Περασμένες δέκα το πρωί, ένα ανοιξιάτικο πρωινό – πολύ ζεστό, πολύ γλυκό. Κι όμως, το μόνο που περνάει από το μυαλό μου είναι να πηδήξω από το ανοιχτό παράθυρο του αμφιθεάτρου όπου βρίσκομαι και δεν βρίσκομαι… Δεν είναι καν ότι θεωρώ τη διάλεξη αφόρητη, αντιθέτως – πόσο λατρεύω να ακούω για δορυφόρους και βαρύτητες…  

Το ίδιο μοτίβο συνεχίζεται το απόγευμα – έχει συννεφιάσει πλέον. Έχω το παράθυρο ανοιχτό και ακούω τα φύλλα να θροΐζουν στο κούφιο άγγιγμα του αέρα – κούφια δάχτυλα σαν τα δικά μου. Και το μόνο που σκέφτομαι είναι ότι θέλω να βγω στο μπαλκόνι και να πηδήξω από τα κάγκελα, να λιώσω στο τσιμέντο…

Γελάω – πικρόχολα μεν, αλλά το διασκεδάζω – γιατί ξέρω ότι ποτέ, μα ποτέ, δεν θα το κάνω. Όχι για κάποιον σπουδαίο λόγο, αλλά για έναν εντελώς ανόητο. Τρέφω, βλέπετε, την ελπίδα πως η ζωή μου, ίσως κάποια στιγμή αποκτήσει τέτοια πνοή, όπως εκείνη που αχόρταγα εισπνέω στις ταινίες του Leos Carax. Ελπίδα φρούδα, που όμως πεθαίνει πάντα τελευταία… 

Κάθομαι λοιπόν, τη νύχτα και φυσάω τις τούφες από τα μαλλιά μου, σαν την Anna από το Mauvais Sang – όχι πως έχει ζέστη, δεν αποσκοπώ στο να δροσίσω το μέτωπό μου, απλώς με ενοχλούν οι αφέλειες στο φρεσκοκομμένο μαλλί. Φυσάω επομένως, τις τούφες προς τα πάνω, μιλώντας, όπως αυτήν, με εκείνους που αγαπώ, άλλοτε παρατηρώ σιωπηλά και τολμώ να ονειρεύομαι – παρόλο που νιώθω μέσα μου ότι όλα θα πάνε στραβά. Κι ενώ ξέρω πως ποτέ δεν θα είμαι τόσο γλυκιά όσο η Anna – ούτε για εμένα, ούτε για εκείνον – εγώ συνεχίζω να λέω βαριές κουβέντες σαν χαζή.

Για σινεμά είμαι ανίκανη, είμαι άσχετη ώστε να μιλήσω. Είναι μήπως που ο Carax κάνει τον κινηματογράφο να δείχνει περισσότερο αληθινός από οτιδήποτε και τη πραγματικότητα να φαίνεται σαν μια οφθαλμαπάτη; Είναι αυτή η ελαφριά σουρεαλιστική αύρα που τυλίγει τις ταινίες του, μαζί κι εσένα; Είναι που ο Carax ξεψαχνίζει τη ζωή την ίδια, που πλέκει τον θρήνο και το θάνατο όπως εκείνος μόνο γνωρίζει; 

Ίσως να είναι που κάθε φορά που βλέπω κάποια ταινία του, θέλω να ντυθώ με την οθόνη, σαν το αγαπημένο μου λινό καλοκαιρινό φόρεμα – ας μην χρειαστεί όμως να το βγάλω ποτέ. Αν και περισσότερο σαν μεταξένιο ύφασμα αισθάνομαι τις ταινίες του Leos Carax. Ίσως βέβαια, να είναι που όποτε τελειώνει το φιλμ, κλαίω με λυγμούς για ώρες μετά – μα ποτέ δεν έχω νιώσει πιο καλά.

Δεν ξέρω το συστατικό στις ταινίες του Leos Carax που μεταβιβάζει όλη μου τη ζωή στο σινεμά του. Η ουσία είναι ότι ξέρω κυρίως, να ζω μέσα από τα φιλμ του. Οποιοσδήποτε άλλος τρόπος με κάνει να πλήττω μέχρι θανάτου και να θέλω να βγάλω έξω τα σωθικά μου… Αν βέβαια ποτέ μάθω αυτό που αναζητώ, ίσως σας ξαναγράψω…