Ο John May (Eddie Marsan) είναι υπάλληλος του Kennington Council, δημοτικός φορέας στο Λονδίνο, όπου και έχει έναν πολύ σημαντικό και αφανή ρόλο. Τόσο αφανή, όσο και τα άτομα που αφορά. Ο John βρίσκει συγγενείς, φίλους και γνωστούς, ανθρώπων που πέθαναν μόνοι τους. Οργανώνει τις κηδείες τους και παρευρίσκεται σε αυτές, κλείνοντας τις υποθέσεις που εκκρεμούν. Ο προϊστάμενος του λέει πως είναι πολύ σχολαστικός με τη δουλειά του, με απλά λόγια σπαταλάει πολύ χρόνο και χρήμα μέχρι να ολοκληρωθούν όλες οι απαραίτητες διαδικασίες. Στην πραγματικότητα αν κοιτάξεις από το πρίσμα του, ο κ. May  σέβεται  αυτούς, που πιθανά δεν έχουν κανέναν άλλον στον κόσμο ή κανείς δεν ενδιαφέρεται πια για εκείνους. Η κινησιολογία του, αγκαλιασμένη από μια ψυχαναγκαστική πνοή, υποδηλώνει έναν εξίσου μοναχικό άνθρωπο, που ζει μέσα από τη δουλειά του, και ακουμπάει το χρόνο της ζωής του σε ένα καλά τακτοποιημένο γραφείο, ένα ήσυχο και εύκολο γεύμα που δεν λερώνει, ένα προσεκτικά ξεφλουδισμένο μήλο, σε μια κρεμάστρα που δεν επιτρέπει ούτε στο σακάκι του να τσαλακωθεί. Αυτές οι τελετουργίες αποτελούν την συντροφιά του και σε συνδυασμό με την σχολαστικότητα του, φέρνουν την ηρεμία στο μυαλό και στον εσωτερικό του κόσμο. 

Ο Δήμος, ωστόσο, αποφασίζει να κάνει περικοπές και διώχνει τους περιττούς του υπαλλήλους, και τι περισσότερο περιττό από κάποιον που νοιάζεται, κάποιον σαν τον John. Φανερά προσβεβλημένος από την απόφαση του Kennington, να τον αποδεσμεύσουν, δίνοντας του βέβαια τις καλές τους συστάσεις, ο May παίρνει πολύ προσωπικά την τελευταία του υπόθεση, τον τελευταίο του «φίλο» Billy Stoke. Αναζητά τα κοντινά του πρόσωπα και αυτή τη φορά δεν το βάζει εύκολα κάτω. Την αδικία που ένιωσε από την απόλυση του, ακολουθούν οι τύψεις, καθώς ανακαλύπτει πως ήταν γείτονες με τον εκλιπών, πιθανά νιώθει και αυτός ένοχος για τη μοναχικότητα του και μας επιβεβαιώνεται με το πέρασμα της ώρας η ιδέα πως ο πρωταγωνιστής μας είναι επίσης πολύ μόνος. Όμως, σιγά-σιγά ο John αλλάζει, αρχίζει να χαμογελάει και φωτίζεται το πρόσωπο του, οι ιστορίες που ακούει, οι σχέσεις και η πολυτάραχη ζωή του Billy, καθώς και η γνωριμία με την κόρη αυτού Kelly (Joanne Froggatt), τον επανατοποθετούν δίπλα στους ζωντανούς.

Το Still Life (2013) του Uberto Pasolini μας αναγκάζει να κοιτάξουμε στο απέναντι παράθυρο, αυτό που αγνοούμε καθημερινά, επιδεικτικά, γιατί νιώθουμε τους φόβους μας να καθρεφτίζονται στα κλειστά τζάμια του και το κενό του να παρακολουθεί τις ζωές μας πίσω από τις κουρτίνες της βεβαιότητας του αιώνιου τέλους. Λένε πως ο μοναδικός πραγματικός φόβος είναι ο θάνατος. Δεν φοβάσαι τα ύψη, τα έντομα, τους κλειστούς χώρους, τρέμεις ουσιαστικά το συναίσθημα που σου προκαλούν όλα τα προαναφερθέντα, αυτό του «θα πεθάνω». 

Και αν αντικρίσουμε την αλήθεια κατάματα; Είναι ο θάνατος πιο τρομακτικός από την ίδια τη ζωή; Σίγουρα το αβέβαιο και το άγνωστο μας προκαλεί δέος, αλλά το «δεν πρόλαβα» που ίσως νιώσεις την ύστατη στιγμή είναι αυτό που σε παραλύει. Χανόμαστε σε ανούσιες σκέψεις και άγχη, στη ρουτίνα και στη διεκπεραίωση των επαγγελματικών μας στόχων και «πρέπει», σε γνώμες, λόγια που δεν μας ανήκουν καν, απλώς τα υιοθετούμε και τα αναπαράγουμε, για να ακολουθήσουν όλοι το ίδιο μονοπάτι, μη ξεστρατίσει και κανείς. Επιβιώνουμε στο φαύλο κύκλο όπου πενθούμε βλέποντας τον περίγυρο μας να πεθαίνει, ενώ ο περίγυρος πενθεί για το δικό μας θάνατο. Ανήμποροι να βοηθήσουμε και να βοηθηθούμε, ακινητοποιημένοι «ζούμε τις ζωές μας», κρίνοντας τους άλλους, βολεμένοι σε θέσεις, σχέσεις, επαφές που διώχνουν μακριά τη μοναξιά, αυτή τη γιγάντισσα εχθρό του ανθρώπου, αλλά και τον ίδιο μας τον εαυτό, που δεν μαθαίνουμε ποτέ, άτρωτοι στη ψευδή ασφάλεια της συντροφικότητας.

«Όλοι θέλουμε κάποιον να μοιραστούμε την σιωπή», λέει ένας άστεγος γνωστός του Billy, που έχει μάθει να μιλάει τη γλώσσα της αλήθειας μέσω του αλκοόλ. Ως θεατές νιώθουμε και εμείς την ικανοποίηση του «τέλος καλό, όλα καλά». Με μια ερώτηση μόνο να γεννάται. Μήπως ο John May, 20 χρόνια σε αυτή τη δουλειά, δανειζόταν τις ζωές των πεθαμένων, ώστε να καλύπτει τη μοναξιά του; Ή μήπως δεν ήταν ποτέ πραγματικά μόνος; 

Με μια φιλμογραφία που έχει επηρεάσει καθοριστικά το σύγχρονο σινεμά, ο διεθνούς κύρους δημιουργός των ταινιών "Dogtooth", "The Lobster", "The Favourite", "Poor Things" και, πρόσφατα, "Bugonia", δίνει ένα masterclass στη Στέγη, στο πλαίσιο της πρώτης φωτογραφικής του έκθεσης στην Ελλάδα.

Μια συζήτηση εφ’ όλης της ύλης με τον πιο διακεκριμένο σύγχρονο Έλληνα δημιουργό του σινεμά, τον Γιώργο Λάνθιμο, που αποκαλύπτει πτυχές από όλο το φάσμα της δημιουργικής διαδικασίας: από την αρχική σύλληψη μιας ιδέας και την ανάπτυξη του σεναρίου, μέχρι τη μεταγραφή του σε οπτική αφήγηση. Μέσα από συγκεκριμένα παραδείγματα, εξετάζονται τόσο οι φιλοσοφικές όσο και οι πρακτικές πλευρές της κινηματογραφικής πράξης: η σημασία του χώρου, του χρόνου και του ρυθμού, η συνεργασία με τους ηθοποιούς, η ανάπτυξη ενός ιδιαίτερου σωματικού και ερμηνευτικού κώδικα, η σχέση σκηνοθέτη και διευθυντή φωτογραφίας, μέσα από τα τρία βασικά στάδια δημιουργίας μιας ταινίας: προετοιμασία, γυρίσματα, μοντάζ και post-production.

Ο Γιώργος Λάνθιμος επιστρέφει στις απαρχές της διαδρομής του και μοιράζεται τις διαδικασίες, τις αμφιβολίες και τις αποφάσεις που έχουν διαμορφώσει το ιδιοσυγκρασιακό κινηματογραφικό του βλέμμα. Τι σημαίνει, τελικά, να έχεις χτίσει μια φιλμογραφία που αναγνωρίζεται ακαριαία από το πρώτο κιόλας πλάνο;

Η τέχνη της φωτογραφίας συνιστά αναπόσπαστο μέρος της συζήτησης, καθώς το masterclass πραγματοποιείται με αφορμή την πρώτη έκθεση του Γιώργου Λάνθιμου στην Ελλάδα, την έκθεση Photographs, από τις 7 Μαρτίου έως τις 17 Μαΐου στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση. Μια πρακτική που ξεκίνησε αρχικά μέσα στα κινηματογραφικά σετ, με εικόνες που λειτουργούν ως «μικρά θραύσματα αφήγησης», όπως τις περιγράφει ο επιμελητής της έκθεσης Michael Mack, σταδιακά, αναπτύχθηκε σε μια αυτόνομη, στοχαστική και διακριτή προσωπική γλώσσα, όπως αποτυπώνεται στην εν εξελίξει σειρά "No Word For Blue", η οποία παρουσιάζεται για πρώτη φορά παγκοσμίως.

Το masterclass έχει εκπαιδευτικό και διαλεκτικό χαρακτήρα και απευθύνεται κυρίως σε νέους καλλιτέχνες και φοιτητές, αλλά και σε επαγγελματίες που ενδιαφέρονται για τη δημιουργική διαδικασία πίσω από ένα κινηματογραφικό έργο.

Το πρώτο μέρος της συζήτησης θα συντονίσει o Λουκάς Κατσίκας, Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας. Θα ακολουθήσει ανοιχτή συζήτηση με ερωτήσεις από το κοινό.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ YORGOS LANTHIMOS: PHOTOGRAPHS

7.03 - 17.05.2026 στο -1 της Στέγης

Πέμπτη - Σάββατο, 18:00 - 23:30, Κυριακή, 13:00 - 20:00 

Η έκθεση Photographs, από τις 7 Μαρτίου έως τις 17 Μαΐου, προσφέρει στο κοινό μια άνευ προηγουμένου συνάντηση με την οπτική γλώσσα του Γιώργου Λάνθιμου, που είναι πλέον διάσημη και καταξιωμένη, η οποία εδώ ξεδιπλώνεται σε ένα διαφορετικό μέσο, τη φωτογραφία – ένα κινηματογραφικό βλέμμα που συλλαμβάνει φευγαλέες στιγμές και τις καθηλώνει στην ακινησία της αθανασίας. Στην πρώτη του συνεργασία με τη Στέγη, ο Λάνθιμος συγκεντρώνει τέσσερις σειρών έργων, με συνολικά 182 φωτογραφίες του από την τελευταία πενταετία, οι οποίες προσφέρουν νέες οπτικές στη βαθύτερη κατανόηση αυτού του μοναδικού και ιδιοσυγκρασιακού οραματιστή. 

Η έκθεση περιλαμβάνει τρεις φωτογραφικές σειρές που γεννήθηκαν μέσα από τους χώρους των ταινιών του. Πρόκειται για φωτογραφίες τραβηγμένες στο περιθώριο των γυρισμάτων, σε τοποθεσίες πόλεων, όπως της Νέας Ορλεάνης, της Ατλάντα και του Χένλι-ον-Τέιμς (Αγγλία), αλλά και σε στούντιο στη Βουδαπέστη, όπου στήθηκαν ολόκληρες πόλεις ως κινηματογραφικά σκηνικά. Πολλές από τις φωτογραφίες εμφανίζονται στα πρόσφατα βιβλία του, Dear God, the Parthenon Is Still Broken (2024), το οποίο περιλαμβάνει εικόνες που τραβήχτηκαν κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του Poor Things (2023), i shall sing these songs beautifully (2024), που δημιουργήθηκε παράλληλα με την ταινία Ιστορίες καλοσύνης (2024), και viscin (2026), με μια σειρά από φωτογραφίες που δεν έχουν δημοσιευτεί στο παρελθόν και οι οποίες τραβήχτηκαν στα πλατό της τελευταίας του ταινίας, Βουγονία (2025). Το τέταρτο σύνολο παρουσιάζεται για πρώτη φορά παγκοσμίως και είναι μια εν εξελίξει σειρά προσωπικών φωτογραφιών που τραβήχτηκαν στην πατρίδα του, την Ελλάδα. Ο Λάνθιμος σε αυτές τις φωτογραφίες, τις οποίες συγκέντρωσε κατά τη διάρκεια μοναχικών περιπάτων στις παρυφές της Αθήνας και σε επισκέψεις του σε ελληνικά νησιά, εστιάζει με ένα ήρεμο, στοχαστικό βλέμμα στο καθημερινό και το κοινότοπο, αξιοποιώντας τη δυνατότητα του μέσου για αφαίρεση και μεταμόρφωση.

Σχεδιασμένη με τη μορφή ενός κλασικού ελληνικού ναού, η έκθεση δημιουργεί έναν κεντρικό χώρο που παραπέμπει σε βωμό, όπου εκτίθενται 110 νέα έργα του Λάνθιμου, ενώ στην εξωτερική περίμετρο παρουσιάζονται τα τρία σύνολα έργων που συνδέονται με τις ταινίες του, έτσι ώστε το κοινό να μετακινείται από το γνωστό έργο του προς τον εσωτερικό πυρήνα της νέας φωτογραφικής του δουλειάς. 

Την έκθεση Γιώργος Λάνθιμος: Photographs επιμελείται ο Michael Mack, σε ανάθεση και παραγωγή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση και αρχιτεκτονικό σχεδιασμό Λουκά Μπάκα. Με την ευκαιρία των εγκαινίων της έκθεσης, ο Γιώργος Λάνθιμος παρουσίασε το νέο του φωτογραφικό βιβλίο, viscin (2026).

Γιώργος Λάνθιμος

Ο Γιώργος Λάνθιμος είναι διεθνώς αναγνωρισμένος σκηνοθέτης, παραγωγός και σεναριογράφος, πέντε φορές υποψήφιος για Όσκαρ και βραβευμένος με πολυάριθμες διακρίσεις, μεταξύ αυτών ένα βραβείο BAFTA (της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου και Τηλεόρασης), μια Χρυσή Σφαίρα, ένα βραβείο της Κριτικής Επιτροπής στις Κάννες και τον Χρυσό Λέοντα στο φεστιβάλ της Βενετίας.

Η διακεκριμένη φιλμογραφία του περιλαμβάνει τις ταινίες «Κινέττα», «Κυνόδοντας», «Άλπεις», «Ο αστακός», «Ο θάνατος του ιερού ελαφιού», «Η ευνοούμενη», “Poor Things” και «Ιστορίες καλοσύνης».

Γεννημένος στην Αθήνα, ο Λάνθιμος ξεκίνησε την καριέρα του σκηνοθετώντας ταινίες για παραστάσεις χοροθεάτρου, καθώς και τηλεοπτικές διαφημίσεις, βιντεοκλίπ, ταινίες μικρού μήκους και θεατρικά έργα. Πέρα από τον κινηματογράφο, είναι και καταξιωμένος φωτογράφος, με συνεργασίες σε editorials και καμπάνιες μόδας, ενώ έχει εκδώσει τρία φωτογραφικά βιβλία: “Dear God, the Parthenon is still broken” (VOID, 2024), “i shall sing these songs beautifully” (MACK, 2024) “viscin” (MACK, 2026).

Με 66.000 θεατές στις προβολές σε φυσικούς χώρους και online, καθώς και στις εκδηλώσεις, ολοκληρώθηκε το 28ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Από τις 5 έως τις 15 Μαρτίου φιλοξενήσαμε πρεμιέρες, συναρπαστικές συζητήσεις, masterclasses, ειδικές εκδηλώσεις και πάρτι. Το Φεστιβάλ υποδέχτηλε λαμπερές προσωπικότητες του παγκόσμιου σινεμά, ανάμεσά τους την αγαπημένη ηθοποιό Ζιλιέτ Μπινός και τον αμερικανό μουσικό παραγωγό και συνθέτη Ντέσμοντ Τσάιλντ, ενώ με τιμητικό Χρυσό Αλέξανδρο τιμήθηκαν για την προσφορά τους στον πολιτισμό η πρωτοποριακή δημιουργός Βουβούλα Σκούρα, ο εμβληματικός παραγωγός Γιώργος Παπαλιός και ο αμερικανός πολυμεσικός καλλιτέχνης Μπιλ Μόρισον.

Στη διάρκεια 11 ημερών πραγματοποιήθηκαν:

● Οκτώ masterclasses, συζητήσεις και παρουσιάσεις, με ελεύθερη είσοδο για το κοινό. 

● Περισσότερες από 2.500 ακροάσεις πόντκαστ πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο του Τμήματος Podcast του Φεστιβάλ.

● Περισσότερες από 700 ήταν οι προβολές XR που πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο του Τμήματος Immersive: All around Cinema. 

● 559 συναντήσεις ανάμεσα σε 552 επαγγελματίες του κινηματογραφικού χώρου από την Ελλάδα και το εξωτερικό πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο των αναπτυξιακών δράσεων της Αγοράς. Ελπίζουμε σύντομα οι διεργασίες αυτές να μετουσιωθούν σε νέα πρότζεκτ, σενάρια και ταινίες. 

● Διαθέσιμες σε επαγγελματίες και δημοσιογράφους ήταν 197 ταινίες στο Agora Doc Market μέσω Cinando. 

● Φέτος, προβλήθηκαν 57 ελληνικές ταινίες, εννέα στα επίσημα διαγωνιστικά: τρεις στο Διεθνές Διαγωνιστικό, τρεις στο διαγωνιστικό Newcomers και τρεις στο διαγωνιστικό Film Forward.

Ταινίες που στήριξε το τμήμα της Αγοράς του ΦΝΘ προηγούμενες χρονιές όσο ήταν σε ανάπτυξη βρέθηκαν να κερδίζουν μεγάλα βραβεία, συμπεριλαμβανομένων δύο Χρυσών και ενός Αργυρού Αλέξανδρου! Το Closure στο Διεθνές Διαγωνιστικό, που παρουσιάστηκε στο Thessaloniki Pitching Forum το 2025, και οι ταινίες που προβλήθηκαν στο Film Forward Dear Future, που παρουσιάστηκε στο Agora Docs in Progress το 2025, καθώς και Στάθμη / Level, που παρουσιάστηκε επίσης στα Docs in Progress πέρυσι. Οι υπόλοιπες ταινίες που πέρασαν από την Αγορά και προβλήθηκαν στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης είναι οι: EXILE(S) Tales from an Island/ EXILE(S) Ιστορίες ενός νησιού, Bugboy, Stories of a Lie/Ιστορίες ενός ψέματος, Where Shadows Rest και A Song Without Home.

Επίσης, οι δημιουργοί και οι συντελεστές των ελληνικών ταινιών ήρθαν στη Θεσσαλονίκη για να παρουσιάσουν τις ταινίες τους, συνομίλησαν με το κοινό, ενώ έλαβαν μέρος στις διεργασίες της Αγοράς και συναντήθηκαν με κορυφαίους επαγγελματίες του οπτικοακουστικού τομέα από ολόκληρο τον κόσμο.

Το 28ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης πραγματοποιείται με την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού, του προγράμματος ΕΣΠΑ του ΠΕΠ Κ. Μακεδονίας 2021-2027 και του προγράμματος MEDIA. Πολύτιμη είναι η στήριξη του Υπουργείου Τουρισμού, της ΕΡΤ, επίσημου Χορηγού Επικοινωνίας του Φεστιβάλ, της COSMOTE TELEKOM, Mεγάλου Xορηγού του Φεστιβάλ, της Alpha Bank, Χορηγού Προσβασιμότητας, της Fischer, Χορηγού των Βραβείων Κοινού, της Aegean, Επίσημου Αερομεταφορέα, και της Jameson. 

Οι δράσεις του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης υλοποιούνται με την υποστήριξη του Εθνικού Σχεδίου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας «Ελλάδα 2.0», με τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης – NextGenerationEU. 

Μια τυχαία ανακάλυψη στο νοσοκομείο «Σωτηρία» αποκαλύπτει ένα προσωπικό και συλλογικό τραύμα: μικρές βαλίτσες εκατοντάδων ασθενών, που νοσηλεύτηκαν και πέθαναν από φυματίωση μεταξύ 1945-1975. Για πρώτη φορά, η συγκινητική ιστορία τους έρχεται στο φως μέσα από την αλληλογραφία με την οικογένειά τους, αρχειακό υλικό και μαρτυρίες συγγενών τους.

Το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ CineDoc παρουσιάζει σε ειδική προβολή το βραβευμένο ντοκιμαντέρ ΑΖΗΤΗΤΟΙ της Μαριάννας Οικονόμου, την Κυριακή 29 Μαρτίου στις 16.00 στον κινηματογράφο Δαναό. Η εκδήλωση πραγματοποιείται με την υποστήριξη της Ελληνικής Πνευμονολογικής Εταιρείας (ΕΠΕ), με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Φυματίωσης η οποία τιμάται κάθε χρόνο στις 24 Μαρτίου.

Μετά την προβολή, θα ακολουθήσει συζήτηση με τη σκηνοθέτρια Μαριάννα Οικονόμου και τον Χάρη Μόσχο, Μέλος ΔΣ Ελληνικής Πνευμονολογικής Εταιρείας, Υπεύθυνο Μονάδας Προληπτικού Ελέγχου & Κοινωνικών δράσεων, Πνευμονολόγο-Φυματιολόγο, Διευθυντή ΕΣΥ, Αντιφυματικό Τμήμα-Μονάδα Ανθεκτικής Φυματίωσης ΝΝΘΑ “Η Σωτηρία”. 

Προπώληση και πληροφορίες για  την προβολή στο ταμείο του κινηματογράφου ΔΑΝΑΟΣ και στο https://danaoscinema.gr/portfolio-item/cinedoc-2025-26-azititoi/.

Τον Μάρτιο του 2020, το ιστορικό νοσοκομείο «Σωτηρία» βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της πανδημίας του Covid-19. Λίγα χρόνια πριν, η κατεδάφιση ενός τοίχου λόγω μιας διαρροής, αποκάλυψε τα ίχνη μιας προηγούμενης πανδημίας, μιας ιστορίας σε επανάληψη. Πίσω του, βρέθηκαν στοιβαγμένες δεκάδες βαλίτσες, που περιείχαν προσωπικά αντικείμενα ασθενών, οι οποίοι νοσηλεύτηκαν στο «Σωτηρία» περισσότερα από 30 χρόνια πριν, από το 1945 έως το 1975, όταν η φυματίωση μάστιζε τη χώρα. Εκατοντάδες από αυτούς πέθαναν εκεί, χωρίς κανείς να αναζητήσει ποτέ τη σορό ή τα υπάρχοντά τους.

Το ντοκιμαντέρ ακολουθεί τα ίχνη που άφησαν πίσω τους οι αζήτητοι νεκροί του «Σωτηρία» -επιστολές, φωτογραφίες, έγγραφα, μικροαντικείμενα. Μέσα από τις επιστολές που αντάλλασσαν με τους συγγενείς τους, τη χρήση αρχειακού υλικού, την αναζήτηση ζώντων απογόνων σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας και συναντήσεις με γιατρούς και νοσηλευτές σήμερα, η ταινία αποκαλύπτει για πρώτη φορά μετά από ογδόντα χρόνια μια άγνωστη, συγκλονιστική ιστορία πόνου και τραύματος, αλλά και αγάπης, ελπίδας και σθένους στην μεταπολεμική Ελλάδα.

Σημείωμα Σκηνοθέτιδας

Μέσα από την τυχαία ανακάλυψη των προσωπικών αντικειμένων εκατοντάδων ασθενών που πέθαναν στο νοσοκομείο Σωτηρία από φυματίωση και που δεν αναζητήθηκαν ποτέ, ούτε τα αντικείμενα, αλλά ούτε και οι σοροί τους, έχουμε για πρώτη φορά μια οπτική και άμεση παρακαταθήκη των βιωμάτων των ίδιων των ασθενών και των συγγενών τους κατά την διάρκεια μιας μελανής μεταπολεμικής εποχής στην Ελλάδα.

Από την πρώτη στιγμή που ήρθα σε επαφή με τις επιστολές και τα προσωπικά τους αντικείμενα, ήξερα ότι οι πρωταγωνιστές της ταινίας θα είναι οι ίδιοι οι νεκροί, οι οποίοι μετά από 80 χρόνια θα αποκτούσαν και πάλι ταυτότητα και φωνή για να πουν την ιστορία τους. Διαβάζοντας την αλληλογραφία με τις οικογένειές τους στα χωριά και τα νησιά της Ελλάδας, δημιουργήθηκε αναπόφευκτα η ανάγκη να αναζητήσουμε ζώντες συγγενείς. Οι συγγενείς αυτοί θα έρχονταν για πρώτη φορά αντιμέτωποι με την αλήθεια και μια δύσκολη μνήμη. 

Στόχος μου είναι αυτό το ντοκιμαντέρ να αποτελέσει έναν μικρό φόρο τιμής στους εκατοντάδες αζήτητους νεκρούς του «Σωτηρία», των οποίων η ύπαρξη χάθηκε μέσα στην λήθη και η ιστορία τους καλύφθηκε από ένα πέπλο σιωπής για πολλές δεκαετίες. Θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά τη διοίκηση του Γ.Ν.Ν.Θ.Α. «Η Σωτηρία» και την επιτροπή του «Μουσείου της Σωτηρίας», τους-ις συμμετέχοντες-ουσες Ασημίνα Γρηγορίου, Φώτη Βλαστό, Μιχάλη Τουμπή, Λίτσα Διαμαντίδου, Γιώτα Τζουανοπούλου, Νίκη Τσιλιγκίρογλου, αλλά και τους συγγενείς των ασθενών για τη συμβολή τους στη υλοποίηση του ντοκιμαντέρ.

Η διανομή του ντοκιμαντέρ στις ελληνικές αίθουσες υποστηρίζεται από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, Οπτικοακουστικών Μέσων και Δημιουργίας (Ε.Κ.Κ.Ο.ΜΕ.Δ.) - Creative Greece.

Σενάριο - Σκηνοθεσία: Μαριάννα Οικονόμου | Διεύθυνση φωτογραφίας: Carlos Muñoz | Μοντάζ: Δημήτρης Πεπονής, Ευγενία Παπαγεωργίου | Έρευνα: Νίκη Τσιλιγκίρογλου | Διεύθυνση παραγωγής: Ραχήλ Μανουκιάν | Πρωτότυπη Μουσική: Βαγγέλης Φάμπας | VFX Artist: Πάνος Κουτέλας | Σχεδιασμός Ήχου & Μίξη: Στέλιος Κουπετώρης | Colorist: Μαρία Τζωρτζάτου | Παραγωγή: DOC3 | Συμπαραγωγή: Anemon, ΕΡΤ | Συμπαραγωγός: Ρέα Αποστολίδη | Με την υποστήριξη των: Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού, Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, Οπτικοακουστικών Μέσων και Δημιουργίας – Creative Greece (ΕΚΚΟΜΕΔ) 

Το Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου Ελλάδος, μετά από ένα τέταρτο του αιώνα σταθερής παρουσίας στα ελληνικά πολιτιστικά δρώμενα, συνεχίζει την πορεία του και, όπως κάθε άνοιξη, έτσι και φέτος προσκαλεί το κοινό στην 26η έκδοσή του.

Η πολιτιστική σεζόν της Μεσογείου που γιορτάζεται το 2026 σε όλη τη γαλλική και γαλλόφωνη επικράτεια, δίνει χρώμα και ρυθμό στη φετινή έκδοση, που είναι μια πρόσκληση για μια αντάμωση των Τεχνών με το σινεμά.  

Μέσα από τις 40 ταινίες του προγράμματος και τις παράλληλες εκδηλώσεις, το κοινό θα ανακαλύψει την ποικιλομορφία και τις πολλές πτυχές της γαλλόφωνης κινηματογραφικής δημιουργίας, θα συμμετέχει στο διάλογο του κινηματογράφου με όλες τις μορφές Τέχνης, θα διασχίσει μουσικά και κινηματογραφικά τη θάλασσα και θα ενημερωθεί για τους προβληματισμούς και τις  ανταλλαγές μεταξύ ειδικών της συμπαραγωγής και της γεωπολιτικής του σινεμά. 

Συντονισμένο στην κεντρική θεματική είναι και το trailer της φετινής έκδοσης, που σκηνοθέτησε η Ελληνογαλλίδα Inès Perot. Έμπνευσή της η Μεσόγειος που ενώνει μικρούς και μεγάλους, μέσα από παραδόσεις, κοινές συμπεριφορές και καλλιτεχνικές εκφράσεις, μια επικοινωνία και μια συντροφικότητα, τόσο μοναδικές και οικείες σε όλους τους λαούς που κατοικούν γύρω της. 

Στο πνεύμα της συλλογικότητας και της δύναμης της ενότητας των ανθρώπων είναι και η οπτική ταυτότητα που ανατέθηκε φέτος στην δημιουργική ομάδα The Birthdays Design.  Το αποτύπωμα της 7ης τέχνης μέσα μας, τα αποτυπώματά μας στις τέχνες, κάθε ένα διαφορετικά, μοναδικά, και που όλα μαζί σχηματίζουν μια συλλογική δυνατή εικόνα .Όπως αναφέρουν και οι ίδιοι « Η τεχνολογία μπορεί να αναπαράγει μορφές, δεν μπορεί όμως να αναπαράγει την ανθρώπινη τριβή. Ο κινηματογράφος είναι ένα σύνολο από αποτυπώματα. Αποτυπώματα ανθρώπων, σωμάτων, φωνών, χεριών. … Είναι μια συνάντηση ανθρώπων, μια διαδικασία φυσικής και συναισθηματικής πλοκής – και τελικά αυτό που μένει δεν είναι μόνο η εικόνα αλλά και το ίχνος της μέσα μας». 

ΟΙ ΕΝΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Οι ενότητες του FFF26 είναι οι ακόλουθες: 

ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

ΠΑΝΟΡΑΜΑ

ΛΕΥΚΗ ΚΑΡΤΑ ΣΤΟ CINEMED

ΟΙ ΤΕΧΝΕΣ ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ

ΝΕΑΝΙΚΕΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ

ΕΙΔΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

Η ΟΠΤΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Το σχεδιασμό της εικαστικής ταυτότητας του 26ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου ανέλαβε το δημιουργικό γραφείο The Birthdays Design, που παρουσιάζει την ιδέα που ενέπνευσε τον σχεδιασμό τους: 

«Ο κινηματογράφος είναι ένα σύνολο από αποτυπώματα. Αποτυπώματα ανθρώπων, σωμάτων, φωνών, χεριών. Από το πρώτο άγγιγμα στο χαρτί ενός σεναρίου, μέχρι τη δημιουργία κοστουμιών και σκηνικών. Η φετινή οπτική ταυτότητα του φεστιβάλ συγκροτείται από δακτυλικά αποτυπώματα που πολλαπλασιάζονται και συνυπάρχουν. Καθένα διαφορετικό, καθένα μοναδικό, όλα μαζί σχηματίζουν μια συλλογική εικόνα.

Η τεχνολογία μπορεί να αναπαράγει μορφές, δεν μπορεί όμως να αναπαράγει την ανθρώπινη τριβή — το λάθος, την πίεση, την ένταση της επαφής. Το αποτύπωμα υποδηλώνει πραγματική παρουσία. Το ίδιο το φεστιβάλ, όπως και κάθε ταινία που φιλοξενεί, φέρει τα σημάδια όσων το συγκροτούν και το δημιουργούν. Είναι μια συνάντηση ανθρώπων, μια διαδικασία φυσικής και συναισθηματικής εμπλοκής — και τελικά, αυτό που μένει δεν είναι μόνο η εικόνα, αλλά και το ίχνος της μέσα μας.»

ΤΟ ΤΡΕΙΛΕΡ

Κάθε χρόνο το Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος αναθέτει σε έναν/ μία  ανερχόμενο/η δημιουργό τη σκηνοθεσία του τρέιλερ του Φεστιβάλ, στηρίζοντας έτσι το νέο ελληνικό κινηματογράφο. Φέτος τη δημιουργία του τρέιλερ ανέλαβε η Ελληνογαλλίδα σκηνοθέτρια Ιnès Perot, η οποία περιγράφει την ιδέα της: 

«Πέρα από τις ηλιόλουστες παραλίες της, τις γεύσεις και τα αρώματά της, η Μεσόγειος ενώνει, μικρούς και μεγάλους μέσα από παραδόσεις και απλές στιγμές που μας θυμίζουν όσα μας ενώνουν.

Γύρω από ένα τουρνουά πετάνκ, ένα παιχνίδι χαρακτηριστικό της μεσογειακής κουλτούρας, οι γενιές συναντιούνται. Οι κινήσεις μεταδίδονται και μια απλή στιγμή σε ένα πάρκο γίνεται η αντανάκλαση μιας κουλτούρας μοιράσματος και συντροφικότητας.»

Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Φέτος, η Κριτική επιτροπή του φεστιβάλ απαρτίζεται από τους:  Μαρία Αποστολακέα (Ηθοποιός), Αλέξης Γρίβας (Διευθυντής φωτογραφίας και Κριτικός κινηματογράφου), Άκης Καπράνος (Κριτικός κινηματογράφου και Μουσικός, Δέσποινα Μουζάκη (Παραγωγός, Καθηγήτρια της Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης) και Στέφανος Ρόκος (Εικαστικός). 

Η ΤΑΙΝΙΑ ΕΝΑΡΞΗΣ

Τρίτη 24 Μαρτίου, 19.30΄, Μέγαρο Μουσικής Αθηνών – Αίθουσα «Αλεξάνδρα Τριάντη» 

L’Étranger / Ο Ξένος, François Ozon, 2025 - Γαλλία, Βέλγιο, Μαρόκο, 123΄

Με τους | avec: Benjamin Voisin, Rebecca Marder, Pierre Lottin. Distribution pour la Grèce | Διανομή για την Ελλάδα : Spentzos Films

Αλγέρι, 1938. Ο Mersault, ένας τριαντάρης απλός υπάλληλος, θάβει τη μητέρα του χωρίς να εκδηλώσει το οποιοδήποτε συναίσθημα. Την επόμενη μέρα ξεκινά σχέση με τη συνάδελφό του Marie. Σύντομα επιστρέφει στη συνηθισμένη ζωή του, μέχρι που ο γείτονάς του Reymon Sintés  έρχεται να ταράξει την καθημερινότητά του, μπλέκοντάς τον σε ύποπτες ιστορίες, που οδηγούν τελικά σε μια τραγωδία σε μια παραλία, κάτω από καυτό ήλιο…

Την τελετή έναρξης παρουσιάζει η Ηθοποιός ‘Ακληστις Πουλοπούλου

Η Ελλάδα θα φιλοξενήσει τα 39α Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου, ένα ορόσημο για την κινηματογραφική κληρονομιά της χώρας. Για πρώτη φορά, τα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου θα πραγματοποιηθούν στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, στην Αθήνα, στις 16 Ιανουαρίου 2027, στην Εθνική Λυρική Σκηνή, στο Πολιτιστικό Κέντρο του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος. 

Καθ' όλη τη διάρκεια του 2026 και μέχρι το 2027, ένα ευρύ και προσεκτικά σχεδιασμένο πρόγραμμα κινηματογραφικών εκδηλώσεων, πρωτοβουλιών, εργαστηρίων, προβολών και δημιουργικών διαλόγων θα ξεδιπλωθεί σε όλη τη χώρα, καθώς και σε μεγάλα διεθνή φεστιβάλ στο εξωτερικό, δημιουργώντας δυναμική εν όψει της τελετής των 39ων Ευρωπαϊκών Βραβείων Κινηματογράφου. Το πρόγραμμα έχει σχεδιαστεί σε συνεργασία με το ΕΚΚΟΜΕΔ (Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου και Οπτικοακουστικών Μέσων), το οποίο συντονίζει όλες τις δραστηριότητες με βασικούς πολιτιστικούς εταίρους. Η τελετή απονομής των Ευρωπαϊκών Βραβείων Κινηματογράφου θα μεταδοθεί ζωντανά σε όλη την Ευρώπη σε συνεργασία με την ελληνική δημόσια τηλεόραση ΕΡΤ.

O Λεωνίδας Χριστόπουλος, Διευθύνων Σύμβουλος του ΕΚΚΟΜΕΔ δήλωσε: 

«Οι εκδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα πραγματοποιούνται σε στενή συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου, αντανακλώντας μια κοινή δέσμευση για τον εορτασμό του ευρωπαϊκού κινηματογράφου, της καλλιτεχνικής αριστείας και της διασυνοριακής συνεργασίας.»

Ο Matthijs Wouter Knol, Διευθύνων Σύμβουλος και Διευθυντής της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου, δήλωσε: 

«Η Αθήνα και η Ελλάδα αποτελούν από καιρό πηγή έμπνευσης για τον ευρωπαϊκό πολιτισμό και την αφήγηση ιστοριών. Το να φέρνουμε τα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου στη Νοτιοανατολική Ευρώπη για πρώτη φορά είναι κάτι που θεωρούμε τόσο σημαντικό όσο και αναμενόμενο. Το ετήσιο πρόγραμμα που δημιουργούμε μαζί με τους Έλληνες εταίρους δεν είναι απλώς μια αντίστροφη μέτρηση προς την τελετή — είναι μια πρόσκληση προς τους κινηματογραφιστές, το κοινό και τις πολιτιστικές κοινότητες σε όλη την Ευρώπη να συνδεθούν, να ανταλλάξουν ιδέες και να γιορτάσουν αυτό που κάνει τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο μια τόσο ζωτική και ζωντανή μορφή τέχνης.»

Έναρξη: Εορτασμός της αντίστροφης μέτρησης για τα Βραβεία EFA Αθήνα 2027 στη Μπερλινάλε

Η επίσημη ανακοίνωση της εκδήλωσης έγινε νωρίτερα φέτος, στο πλαίσιο της Berlinale, κατά τη διάρκεια μιας εξαιρετικά επιτυχημένης δεξίωσης στην Πρεσβεία της Ελλάδας στο Βερολίνο, που διοργανώθηκε από το EKKOMED σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου και την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κινηματογραφικών Βραβείων. Η είδηση έγινε δεκτή με μεγάλο ενθουσιασμό από κινηματογραφιστές, παραγωγούς, εκπροσώπους θεσμικών φορέων και σημαντικούς επαγγελματίες του κλάδου.

Η πρώτη εκδήλωση σε ελληνικό έδαφος: Documentary Think Tank στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης

Το Documentary Think Tank που πραγματοποιήθηκε την περασμένη εβδομάδα στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και διοργανώθηκε σε συνεργασία με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ήταν η πρώτη εκδήλωση σχετική με τα Βραβεία Αθήνα 2027 που πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα – η πρώτη του ετήσιου προγράμματος. Το Think Tank συγκέντρωσε φωνές από ολόκληρο το ευρωπαϊκό τοπίο του ντοκιμαντέρ, με σκοπό να συμβάλει στη διαμόρφωση του οράματος και των προτεραιοτήτων του Τμήματος Ντοκιμαντέρ της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου, το οποίο πρόκειται να ξεκινήσει το 2027. 

Ένα ευρύ πρόγραμμα διάρκειας ενός έτους σε διεθνές επίπεδο και σε όλη την Ελλάδα

Στους μήνες που προηγούνται των Βραβείων, το EKKOMED θα διοργανώσει μια σειρά δραστηριοτήτων που συνδέονται με τα 39α Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου 2027 σε διεθνή φεστιβάλ στα οποία συμμετέχει, συμπεριλαμβανομένων των φεστιβάλ των Καννών και της Βενετίας. Εν τω μεταξύ, ένα πλούσιο πρόγραμμα πρωτοβουλιών, εκδηλώσεων, εργαστηρίων και προβολών θα πραγματοποιηθεί σε όλη την Ελλάδα:

Κορυφαία διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου με έδρα την Ελλάδα, όπως το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (Νοέμβριος 2026 στη Θεσσαλονίκη), το Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας (Απρίλιος & Σεπτέμβριος 2026 στη Δράμα), το Διεθνές Φεστιβάλ Κινούμενων Σχεδίων Animasyros (Σεπτέμβριος 2026 στη Σύρο και την Αθήνα) και το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου για Παιδιά και Νέους «Ολυμπία» (Δεκέμβριος 2026 στον Πύργο και την Αμαλιάδα), θα είναι οι αγγελιοφόροι της εκδήλωσης σε όλη τη χώρα τους μήνες πριν από την κύρια εκδήλωση τον Ιανουάριο. 

Κορυφαίοι οργανισμοί με έδρα την Αθήνα, όπως η Ταινιοθήκη της Ελλάδος, το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθηνών - Νύχτες Πρεμιέρας, το Athens Film Office, το Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη, το Φεστιβάλ Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου για Παιδιά της Αθήνας, μεταξύ άλλων, ενώνουν τις δυνάμεις τους για να παρουσιάσουν διάφορες πτυχές του ευρωπαϊκού κινηματογράφου. 

Ένα ειδικό πρόγραμμα σε επιμέλεια της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου

Η Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου επιμελείται ένα ειδικό πρόγραμμα, στο πλαίσιο ειδικού Μνημονίου Συνεργασίας και χρηματοδοτικής υποστήριξης από το ΕΚΚΟΜΕΔ, αναδεικνύοντας τη σύνθετη και συναρπαστική σχέση μεταξύ του ελληνικού και του ευρωπαϊκού κινηματογράφου. Οι δραστηριότητες αυτές θα προσφέρουν στο κοινό σε όλη τη χώρα την ευκαιρία να έρθει σε επαφή με κινηματογραφιστές, να παρακολουθήσει προβολές, να συμμετάσχει σε συζητήσεις και να γιορτάσει τη δημιουργικότητα και την ποικιλομορφία του ευρωπαϊκού κινηματογράφου.

Δείτε τις δράσεις του προγράμματος που θα λάβουν χώρα στην επικράτεια, καθώς και το πλήρες πρόγραμμα της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου παρακάτω.

Το 28ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης ολοκληρώθηκε την περασμένη Κυριακή και ξεχώρισε για την ποικιλία και την αυθεντικότητα των έργων που παρουσίασε. Μέσα από πέντε επιλεγμένα ντοκιμαντέρ, η φετινή διοργάνωση έδωσε φωνή σε προσωπικές ιστορίες, κοινωνικά ζητήματα και πειραματικές φόρμες αφήγησης. Κάθε ταινία, με τον δικό της τρόπο, φωτίζει πλευρές της ανθρώπινης εμπειρίας και δείχνει πόσο δυνατή μπορεί να είναι η αμεσότητα και η ειλικρίνεια του ντοκιμαντέρ. Το φεστιβάλ αποδεικνύει ότι η ελληνική σκηνή συνεχίζει να συγκινεί, να προκαλεί και να εμπνέει.

Survivors: Ξαναγράφοντας Τον Μύθο Της - Μαρία Λούκα, Νίνα-Μαρία Πασχαλίδου

Μην ανησυχείς, όσο είναι εδώ η Περσεφόνη, δεν θα κρυώνει καμία.

Οι γυναικείες μορφές της ελληνικής μυθολογίας συχνά κουβαλούν ιστορίες βίας, σιωπής και μεταμόρφωσης. Από αφηγήσεις αρπαγής, μέχρι τιμωρίες και θυσίες που μόνο τα θύματα βαραίνουν, οι μύθοι αποτυπώνουν μία μνήμη, κατά την οποία η έμφυλη βία εμφανίζεται ως μοτίβο επαναλαμβανόμενο, στα όρια της κανονικότητας. 

Αυτήν ακριβώς τη σχέση μεταξύ μυθολογίας και σύγχρονης πραγματικότητας, επιχειρούν να διερευνήσουν οι Μαρία Λούκα και Νίνα-Μαρία Πασχαλίδου, στο νέο τους ντοκιμαντέρ, Survivors: Ξαναγράφοντας Τον Μύθο Της. 

Τρεις γυναίκες, διαφορετικές μεταξύ τους, έρχονται κοντά μέσω ενός βιωματικού εργαστηρίου. Η Γεωργία, η Ήβη και η Όλγα μοιράζονται το κοινό τους τραύμα, έχοντας βιώσει έμφυλη βία από άνδρες. Μέσα από αυτό το ταξίδι, και στα πλαίσια μίας άσκησης, η καθεμία θα κλιθεί να επιλέξει ένα γυναικείο πρόσωπο από τη μυθολογία, με την οποία ταυτίζεται περισσότερο η ιστορία της. Η Ήβη με την Άλκηστη, η Όλγα με την Ευρώπη και η Γεωργία με την Περσεφόνη.

Το εργαστήριο -και κατ’ επέκταση το ντοκιμαντέρ- βοήθησε, όχι μόνο να έρθουν αντιμέτωπες με το τραύμα τους και να κάνουν αποθεραπεία, αλλά να δημιουργηθεί και μία όμορφη φιλία ανάμεσα στις τρεις γυναίκες, δίνοντας έτσι ελπίδα και κουράγιο σε όλα τα θύματα να μιλήσουν και να μην είναι μόνα.

Πλατεία Αοράτων - Θεόδωρος Σελέκος

Ένα όνειρο έμεινε μισό, έγινε παράπονο. έγινε ρυτίδα.  

Ένα ακόμα ντοκιμαντέρ που μου κέντρισε το ενδιαφέρον ήταν η Πλατεία Αοράτων. Η διάρκειά της πολλά υποσχόμενη και η θεματική της με συνδέει συναισθηματικά. Ούσα κάτοικος Ομονοίας όλη μου τη ζωή, το νέο ντοκιμαντέρ του Θεόδωρου Σελέκου με χτύπησε γλυκόπικρα. Με αφετηρία την πλατεία και στη συνέχεια κινούμενη από στενό σε στενό, παρακολουθώντας τη ζωή των ανθρώπων που την περπατούν, η ταινία αποτυπώνει όχι απλώς έναν γεωγραφικό χώρο, αλλά μια συνθήκη: την αορατότητα μέσα στην καρδιά της πόλης. Σε μια εποχή όπου όλα μοιάζουν υπερεκτεθειμένα, οι ζωές που κινούνται στην Ομόνοια παραμένουν παράδοξα αθέατες, σαν να ανήκουν σε ένα παράλληλο αστικό τοπίο που υπάρχει δίπλα μας αλλά σπάνια το κοιτάμε πραγματικά.

Εκεί ακριβώς παρεμβαίνει το ντοκιμαντέρ, όχι για να «δώσει φωνή» με τον εύκολο, σχεδόν διδακτικό τρόπο, αλλά για να επιμείνει στο βλέμμα. Η κάμερα δεν βιάζεται να εξηγήσει ούτε να κατηγοριοποιήσει· αντίθετα, παρατηρεί, αφήνοντας χώρο στις σιωπές και στις μικρές χειρονομίες να αποκτήσουν βάρος.

Η Πλατεία Αοράτων επιλέγει μια λιτή, σχεδόν διακριτική κινηματογραφική γλώσσα, που ταιριάζει απόλυτα με το θέμα της. Χωρίς να καταφεύγει σε έντονη δραματοποίηση, ακολουθεί πρόσωπα και διαδρομές γύρω από την Πλατεία Ομονοίας, μετατρέποντας τον χώρο σε ζωντανό οργανισμό. Το μοντάζ λειτουργεί υπόγεια, συνδέοντας αποσπασματικές ιστορίες και κείμενα γραμμένα στους τοίχους της περιοχής, ενισχύοντας την αίσθηση αυθεντικότητας. Ωστόσο, αυτή η επιλογή ενδέχεται να απομακρύνει έναν θεατή που αναζητά πιο σαφή δραματουργική κατεύθυνση. Παρ’ όλα αυτά, η δύναμη της ταινίας βρίσκεται ακριβώς στην επιμονή της να μην επιβληθεί: να αφήσει τον θεατή να σταθεί, έστω για λίγο, απέναντι σε πρόσωπα που συνήθως προσπερνά.

Βίλμα: Το Τελευταίο Αντίο - Κώστας Μπακιρτζής, Κωστής Σταμούλης

Μονάχα τα σινεμά αυτής της πόλης ξέρουν το πόσο πολύ σ´ ερωτεύτηκα.

Υπάρχουν χώροι που η πόλη προτιμά να ξεχνά. Όχι γιατί δεν είχαν σημασία, αλλά γιατί δεν χωράνε εύκολα στην “καθωσπρέπει” αφήγησή της. Τα παλιά “τσοντοσινεμά” ανήκουν ακριβώς σε αυτή την κατηγορία: σκοτεινά, περιθωριακά, σχεδόν αόρατα -κι όμως βαθιά ενσωματωμένα στον αστικό ιστό. Το Βίλμα: Το Τελευταίο Αντίο των Κώστα Μπακιρτζή και Κωστή Σταμούλη έρχεται να φωτίσει έναν τέτοιο χώρο, όχι για να τον εξιδανικεύσει, αλλά για να τον διασώσει από τη λήθη.

Καθώς η Θεσσαλονίκη αλλάζει πρόσωπο και οι παλιές αίθουσες εξαφανίζονται η μία μετά την άλλη, το ντοκιμαντέρ καταγράφει το τέλος της “Βίλμας”, του τελευταίου ερωτικού κινηματογράφου της χώρας. Μέσα από μαρτυρίες, εικόνες και θραύσματα καθημερινότητας, η ταινία ξεδιπλώνει μια ιστορία που είναι ταυτόχρονα προσωπική και συλλογική — ένα αντίο όχι μόνο σε έναν χώρο, αλλά σε μια ολόκληρη εμπειρία θέασης.

Το ντοκιμαντέρ αντί να αντιμετωπίσει το θέμα του ως “παράξενο φαινόμενο”, το προσεγγίζει με τρυφερότητα και σεβασμό, αναγνωρίζοντας τη “Βίλμα” ως ζωντανό κομμάτι της κινηματογραφικής και κοινωνικής ιστορίας. Η κάμερα περιπλανιέται στους χώρους της αίθουσας, αποτυπώνοντας τη φθορά, την υλικότητα και τη μνήμη που κουβαλούν τα αντικείμενα και οι άνθρωποι. Παρότι στο ντοκιμαντέρ συμμετέχουν άτομα που φαινομενικά καταθέτουν προσωπικές εμπειρίες, ο λόγος παραμένει σε μεγάλο βαθμό αυτοαναφορικός και γενικόλογος. Απουσιάζουν συγκεκριμένες αφηγήσεις και ιστορίες που να φωτίζουν ουσιαστικά τη “Βίλμα”, δημιουργώντας την αίσθηση υστέρησης στο επίπεδο της ανάλυσης. Παρ’ όλα αυτά, το Βίλμα: Το Τελευταίο Αντίο καταφέρνει κάτι σπάνιο: να μετατρέψει έναν “άβολο” χώρο σε πεδίο ουσιαστικής κινηματογραφικής παρατήρησης, επαναπροσδιορίζοντας τι αξίζει τελικά να θυμόμαστε.

Την Παρασκευή 20 Μαρτίου 2026, στις 19:00, το KINO Athens International Independent Film Festival έχει τη χαρά να υποδεχτεί τον καταξιωμένο Αμερικανό σκηνοθέτη Whit Stillman για μια ειδική προβολή της εμβληματικής ταινίας του The Last Days of Disco στους χώρους της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης. 

Την επόμενη ημέρα, Σάββατο 21 Μαρτίου 2026, στις 12:00 το μεσημέρι, θα πραγματοποιηθεί ένα αποκλειστικό masterclass με θέμα τη χρηματοδότηση ανεξάρτητων ταινιών, με τίτλο «Πως να χρηματοδοτήσετε Ταινίες Χαμηλού Προϋπολογισμού», επίσης στην Ελληνοαμερικανική Ένωση.

Σχετικά με την Προβολή:

Η ταινία Last Days of Disco, που κυκλοφόρησε το 1998, αποτελεί ένα κομψό και ευφυές πορτρέτο νεαρών επαγγελματιών που αναζητούν τον έρωτα, την επαγγελματική φιλοδοξία και την ταυτότητά τους στα τελευταία χρόνια της εποχής της ντίσκο, στις αρχές της δεκαετίας του 1980 στη Νέα Υόρκη. Με το αιχμηρό της χιούμορ, τους αξέχαστους χαρακτήρες και τη διεισδυτική κοινωνική της ματιά, η ταινία έχει εξελιχθεί σε cult κλασικό έργο και αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά δείγματα του αμερικανικού ανεξάρτητου κινηματογράφου της δεκαετίας του 1990.

Σχετικά με τo Masterclass:

Ο Whit Stillman θα παρουσιάσει ένα masterclass αφιερωμένο σε μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν σήμερα οι ανεξάρτητοι κινηματογραφιστές: τη χρηματοδότηση. Με τίτλο « Πως να χρηματοδοτήσετε Ταινίες Χαμηλού Προϋπολογισμού », η συζήτηση θα εξερευνήσει πρακτικές στρατηγικές για την ανάπτυξη και τη χρηματοδότηση ανεξάρτητων παραγωγών από τον εντοπισμό πιθανών επενδυτών και τη διαμόρφωση προϋπολογισμών έως τη διατήρηση της δημιουργικής ανεξαρτησίας μέσα σε οικονομικούς περιορισμούς. Αντλώντας από την προσωπική του εμπειρία ως σεναριογράφος και σκηνοθέτης των αναγνωρισμένων ταινιών Metropolitan, Barcelona και Love & Friendship, ο Stillman θα μοιραστεί σκέψεις και εμπειρίες σχετικά με την πραγματικότητα της ανεξάρτητης κινηματογραφικής βιομηχανίας και το πώς μπορεί κανείς να χτίσει μια βιώσιμη δημιουργική πορεία εκτός του παραδοσιακού στούντιο συστήματος. 

Με τη διοργάνωση αυτής της ειδικής προβολής και του masterclass, το KINO Athens International Independent Film Festival συνεχίζει την αποστολή του να ενισχύει τον διάλογο ανάμεσα σε καταξιωμένους δημιουργούς και τη νέα γενιά κινηματογραφικών φωνών.

Λεπτομέρειες Εκδήλωσης

Προβολή: Last Days of Disco

Ημερομηνία: Παρασκευή 20 Μαρτίου 2026

Ώρα: 19:00

Τόπος: Hellenic American Union (Μασσαλίας 22, Αθήνα 106 80)

Στο πλαίσιο του: KINO Athens International Independent Film Festival

Είσοδος: Ελεύθερη (θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας)

Masterclass: Πως να χρηματοδοτήσετε Ταινίες Χαμηλού Προϋπολογισμού

Ημερομηνία: Σάββατο 21 Μαρτίου 2026

Ώρα: 12:00 το μεσημέρι

Τόπος: Ελληνοαμερικανική Ένωση (Μασσαλίας 22, Αθήνα 106 80)

Στο πλαίσιο του: KINO Athens International Independent Film Festival

Είσοδος: Ελεύθερη (θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας)

Γλώσσα: Αγγλικά

Το masterclass θα συντονίσει η κα Ζωή Κανδύλα (Διευθύντρια Ανάπτυξης και Παραγωγής του ΕΚΚΟΜΕΔ) στην αγγλική γλώσσα.

Μετά το πέρας της εκδήλωσης θα ακολουθήσει cocktail reception στους χώρους του Hellenic American Union.

Δύο χρόνια μετά τη μεγάλη επιτυχία του Pacifiction (2022), που αγαπήθηκε ιδιαίτερα από κριτικούς και κοινό, ο Albert Serra επιστρέφει με την ίσως πιο διχαστική ταινία της καριέρας του μέχρι σήμερα. Το Afternoons of Solitude δεν δίχασε εξαιτίας της – αναμφισβήτητης – τεχνικής του αρτιότητας, αλλά κυρίως λόγω του θέματος που πραγματεύεται. 

Στο ντοκιμαντέρ παρακολουθούμε τον διάσημο ταυρομάχο Andrés Roca Rey μέσα σε τρία πολύ συγκεκριμένα πλαίσια: στο ξενοδοχείο, καθώς ετοιμάζεται φορώντας την φανταχτερή στολή της ταυρομαχίας ή την αφαιρεί μετά το τέλος της αναμέτρησης, στο αυτοκίνητο, πηγαίνοντας προς την αρένα ή γυρνώντας από αυτήν, και φυσικά, μέσα στην ίδια την αρένα, τη στιγμή που έρχεται αντιμέτωπος με τον ταύρο.

Η προσέγγιση του Serra ισορροπεί ανάμεσα στις φόρμες του ποιητικού και του παρατηρητικού (observational) ντοκιμαντέρ. Από τη μία πλευρά, δίνεται μεγάλη έμφαση στη ρυθμικότητα και στη τονικότητα της ταινίας, με έντονα φορμαλιστικό καδράρισμα και με έναν διακριτικό αλλά σαφή συμβολισμό να αναδύεται μέσα από τις εικόνες. Από την άλλη, όταν έρχεται η ώρα της αναμέτρησης στην αρένα, η προσέγγιση γίνεται αυστηρά παρατηρητική – η κάμερα αποστασιοποιείται και αφήνει τη δράση να ξεδιπλωθεί μπροστά μας.

Κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων ταυρομάχου και ταύρου χρησιμοποιούνται τρεις κάμερες – ένα κλασικό setup του Serra ακόμη και στις περισσότερες ταινίες μυθοπλασίας του – τοποθετημένες στις κερκίδες, ανάμεσα στους απλούς θεατές. Ο σκηνοθέτης αξιοποιώντας το ισχυρότατο, υψηλής ποιότητας zoom που, προσφέρουν οι ψηφιακές κάμερες, καταγράφει με λεπτομέρεια τις εκφράσεις και τις κινήσεις τόσο του Roca Rey όσο και του ζώου, χωρίς όμως να χάνεται ποτέ η αίσθηση της απόστασης της κάμερας από τη δράση. Το μάτι αντιλαμβάνεται συνεχώς ότι πρόκειται για zoom, κάτι που αποτρέπει το αίσθημα άμεσου κινδύνου και στρέφει την προσοχή μας αλλού: στον ίδιο τον ταυρομάχο, στην ομάδα του, αλλά και στον εκάστοτε ταύρο που βρίσκεται απέναντί του.

Η εικονογραφία του Afternoons of Solitude εκπέμπει χάρη, ισορροπία και μια αξιοθαύμαστη «ακρίβεια». Ένα από τα στοιχεία που κάνουν την ταινία να ξεχωρίζει από οποιοδήποτε σύγχρονο ντοκιμαντέρ είναι ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιεί τον χώρο. Οι σκηνές μέσα στην αρένα, παρά τις γιγαντιαίες διαστάσεις της, μοιάζουν παράδοξα (σχεδόν επιθετικά) κλειστοφοβικές. Αυτό επιτυγχάνεται μέσα από μία πολύ συνειδητή επιλογή – τη σχεδόν πλήρη απουσία του κοινού από το κάδρο. Το πλήθος που παρακολουθεί το γκροτέσκο αυτό υπερθέαμα παραμένει σχεδόν αόρατο, ενώ ακούμε μονάχα τις κραυγές αγωνίας, ανακούφισης ή ενθουσιασμού, που έρχονται από αυτό.

Έτσι η αρένα μετατρέπεται σε έναν σχεδόν αφηρημένο χώρο, όπου οι διαστάσεις και τα όριά της παραμένουν θολά. Η παρουσία του κοινού περνά σε δεύτερη μοίρα και το βλέμμα μας εγκλωβίζεται ολοκληρωτικά στην αναμέτρηση ανάμεσα στον ταυρομάχο και το άγριο ζώο.