Ξεκίνησα να βλέπω «Αρχελάου 5» από πείσμα. Διάβαζα και ξαναδιάβαζα κριτικές, αφιερώματα, ποσταρίσματα και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς, πάντα αρνητικό, πάντα βγαλμένο μέσα από το χειρότερη λάσπη που μπορεί κάποιος να ρίξει σε μια νέα προσπάθεια. Και τότε άκουσα στο podcast Uncut, των Αμπατζή- Κανελόπουλου το σεναριακό δίδυμο της Αρχελάου, Μαρκεζίνη και Νασόπουλο, να μιλούν για τη σειρά, για τις σκέψεις και τις εμπειρίες που τους οδήγησαν στο να γράψουν αυτό το -ας το πούμε - sitcom και κάπως, μέσα μου, μπήκε το πείσμα να δω τι συμβαίνει, τέλος πάντων, με τη «φάση» της Αρχελάου.

Δεν θέλω να μιλήσω για τις ερμηνείες, ούτε για το -δυνατό κατά τ’ άλλα- καστ. Δεν είμαι ειδικός, ούτε έχω σπουδάσει υποκριτική και σκηνοθεσία, άρα η άποψή μου θα είναι ατεκμηρίωτη και, τελικά, άτοπη. Ναι, ίσως υπάρχουν στιγμές υπερβολικού παιξίματος και τραβηγμένου σεναρίου, αλλά πότε στην τηλεόραση των καθημερινών γυρισμάτων και της αμέτρητης πίεσης παράδοσης επεισοδίων δεν έγινε κάτι τέτοιο; Εκτός εκείνων που είναι λίγων επεισοδίων και κινηματογραφικής αισθητικής, πόσες φορές είδαμε σειρές που πληρούσαν όλα τα υποκριτικά ή σκηνοθετικά «πρέπει»;

Ανεξάρτητα, όμως, από τα πρέπει και τα μη, τη σκηνοθεσία, την υποκριτική, που, σίγουρα, παίζουν καθοριστικό ρόλο στην παρακολούθηση μιας σειράς, αλλά και, σίγουρα, αφορούν το υποκειμενικό αισθητήριο πρόσληψης του καθενός, γιατί τόση λάσπη σε μια σειρά με χιούμορ εντός των ορίων του politically correct της εποχής μας, με μεράκι και προσπάθεια από δυο ανθρώπους (μιλάω πάντα για το σεναριακό δίδυμο που ξεκίνησε όλο το εγχείρημα και όχι για τους τόσους και τόσους που στηρίζουν όλο αυτό) οι οποίοι έχουν χρόνια πίσω τους γράφοντας «χιλιόμετρα» χιούμορ σε social media και sites και με αναφορές σε ταινίες, σειρές και μουσικές που παίζουν παράλληλα με την «Αρχελάου 5»; Μήπως, σε δεύτερη ανάλυση, δεν πείραξε τόσο η σειρά με τα όποια «φάουλ» και σωστά της, αλλά η, επιτέλους, ανοχή στο διαφορετικό, το politically correctness και το χιούμορ που δεν προσβάλλει ούτε έναν άνθρωπο;

Το «Αρχελάου 5» δεν ήρθε για να γίνει το νέο «Ευτυχισμένοι μαζί», οι νέοι «Απαράδεκτοι» ή τα νέα «Εγκλήματα», σειρές που προσωπικά αγαπώ, αλλά ανήκουν σε μια παλιότερη εποχή, με όλα τα θετικά και τα αρνητικά της. Το «Αρχελάου 5» ήρθε για να ακουμπήσει πάνω στη δική μας γενιά, να μας νιώσει γνωρίζοντας τι σημαίνει να μη βρίσκεις να παρκάρεις στο Παγκράτι ή να μην καταλαβαίνεις τι γίνεται με τα ενοίκια. Για να μας πει ότι το τέλος των 20s και τα 30s μας δεν είναι μόνο το «πάρτι» και οι ευκαιρίες που πρέπει να αρπάξουμε, αλλά και οι δυσκολίες του να μην ξέρεις που πηγαίνεις στις σχέσεις και στη δουλειά. Ήρθε για να μας δείξει ότι δεν υπάρχει μόνο άσπρο και μαύρο, αλλά ότι οι κακοί μπορούν και να πλέκουν και οι καλοί μπορούν να κινούνται εγωιστικά και με βάση των συμφερόντων τους, εις βάρος άλλων. Και ήρθε, τελικά, για να γελάσουμε πια χωρίς ενοχή με αναφορές σε πράγματα που καταλαβαίνουμε, φτιάχνοντας ένα σύμπαν που αγγίζει εκείνο των περσινών «Νούμερων», που χάραξε την πορεία για όλο αυτό. 

Μια νέα γενιά ηθοποιών, αγκαλιασμένο από τους «παλιούς» να παίζουν κόντρα ρόλους φτιάχνει το sitcom των γεννημένων γύρω από το 2000 και ένα sitcom δεν χρειάζεται να σε κάνει να γελάς δυνατά για να είναι καλό. Απλά να σε συντροφεύει.

Υ.Γ. Η σκηνή με το come out  του Παππού είναι από τις πιο τρυφερές σκηνές που έχουμε δει. Δημήτρη Πιατά, ευχαριστούμε (όρθια).