Και μετά αναρωτιέμαι γιατί δεν μπορώ να ξεκινήσω να γράφω με τις ταινίες που πάω και αποφασίζω να σας παρουσιάσω από την ματιά της Tseri. Ρατσισμός, αδικία, βία, φυλακές, κακία και θανατική ποινή. Αι γράψε τώρα εσύ.

Ο Stephen King, ευτυχώς, έγραψε πολύ πιο εύκολα από εμένα, το 1996, την νουβέλα «The Green Mile» και ο Frank Darabont την μετέφερε το 1999 στην μεγάλη οθόνη, τόσο πιστά όπως σχολίασε ο ίδιος ο King, με πρωταγωνιστές τους Tom Hanks και Michael Clarke Duncan. Η ιστορία ακολουθεί την ζωή του Paul Edgecomb (T. Hanks), δεσμοφύλακα στην πτέρυγα των θανατοποινιτών, στην διάρκεια της Παγκόσμιας Οικονομικής Ύφεσης του 1929 στις ΗΠΑ, καθώς και την περίπτωση ενός θανατοποινίτη με υπερφυσικές ικανότητες, του John Coffey (M. Duncan) - όπως ο καφές, αλλά γράφεται διαφορετικά.

Μπορούμε άνετα να πούμε πως η ταινία χωρίζεται σε κεφάλαια, και κάθε κεφάλαιο ασχολείται με μια διαφορετική μελανή στιγμή της ανθρωπότητας και του ψυχισμού αυτής. 

Όλα ξεκινούν με ένα έγκλημα, τόσο απεχθές που γεννάει μόνο οργή και απέχθεια και έρχεται να το αγκαλιάσει ο ρατσισμός που επικρατούσε εκείνη την περίοδο σε ολόκληρο τον κόσμο και πιστεύω δεσπόζει ακόμα και σήμερα. Βασίστηκε στην αληθινή ιστορία του μικρότερου θανατοποινίτη, του George Stinney Jr. που εκτελέστηκε μόλις στα 14 του, αφότου κατηγορήθηκε για τον βιασμό και την δολοφονία δύο κοριτσιών, πράξεις που 60 χρόνια μετά αποδείχτηκε πως δεν έκανε ο ίδιος. Ο Stinney και ο Coffey ήταν μαύροι, τα εύκολα θύματα της αδικίας και του κατηγορώ - καταδικάζω. Ο King χρειάστηκε, ωστόσο, να εξηγήσει γιατί επέλεξε έναν μαύρο χαρακτήρα, καθώς τον κατηγόρησαν για ρατσισμό, αφού πάντα μας ξενίζει η φαντασία που «οργιάζει» και όχι η ανθρώπινη σκληρότητα, ίσως επειδή δεν θεωρείται σκληρότητα μα λογική, όχι αδικία μα φυσικό ακόλουθο. Ποιον θα κατηγορήσεις; Τον θύτη ή το θύμα; Μα, ο δράστης είναι το θύμα! Τι; Ακόμα να το χωνέψετε;

Φυλακές, τιμωρία, καλός και κακός μπάτσος. Καλοί δεσμώτες που κάνουν την διαμονή σου στο κελί όσο πιο ανθρώπινη γίνεται… σου φερόμαστε με το γάντι αλλά προαυλισμό για παράδειγμα δεν έχει για εσένα. Α, είσαι άνθρωπος; Συγγνώμη. Αράχνες και ποντίκια στην απομόνωση που λειτουργεί ως αποθηκάκι, μέχρι βέβαια να επιβεβαιώσει και αυτή τον σκοπό της, είτε για καλή, είτε για «λογική» αφορμή. Λογική αφορμή είναι ο ταραχοποιός κρατούμενος “Wild Bill” Wharton (Sam Rockwell), που παρενοχλεί φύλακες και φυλακισμένους και δεν τραβάει ούτε από λόγια, ούτε από πράξεις. Καλή αφορμή είναι ο Percy Wetmore (Doug Hutchison) – Wetmore, χεχε αστειάκι για όσους έχουν δει την ταινία, αλλά κλασικά δεν θα σποιλάρω. Ο Percy είναι ο σκατόμπατσος που μπήκε με καλό μέσο στην δουλειά και εύχεσαι να εξαφανιστεί με τον χειρότερο τρόπο. Σκοπός της ζωής του είναι να εκτελέσει ο ίδιος κάποιον θανατοποινίτη, και ακόμα και όταν αυτό θα συμβεί δεν θα ηρεμήσει η παράνοια που κουβαλάει στον σπόγγο (😉) που έχει για εγκέφαλο, μέχρι να τον κερδίσει η ίδια και να ηρεμήσουν τα δικά μας μυαλά, που τόσο έχει καταφέρει να πονέσει ήδη από την πρώτη του εμφάνιση. Ο Percy φορώντας τα πιο δυνατά τακούνια, να ενοχλεί μέχρι και με το περπάτημα του, συνοδεύει τον John στην είσοδο του στην πτέρυγα φωνάζοντας «Dead Man walking», φράση που χρησιμοποιεί ο Danny στο «Doctor Sleep», συνέχεια του «The Shinning» (νουβέλες του King, που έχουν, επίσης, μεταφερθεί στην μεγάλη οθόνη).  Τι άλλο κοινό έχει ο Danny με τον Green Mile; Τις μύγες και τα περπατάκια που έβλεπε σε κάποιον μελλοθάνατο, τις βλέπουμε και εμείς στο Μίλι όταν το κακό πλανάται στην ατμόσφαιρα.

Ο μισητός Percy δεν έχει έχθρα μόνο με τους ανθρώπους προφανώς, έχει και με τα ποντίκια. Ακόμα και τον ποντικό Mr. Jingles, φίλο του θανατοποινίτη Eduard Delacroix (Michael Jeter). Ο Delacroix, ή καλύτερα η εκτέλεση του ήταν επίσης εμπνευσμένη από την λανθασμένα βάναυση εκτέλεση του δολοφόνου Jesse Tafero τον Μάιο του ’90. Εκεί όπου η Old Sparky (η ηλεκτρική καρέκλα) έδειξε τον χειρότερο εαυτό της. Έναν ποντικό γεννημένο για Τσίρκο, λοιπόν, ο Percy, τον φώναζε «σκορβουτιάρικο», ενδιαφέρουσα επιλογή ονόματος βέβαια, μιας και τα ποντίκια έχουν ενεργό γονίδιο που δημιουργεί την βιταμίνη C, η έλλειψη της οποίας δημιουργεί σκορβούτο. Ο Mr. Jingle, να πούμε πως δεν ήταν ένα απλό καθημερινό ταλαντούχο ποντίκι, αλλά 15 ποντικάκια που εκπαιδεύτηκαν για μήνες σε διαφορετικά κόλπα. Ο Percy αποφάσισε να δείξει την μανία του και στα 15.

Αθώοι. Δεν είναι σπόιλ, φαίνεται από την αρχή πως ο John Coffey δεν είναι δολοφόνος. Χάριζε την Ζωή, δεν έβλαπτε ούτε μύγα. Ακόμα και αυτές τις έφτυνε. Ο M. Duncan ήταν πρόταση του Bruce Willis, συμπρωταγωνιστής του στο Αρμαγεδδών (1998), και πολλή καλή επιλογή για τον ρόλο του Coffey. Ο μεγάλος φιλικός γίγαντας της πτέρυγας Ε που ενσαρκώνει τον John σκεφτόταν την  φυγή του πατέρα του όταν ήταν παιδί και κατάφερε να κλαίει και να κάνει και τις δικές μας καρδιές να σπαράζουν. 

Το σενάριο ταξιδεύει το μυαλό μας σε ένα αλλόκοτο και σκληρό μονοπάτι, στρωμένο με αγκάθια και ηλεκτρικό ρεύμα. Το μονοπάτι λέγεται Πράσινο Μίλι. Και δεν χρειάζεται να είσαι καταδικασμένος θανατοποινίτης για ένα ειδεχθές έγκλημα. Όλοι θανατοποινίτες είμαστε έτσι και αλλιώς, αφού όλοι χρωστάμε έναν θάνατο. Είτε αυτός έρθει αργά, είτε μας προλάβει πριν την πρώτη στροφή στο road trip της Ζωής. Ταξιδεύουμε προς τον Θάνατο και μαζί με εμάς ταξιδεύουν και οι δικοί μας, οικογένεια, φίλοι, σύντροφοι. Φοβάσαι ότι θα πεθάνεις, φοβάσαι ότι θα χάσεις κάποιον. Ξέρεις ότι θα πεθάνεις, ξέρεις ότι θα χάσεις. Πεθαίνεις και χάνεις. Same shit, μα πονάει περισσότερο να χάνεις, όσο και να σε τρομάζει η διαδρομή προς το δικό σου τέλος, πονάει περισσότερο που μένεις πίσω. Μα δεν πονάει πολύ να ξέρεις πότε είναι το τέλος; Δικό σου ή όχι. Όπως και να έχει το Μίλι θα το διασχίσεις, Πράσινο, Μωβ, Ασπρόμαυρο, εσύ θα το περπατήσεις. Φρόντισε την διαδρομή και ότι κάτσει. Δες και την ταινία άμα θες και καλή προβολή.

Υ.Γ. Υπάρχει μια σκηνή που βλέπουμε τον ηλικιωμένο πλέον Paul να βγαίνει από το δωμάτιο του στο γηροκομείο και να περπατάει στους διαδρόμους. Σκηνή που μου θύμισε την «Φωλιά του Κούκου», χωρίς προφανή λόγο. Fan fact, λοιπόν, η μουσική που συνοδεύει αυτή την σκηνή είναι το ίδιο κομμάτι που έβαζαν οι νοσοκόμες να παίζει στα μεγάφωνα της Κλινικής στην ταινία του ’75.

Φωλιά του Κούκου. Τι κάνει ο κούκος; Αφήνει τα μωρά του σε φωλιές άλλων πουλιών, οι μαμάδες αυτές τα μπερδεύουν και τα μεγαλώνουν, πολλές φορές ξεχνώντας τα δικά τους παιδιά. Έτσι και ο Paul όταν διηγείται την ιστορία του σε μια φίλη αναφέρει τον γιο του, μα τα μαθηματικά δεν βγαίνουν. Μόνο που παιδί του ήταν ο Mr. Jingles και χάρη στον John Coffey, που χάριζε την Ζωή, και οι δυο τους έζησαν για πολλά χρόνια, περπατώντας χιλιόμετρα και ας έφτασε ο Delacroix μόνο μέχρι το Πράσινο Μίλι.