Είχα βγάλει ένα σπυράκι στη βάση του κεφαλιού και το έξυνα, το έξυνα, το μάτωσα, έγινε πληγή και έκτοτε συνεχίζω ανά διαστήματα και το πειράζω. Ξέρω πως δεν πρέπει να το κάνω, αλλά δεν μπορώ να αντισταθώ. Η ζωή μας είναι γεμάτη από τέτοια παραδείγματα. Εθιστικά μας πονάμε, μας πληγώνουμε, επιλέγουμε εσκεμμένα το «λάθος» από το «σωστό», εθελοτυφλούμε για να κατακλυστεί το μέσα μας από συναισθήματα. Να νιώσουμε ζωντανοί.
Αυτό πιστεύω ήθελαν να πετύχουν «συνειδητά-ασυνείδητα» οι πρωταγωνιστές του «Speak No Evil» (2024). Ο James Watkins επαναφέρει στη μεγάλη οθόνη, μόλις 2 χρόνια μετά, το ομώνυμο Δανέζικο ψυχολογικό θρίλερ τρόμου του Christian Tafdrup (https://www.cineraporto.gr/2023/01/speak-no-evil.html). Έχουμε στα χέρια μας ένα απρόβλεπτο και καλοδουλεμένο σενάριο, το οποίο αγκαλιάζεται από εικόνες προσεκτικά σκηνοθετημένες, ώστε να εναλλάσσεται η τέχνη των καρέ με την πραγματικότητα, γεννώντας μας ψευδαισθήσεις και πλημμυρίζοντας με συναισθήματα τις πιο άβολες στιγμές και σιωπές. Με εξαιρετικούς ηθοποιούς σε όλους τους ρόλους, δεν γίνεται να μην ξεχωρίσει για ακόμη μια φορά η ερμηνεία του James McAvoy, ενός ανθρώπου που γεννήθηκε ηθοποιός, να ενσαρκώνει και να «φιλοξενεί» στο σώμα του χαρακτήρες μοναδικούς και τόσο αυθεντικούς, κάπως σαν να παίζει απλώς τον εαυτό του.. (hope not!).
Και όσο προβάλει μπροστά μας μια τρομαχτικά ρεαλιστική ταινία, τους ήρωες μας παρά ειλικρινείς δεν βρίσκουμε καθ' όλη σχεδόν τη διάρκεια αυτής. Επιλέγουν να κρύβουν τις αλήθειες τους. Αρνούνται να δουν, να ακούσουν, να διαπραγματευτούν, έστω. Παθητικά επιβιώνουν τις ημέρες τους και καμουφλάρουν τη δυστυχία τους ξαπλωμένοι σε πισίνες υπέροχων θέρετρων στην εξοχή, νόστιμων πιάτων, καλού κρασιού και δήθεν συζητήσεων, με τους δήθεν φίλους τους και τη δήθεν οικογένεια τους, σε δήθεν καταστάσεις μιας μόνιμα δήθεν ζωής.
Άλλοι προσδοκούν την καλοσύνη και αλλού τους οδηγεί εκείνη. Άλλοι δυσφορούν με την ηρεμία και άλλοι εκστασιάζονται με το άβολο. Πόσο χειραγωγήσιμο είναι άλλωστε; Και να που όλοι γεννιόμαστε θηράματα και κάποιοι γίνονται κυνηγοί. Είτε σε κάνουν οι καταστάσεις, είτε εσύ αυτές, η ζωή μοιάζει με μια παρτίδα (βάλε όποιο παιχνίδι ακουμπάει τη ψυχή σου) και εμείς καλούμαστε να κερδίσουμε, χάνοντας. Οξύμωρο; Μπορεί...
Αφού χάσουμε εμάς πρώτα, έπειτα τη μάσκα που φοράμε, ίσως καθημερινά, παντού και για χρόνια, τους ανθρώπους μας, τη μιλιά μας/τους, τη δύναμη της επιλογής – της απόφασης. Όταν επιτρέπουμε στους άλλους να γίνουμε οι μαριονέτες στο παιχνίδι που έχουμε και εμείς δικαίωμα στη ζαριά. Ουρλιάζουμε με όλη μας τη δύναμη για να θυμηθούμε πως σαλεύει ακόμα το κουφάρι μας και αυτός που θα το περιμαζέψει από την άκρη του δρόμου που το παρατήσαμε μετά το χτύπημα είναι μονάχα ο εαυτός μας.
Ας είσαι εσύ το χέρι βοηθείας σου, πριν βρεθείς με το κεφάλι στο τσιμέντο, γιατί κανείς δεν άκουσε τη σιωπή σου, που κραύγαζε, ενώ όλοι οι κουτοί που σε περιτριγυρίζουν γελούν όταν βλέπουν το δικό σου αίμα στο πεζοδρόμιο, γιατί δεν είχαν ούτε το θάρρος να λερώσουν με το δικό τους. Παρά μόνο βρέχουν τις φανέλες τους με ιδρώτα χυμένο από 1 ώρα joking, γνώθι σαυτόν και χαμόγελα επιπέδου βιβλίων αυτοβελτίωσης και θα σταματήσω εδώ γιατί κάποιες φορές η σιωπή είναι η απάντηση μου. Нет.
0 comments