Καλησπέρα και καλή βραδιά. Αυτό. Ειλικρινά τι άλλο να πω; Και τολμηρή είμαι που το εύχομαι. Μα, πάω και βρίσκω κάτι ταινίες, ωρέ παιδιά, που δεν γράφεις. Απλώς, δεν γράφεις, γιατί ό,τι και να πεις θα το λούσεις όλο, όμως... ΠΡΕΠΕΙ να ακουστεί περισσότερο αυτό το έπος!

Διάβαζα καιρό την υπόθεση και άλλο τόσο την είχα στο do to list, έτσι ένα σιχτιριασμένο βράδυ του Νοέμβρη πατάω το play στο Barbarian (2022) του Zach Cregger. 

Η ιστορία ακολουθεί την Tess (Georgina Campbell) στο πιο επώδυνο ταξίδι που έχει κάνει άνθρωπος για... συνέντευξη δουλειάς. Δηλαδή, δεν φτάνει που ξεμάκρυνε το κορίτσι για job interview, έζησε τον ορισμό της παράνοιας και της βαρβαρότητας. Η ιδέα ήρθε στον Cregger όταν διάβασε το βιβλίο του Gavin de Becker, “The Gift of Fear”. Τι πραγματεύεται το βιβλίο; Ό,τι και οι πρώτες σκηνές στην ιστορία του Barbarian. Το “χάρισμα του φόβου” είναι ό,τι έχουμε οι γυναίκες και μας κρατάει ζωντανές, ή καλύτερα μάχεται μαζί μας στη ζωή, στην επιβίωση του να είσαι γένους θηλυκού, σε όποιο μέρος, σε όποια εποχή, σε όποια ηλικία. Είναι αυτό που ενθάρρυνε τις γυναίκες να εμπιστεύονται το ένστικτο τους, όταν βλέπουν έναν επικίνδυνο άντρα. Είναι αυτό με το οποίο μεγαλώσαμε εμείς, και ανατρέφουμε και θα ανατρέφουμε για πάντα τις κόρες μας. Είναι αυτό που κάνει τα κορίτσια να πηγαίνουν δυο-δυο στις τουαλέτες, που μόλις σκοτεινιάσει ανεβάζει ρυθμό στο βηματισμό μας, που μεταμορφώνει τα χτυποκάρδια μας σε λαχάνιασμα, που γίνεται κλήση στο κινητό “έφτασα, ευχαριστώ”, που οδηγεί το σώμα στην Ασφάλεια και το Σώμα δεν κάνει το περιπολικό ταξί, που έκανε την Tess να διστάσει όταν είδε έναν γοητευτικό, νέο, άγνωστο άντρα (Bill Skarsgard) να μένει ήδη στο AirBnb που αυτή είχε κλείσει, που την έκανε να προτιμήσει αυτόν τον νεαρό από την σκοτεινή γειτονιά της οδού Barbary, που την έκανε να κοιτάξει διστακτικά το μπουκάλι με το κρασί, να κλειδώσει την πόρτα του δωματίου της, να τρέξει μακριά από τον άντρα που της φώναζε να μείνει μακριά από αυτό το σπίτι. Ποιο ήταν το μεγαλύτερο σφάλμα της; Πού έπρεπε να χαθεί η εμπιστοσύνη και που να βρεθεί; 

Σε μια όμορφη παραλιακή βόλτα, μας οδηγεί ο AJ (Justin Long) με το κάμπριο αμάξι του. Τραγουδάει, απολαμβάνει και κατηγορείται. Αναρωτιέται αν και γιατί θεωρείται ένας πολύ κακός άνθρωπος. Αναρωτιόμαστε γιατί να μη μοιάζει με τέρας και μήπως είναι αυτός ο βάρβαρος; Τι σε κάνει βάρβαρο; Είναι βάρβαρο να παίρνεις κάτι με το “έτσι θέλω!”; Υπάρχει κλίμακα στη χροιά της βαρβαρότητας, ανάλογα με το ποιόν του θέλω ή το τρόπο που το εκφράζεις; Σίγουρα, είναι βάναυση η επιβολή του σώματος σου μέσα στο μυαλό και το σώμα κάποιου άλλου. Γιατί όμως επιβάλεις εσένα και το θέλω σου; Επειδή δεν άκουσες ποτέ όχι; Επειδή άκουγες μόνο όχι; Επειδή είναι ο μόνος τρόπος να επικοινωνήσεις, να δείξεις την αγάπη σου ή την αρρώστια που κουβαλάς;

Σε μια horror movie που αναπάντεχα μυρίζει Rec (2007), ακολουθούμε 3 ιστορίες, οι οποίες ύπουλα ενώνονται για τον πιο σαδιστικό λόγο, μεταμφιεσμένες σε έναν καθημερινό τρόμο, που κρύβει από κάτω τη φρίκη. “Death from Below” γράφουν τα graffiti της 476 Barbary St. Σε ένα τούνελ που διασχίζει τα αυλάκια του μυαλού σου, τόσο ανατριχιαστικά, δίχως στιγμή να σε ετοιμάσει για αυτό που θα κυνηγάει τα όνειρα σου, να τα μετατρέψει σε εφιάλτες. Τον καλύτερο ρόλο της ταινίας ενσαρκώνει ο Matthew Patrick Davis, και το τονίζω επειδή η ταινία είναι αυτός, χωρίς να καταλάβεις πως υπάρχει σε αυτήν. 

Προσπάθησα πολύ να σας βάλω σε μια τρέλα, θέλοντας να κάνω ωδή στο δημιούργημα, δίχως να αγγίξω τις ευαίσθητες χορδές του spoil, γιατί μέχρι και εκεί που μετράνε τα τελευταία δευτερόλεπτα πριν τους τίτλους τέλους τα plot twists και τα mind fucks δίνουν ρεσιτάλ. 

Καλή δύναμη, καλή προβολή, καληνύχτα! Και μη ξεχνάτε να πίνετε το γάλα σας για γερά και δυνατά οστά!

Υ.Γ. Σε κριτική του έργου, έγραψε ο αρθρογράφος του, πως η ταινία “βασίζεται σε (κυρίως) φεμινιστικές ανησυχίες”, κάνοντας την αιώνια επίκαιρη και το “χάρισμα του φόβου” αέναη ανάγκη.