιχειώνει αλλά και την διευκολύνει στο να αποφεύγει τα συναισθήματά της είναι το Κονσέρτο. Το μαγευτικό soundtrack του Zbigniew Preisner δεν σταματά να παίζει ποτέ και δυναμώνει τις στιγμές που η Ζουλί υπάρχει κυρίως στον εσωτερικό κόσμο, στην αόρατη διάσταση πίσω τις σκηνές που διαδραματίζονται στον εξωτερικό κόσμο και στις οθόνες μας.

Η κύρια νότα που πήρα εγώ σαν θεατής δεν ήταν τόσο η ελευθερία αλλά το πένθος. Η «Μπλε Ταινία» μοιάζει οριακά σαν εσωτερικός διάλογος στο κεφάλι μιας γυναίκας που θρηνεί, προσπαθεί να την αποκρυπτογραφήσει αλλά και να κατανοήσει τα συναισθήματά της. Ανακαλύπτει πράγματα για τον άντρα της που προσπαθεί να διαχειριστεί με ενσυναίσθηση και υπερβολική γενναιοδωρία. Μέχρι το τέλος της ταινίας καταφέρνει να βρει ένα άλλο είδος ελευθερίας γεννημένο από πόνο και μουσική. Είναι η μόνη που μπορεί να τελειώσει το Κονσέρτο και παρά τους φόβους και την απελπισία τα καταφέρνει. Μία από τις πιο μαγευτικές και δυνατές ερμηνείες της Juliette Binoche που καταφέρνει να συγκινήσει και να μαγέψει κάθε θεατή αλλά και να απεικονίσει πλήρως το ταξίδι προς την ελευθερία.

Πώς μια ταινία μικρού μήκους για τις δημόσιες τουαλέτες του Τόκιο κατέληξε να μεταμορφώνεται σε 123 λεπτά υπαρξιακού διαλογισμού; 

Το «Perfect Days» του Βιμ Βέντερς που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβρη του 2023 στις αίθουσες, είναι μια συμπαραγωγή Γερμανίας και Ιαπωνίας με σενάριο από τον ίδιο τον σκηνοθέτη και τον Τακούμα Τακασάκι. Το πρότζεκτ ξεκίνησε σαν ταινίες μικρού μήκους αφιερωμένες στις δημόσιες τουαλέτες του Τόκιο. Ένα δημόσιο έργο που ξεκίνησε το 2020, για το οποίο κλήθηκαν αρχιτέκτονες από όλο τον κόσμο.

Ο Χιραγιάμα (Kōji Hashimoto), ένας μεσήλικας Ιάπωνας, ζει και εργάζεται ως καθαριστής στο Τόκιο. Οι μέρες του φαίνονται να κυλούν πανομοιότυπα, χωρίς καμία ένδειξη ενόχλησης από τον ίδιο. Ξυπνάει καθημερινά χαράματα χωρίς ξυπνητήρι, ποτίζει τα φυτά του, επισκέπτεται τον αυτόματο πωλητή, παίρνει τον καφέ του και πάει στη δουλειά ακούγοντας ροκ κασέτες των 70s και 80s. Λατρεύει τη φύση και φαίνεται να παρατηρεί τις μικρές αλλαγές στον κόσμο γύρω του. Την ζωή του έρχεται να διαταράξει ο νεαρός βοηθός του αλλά και διάφορα οικογενειακά ζητήματα που προκύπτουν στα μισά της ταινίας. Η ιδιοκτήτρια ενός εστιατορίου που συχνάζει επίσης αποτελεί ρόλο στην εξέλιξη και την κορύφωση των συναισθημάτων του πρωταγωνιστή.

Η ταινία εξελίσσεται με μικρούς διαλόγους, κυρίως από άλλους χαρακτήρες και όχι από τον ίδιο τον Χιραγιάμα. Εκείνος εκφράζει το χρώμα του και την προσωπικότητα του μέσα από τα ενδιαφέροντά του αλλά και το πόσο καλά θέλει να κάνει τη δουλειά του. Στην ρουτίνα που αρνείται να εγκαταλείψει παρατηρείται και το πάθος με το οποίο επιτελεί το έργο του καθαριστή. Ο πρωταγωνιστής μέσω μικρών στιγμών οριακά φαίνεται να απολαμβάνει το πολύ δύσκολο επάγγελμα που επιτελεί. Το soundtrack με τις κασέτες που παίζουν καθημερινά στο βανάκι του, δίνουν μια άλλη νότα στον επιφανειακά μονότονο χαρακτήρα του. Μέσα από καταστάσεις μαθαίνουμε περισσότερα για το παρελθόν του, με τα οποία έρχεται αντιμέτωπος προς το τέλος της ταινίας. Τα άγχη ενός ήρεμου ανθρώπου εκφράζονται στα ασπρόμαυρα, ιμπρεσιονιστικά σχεδιασμένα, ανήσυχα όνειρά του.

Η συλλογή από κασέτες αλλά και το soundtrack της ταινίας λειτουργούν σαν παράθυρο στην ψυχή του πρωταγωνιστή. Οι μουσικές επιλογές που περιλαμβάνουν καλλιτέχνες όπως τους The Animals, Patti Smith, Velvet Underground αλλά κυρίως το κομμάτι «Perfect Days» του Lou Reeds, που έχει δώσει και τον τίτλο του στην ταινία, όπως και το εμβληματικό «Feeling Good» της Νίνα Σιμόν προδίδουν την αρμονία στον χαρακτήρα του, την αισιοδοξία και το «now is now».  Τα χόμπι του πρωταγωνιστή, η μεγάλη βιβλιοθήκη του, η φιλμ κάμερα και οι κασέτες δεν μαρτυρούν μόνο τον άνδρα στην ηλικία των 60, αλλά και τον νεότερο εικοσάχρονο ίσως Χιραγιάμα. Τα χόμπι του έχουν μεγάλο ρόλο στην χρωματική παλέτα του πρωταγωνιστή. Το ίδιο μπορούμε να πούμε για τη σχέση του με τη φύση, καθώς φαίνεται να βγάζει φωτογραφίες μόνο ότι τον ευχαριστεί, τα δέντρα και τα παιχνίδια που παίζουν οι σκιές τους με τον ήλιο. Στο διαμέρισμα του κρατάν συντροφιά τα μικρά φυτά που φροντίζει καθημερινά με εξαιρετική προσοχή. Παρόλο που υπάρχουν υπόνοιες μιας πιο πλουσιοπάροχης παρελθοντικής ζωής, ο Χιραγιάμα την έχει απορρίψει.

Οι σχέσεις του με τους ανθρώπους γύρω του φαίνεται να είναι μονότονες και βουβές. Ο υπάλληλος που τον εκμεταλλεύεται, μια κοπέλα που βρίσκει παρηγοριά, η ανιψιά του που ζητά καταφύγιο και η εστιάτορας που του προσφέρει ένα αρκετά πλατύ χαμόγελο. Τα παιχνίδια με τις σκιές και τα τσιγάρα προδίδουν τους φόβους των ανθρώπων. Πόσα ακόμα έχω να ζήσω, πόσα ακόμα έχω να δω, στιγμές που δεν έχω χορτάσει και θα είναι άραγε ποτέ αρκετές; Μπαίνοντας στο σινεμά δεν πίστευα ότι η ταινία θα μου αλλάξει κάτι στην ψυχοσύνθεση μου, το οποίο όμως συνέβη. Κοίταξα λίγο παραπάνω τους ανθρώπους γύρω μου, είπα ένα ευχαριστώ παραπάνω και έσφιξα πιο δυνατά το χέρι του διπλανού μου. Στον γυρισμό χάζεψα τα φώτα, τα φανάρια και τα αστέρια, δεν το κάνω κάθε μέρα. Με μια επιφανειακή προβολή ίσως να φαίνεται βαρετή, για να προλάβω όσους πουν το αντίθετο. Ωστόσο, έχει πολλά παραπάνω να προσφέρει.

Η ταινία του Βέντερς δεν καλεί τον θεατή να εκτιμήσει την πραγματικότητα, ούτε προσπαθεί να εξιδανικεύσει τον σημερινό κόσμο. Το έργο βασίζεται στην ευαισθησία και στην αισιοδοξία. Δεν είναι όλες οι μέρες υπέροχες. Η αποδοχή αυτού του ανεκπλήρωτου ονείρου της τέλειας ζωής, οδηγεί τον άνθρωπο να αποδεχτεί την καθημερινότητα όπως έρχεται, το οποίο παρέχει τη δυνατότητα να αναγνωρίζει κανείς την ομορφιά στις μικρές, αυθεντικές στιγμές. Η σχέση που δημιουργεί ένας άνθρωπος με τον εαυτό του και ο τρόπος που τη διατηρεί είναι ύψιστης σημασίας. Η απόλυτη συγκινητική εμπειρία έρχεται να διαταράξει την ηρεμία του κοινού και να προκαλέσει σκέψεις γύρω από την ρουτίνα και την καθημερινότητα.