Ο Zach Cregger, επιστρέφει με τη νέα του ταινία, μετά τα άκρως επιτυχημένα Barbarian (2022) και Weapons (2025), με μία νέα εκδοχή του κινηματογραφικού σύμπαντος των θρυλικών video games, Resident Evil. Οι περισσότερες μεταφορές που έχουν γίνει από video games στη μεγάλη οθόνη υπήρξαν αρκετά άνισες ως προς την πρώτη ύλη· εδώ ο Αμερικανός σκηνοθέτης φαίνεται πως σέβεται αρκετά το αρχικό υλικό, δίνοντας φυσικά στη συνέχεια και τη δική του οπτική και αισθητική.

Όντας ένας θεατής που δεν τρέφει ιδιαίτερη αγάπη ούτε για το Barbarian ούτε για το Weapons, η αλήθεια είναι πως αποφάσισα να παρακολουθήσω με περίσσεια αυτοσυγκράτηση το νέο πόνημα του σκηνοθέτη. Πώς κατέληξε αυτό; Μάλλον στο ίδιο σημείο. Αντιμετώπισα και πάλι το θέμα που είχα και στις δύο προαναφερθείσες ταινίες. Ενώ ο σκηνοθέτης διαθέτει εξαιρετικές ιδέες, όταν φτάνει η ώρα να τις δέσει ή, για να είμαι πιο ακριβής, όταν φτάνει η ώρα να αποδώσει το τέλος όλων αυτών των ιδεών, κάπου χάνεται.

Παρακάτω θα υπάρξουν και κάποια σπόιλερ για την ταινία, επομένως, αν σκοπεύετε να την παρακολουθήσετε, θα πρότεινα να σταματήσετε την ανάγνωση σε αυτό το σημείο.

Το Resident Evil είναι γεμάτο με χιουμοριστικές στιγμές, είτε πρόκειται για one-liners του Bryan, του πρωταγωνιστή της ταινίας, είτε για κάποια παρανοϊκή απόφαση που θα πάρει ο ίδιος στιγμιαία. Το χιούμορ φυσικά δεν έλειπε ποτέ και από τα παιχνίδια. Βέβαια, όσο κι αν δούλεψε για εμένα στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας, στο τέλος καταλήγουν και οι ίδιες οι ατάκες κάπως επαναλαμβανόμενες.

Ένα άλλο κομμάτι, που με κέρδισε από την πρώτη στιγμή, είναι πως ο σκηνοθέτης έδειξε να αγαπάει ιδιαίτερα τα POV πλάνα, κάτι που έδωσε ακόμα περισσότερο την αισθητική του video game στην ταινία. Είτε βλέπουμε τον Bryan να περιπλανιέται μέσα σε μια άχανη έκταση χιονιού, ψάχνοντας για βοήθεια, στο πρώτο μισάωρο της ταινίας, είτε όταν τον παρακολουθούμε να εισέρχεται στον χώρο του νοσοκομείου για να παραδώσει επιτέλους, το δέμα που παρέλαβε στην αρχή της ταινίας.

Η μουσική σε μία ταινία έχει τη δύναμη να χτίσει το συναισθηματικό επίπεδο που απαιτείται για να κάνει τον κάθε θεατή να βιώσει την ιστορία με μοναδικό τρόπο. Όταν όμως έχουμε να κάνουμε με μία σκηνή καραόκε, τις περισσότερες φορές, αποτελεί την επιτομή της μελαγχολίας του χαρακτήρα που βλέπουμε να ανεβαίνει στη σκηνή. Οι περιπτώσεις που βλέπουμε τέτοιες σκηνές είναι αρκετές και σε αυτό το άρθρο θα αναφερθώ σε μερικές εκ των αγαπημένων μου. Η λίστα θα συμπληρωθεί και με μία προσθήκη από τον κόσμο των τηλεοπτικών σειρών. Μία προσθήκη που δε θα μπορούσα να παραλείψω και μάλλον (!) είναι και η αγαπημένη μου.

Pickpocket του Jia Zhangke

Την ταινία μπορείτε να την παρακολουθήσετε μέσω του Cinobo.

Η αναφερθείσα σκηνή: 

Project Hail Mary των Phil Lord & Christopher Miller

Το πιο πρόσφατο μέλος αυτής της λίστας είναι μία από τις καλύτερες ταινίες του 2026. Οι περιπέτειες του Ryan Gosling στο διάστημα και η φιλία του με τον Rocky. Εδώ πέρα όμως δεν θα ασχοληθούμε με την ταινία σαν σύνολο, αλλά θα επικεντρωθούμε στο κομμάτι που η αποστολή βρισκόταν ακόμα στο στάδιο της προετοιμασίας. Για την ακρίβεια, θα μας απασχολήσει η σκηνή, όπου η Sandra Hüller, θα σπάσει το εξωτερικό, επαγγελματικό προφίλ που συνοδεύει τον χαρακτήρα της στην ταινία και θα ανεβεί στη σκηνή για να τραγουδήσει το Sign of the Times του Harry Styles.

Lost in Translation της Sofia Coppola

Μία ακόμα ταινία, η οποία εξυμνεί τη μοναχικότητα των δύο κεντρικών χαρακτήρων της με φόντο τη μεγαλούπολη του Τόκιο. O Bill Murray παίζει έναν ηθοποιό που έχει ξεβάψει πλέον η μπογιά του και βγάζει λεφτά συμμετέχοντας σε τηλεοπτικά διαφημιστικά σποτ, ενώ βλέπουμε τη Scarlett Johansson παραμελημένη από τον φωτογράφο σύζυγό της. Ο ένας θα βρει παρηγοριά στην παρέα του άλλου. Υπάρχει λοιπόν καλύτερο περιβάλλον για να εντάξεις και μία σκηνή καραόκε; Μάλλον όχι. Έτσι λοιπόν, ένα βράδυ, θα δούμε τους δυο τους να διασκεδάζουν μαζί με μία παρέα ντόπιων τραγουδώντας και χορεύοντας σε ένα καραόκε μπαρ. 

Η αναφερθείσα σκηνή:

Στην τελευταία του ταινία, ο Φινλανδός σκηνοθέτης, καταπιάστηκε για ακόμα μία φορά με κοινωνικά ζητήματα, βάζοντας για βασικούς χαρακτήρες, μία εργαζόμενη σε σούπερ μάρκετ με επισφαλή σύμβαση και έναν αλκοολικό οικοδόμο, ο οποίος παλεύει να κρατήσει τη δουλειά του. Αυτές οι δύο μοναχικές ψυχές θα συναντηθούν κατά τύχη σε ένα καραόκε μπαρ και η κοινή τους συνύπαρξη, όπως και η αναζήτηση της αληθινής χαράς, θα είναι γεμάτη με χιλιάδες προβλήματα. Η μόνη μου ευχή είναι να επιστρέψει σύντομα με νέα ταινία ο Aki Kaurismäki, ένας μετρ της deadpan κωμωδίας.

Την ταινία μπορείτε να την παρακολουθήσετε μέσω του Cinobo.

Αντόνιο Βιβάλντι και Ερίκ Ρομέρ. Δύο καλλιτέχνες που έζησαν σε δύο εντελώς διαφορετικές εποχές. Τι τους ενώνει όμως και φτάσαμε να έχουμε ένα κοινό άρθρο για αυτούς τους δύο; Οι τέσσερις εποχές. Ο Ιταλός συνθέτης κυκλοφόρησε το φημισμένο κονσέρτο «Τέσσερις Εποχές» κατά το πρώτο μισό του 18ου αιώνα. Ο Γάλλος σκηνοθέτης, με τη σειρά του, κυκλοφόρησε την τετραλογία του, στα τέλη του 20ου αιώνα, κατά την δεκαετία του 1990. Πως λοιπόν αντιλαμβάνονται οι δύο αυτοί καλλιτέχνες, από δύο διαφορετικά είδη τέχνης, τη μουσική και τον κινηματογράφο, τις εποχές και τον αέναο κύκλο μεταξύ αυτών;

Ο κύκλος των εποχών θα παρουσιαστεί με βάση την σειρά που κυκλοφόρησαν οι ταινίες του Ερίκ Ρομέρ.

Άνοιξη / A Tale of Springtime (1990)

Η έναρξη της τετραλογίας του Γάλλου σκηνοθέτη, αφηγείται μία ιδιαίτερη ερωτική ιστορία. Δύο φίλες βρίσκονται μπλεγμένες μεταξύ του υπάρχοντος ερωτικού δεσμού του πατέρα της μίας και ενός νέου ερωτικού ειδυλλίου που προσπαθούν να προωθήσουν. Η ζήλια, το ρομαντικό δράμα, αλλά και η αποξένωση πολύ κοντινών ανθρώπων είναι οι δρόμοι που θα αναγκαστεί να διαβεί η πρωταγωνίστρια. Ο Ερίκ Ρομέρ αντιπαραβάλλει την ομορφιά του παριζιάνικου τοπίου με τις επιλογές των χαρακτήρων του. Επιλογές που τονίζουν και σκιαγραφούν τις αντικρουόμενες επιθυμίες και την αναποφασιστικότητα του κάθε χαρακτήρα.

Η κορύφωση των τεσσάρων εποχών για τον Βιβάλντι έρχεται με την Άνοιξη. Ο πιο χαρμόσυνος σκοπός μεταξύ των τεσσάρων εποχών. Νιώθεις την άνοιξη κάθε στιγμή. Νιώθεις τα πουλιά να κελαηδούν, την ημέρα να μεγαλώνει, τον καιρό να ζεσταίνει και την αισιοδοξία να αυξάνεται σε κάθε νότα. Όπως ακριβώς, νιώθεις παντού και την άνοιξη στα ζωηρά χρώματα του Ερίκ Ρομέρ.

Χειμώνας / A Tale of Winter (1992)

Η δεύτερη ταινία της συλλογής των τεσσάρων εποχών, είναι αρκετά αντίθετη ταινία από αυτό που αγαπούσε πιο πολύ από το οτιδήποτε ο Ερίκ Ρομέρ. Ο Γάλλος υπήρξε ένας σκηνοθέτης που κατ’ εξοχήν τοποθετούσε τις ιστορίες του, χρονικά, τους μήνες του καλοκαιριού. Η Συλλέκτρια (1967),  το Γόνατο της Κλαίρης (1970), η Πωλίν στην Πλαζ (1983) και η Πράσινη Αχτίδα (1986) είναι τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα.

Στο χειμώνα του Ρομέρ, έχουμε μία αρκετά ψυχρή, αλλά ταυτόχρονα και αρκετά συναισθηματική ιστορία. Ο λόγος για μία σχέση που έχει πλέον λήξει και υπάρχει απλά η ανάμνηση ενός καλοκαιριού. Πέντε χρόνια χωρίζουν την ανάμνηση από το τώρα για το ζευγάρι όπου είχε αποκτήσει και μία κόρη. Η ανάμνηση είναι τόσο δυνατή, όπου κάνει τη γυναίκα, να πιστεύει σε ένα θαύμα σχετικά με την επανένωσή τους. Η πίστη της εξετάζεται από όλες τις φιλοσοφικές και θρησκευτικές οδούς, με τον τρόπο που μόνο ο Ρομέρ ξέρει.

Ο χειμώνας του Βιβάλντι δημιουργεί μία αισθητική απόμερη, καθώς απλώνει σταδιακά την παγωνιά τριγύρω του. Οι κορυφώσεις των βιολιών μοιάζουν κοφτερές σαν κομμάτια πάγου. Διέξοδος δεν φαίνεται να υπάρχει ακόμα και για τους ανθρώπους που βρίσκονται κάπου ζεστά. Υπάρχει μία συνεχής απειλή ψυχρής εισβολής, η οποία σταδιακά ηρεμεί με την ύπαρξη της φωτιάς. Για τον Βιβάλντι, ο χειμώνας, ευτυχώς είχε μικρή διάρκεια. Την μικρότερη από κάθε άλλη εποχή. Διήρκεσε μόλις εννέα λεπτά.

Καλοκαίρι / A Summer’s Tale (1996)

Η κορύφωση της τετραλογίας. Καλοκαίρι στην Βρετάνη. Ένας νεαρός, ερασιτέχνης μουσικός, κολλημένος στις σκέψεις του και στην ανικανότητα του να δεσμευτεί, περνάει χρόνο με τρεις διαφορετικές κοπέλες. Η ταινία είναι σήμα κατατεθέν αφηγηματικών οδών που λατρεύει ο Γάλλος σκηνοθέτης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η ωδή στην μελαγχολία, αλλά και η αναποφασιστικότητα των χαρακτήρων του σε συνδυασμό με την παρουσίαση της ασταθής φύσεως της επιθυμίας. Απολαυστικοί διάλογοι, καλοκαιρινή ραστώνη και ξεγνοιασιά. Οι φίλοι του καλοκαιριού θα την ερωτευθούν με σχετική ευκολία.

Περνώντας στο Καλοκαίρι του Βιβάνλτι, το κομμάτι συνολικής διάρκειας έντεκα λεπτών, χωράει μία ολόκληρη εποχή μέσα του. Στο πρώτο μέρος μπορείς να νιώσεις την αποπνικτική ζέστη, που δυσκολεύει οποιαδήποτε επιθυμία για μετακίνηση. Ο αέρας ανύπαρκτος, τα ζώα στο περιβάλλον τεμπελιάζουν. Το μόνο που φαίνεται να δίνει ζωή στην ατμόσφαιρα, μία διαφορετική σπιρτάδα, είναι ο αέρας. Ένας αέρας που προμηνύει τη βροχή. Η τέλεια αντίθεση με τον καυτό ήλιο του καλοκαιριού. Ίσως συνάμα να σημάνει και τη μελαγχολία που αποφέρει το τέλος του καλοκαιριού, όμως ταυτόχρονα και μία ξεγνοιασιά. Σαν να ξαναζείς τα καλοκαιριά σου ως παιδί.