Της Βιργινίας Κιμπουροπούλου,

Όλη η ιστορία εκτυλίσσεται στην πρωτεύουσα της Νοτίου Κορέας τη Σεούλ, ακολουθώντας τις ζωές ορισμένων βασικών χαρακτήρων της σειράς, συμπεριλαμβανομένου και του βασικού πρωταγωνιστή, οι οποίοι πλήττονται από τα χρέη και την ανισότητα που επικρατεί. Κάποιοι εξαιτίας της «ασωτίας» τους, αλλά οι περισσότεροι εξαιτίας του σκληροπυρηνικού καπιταλισμού που ως γνωστόν ταλανίζει τη Νότια Κορέα. Μια ευκαιρία να σβήσουν τα χρέη τους και να αρχίσουν μια καλύτερη ζωή παρουσιάζεται, όταν προσεγγίζονται από ορισμένους ανθρώπους που τους καλούν σε ένα παιχνίδι με ένα τεράστιο χρηματικό έπαθλο. Όμως, ποιο είναι το τίμημα; 

Το βασικό ερώτημα, όταν πρόκειται να ξεκινήσει κανείς μια τόσο δημοφιλή σειρά είναι αν πράγματι αξίζει ή αν πρόκειται για μια εμπορική και βραχύβια επιτυχία. Μπορώ να πω πως για εμένα αξίζει αρκετά, σαν υπόθεση, σκηνοθεσία, αλλά και ορισμένα μηνύματα που περνάει μέσα από την ωμή βία. Αλλά τι πιστεύει το υπόλοιπο κοινό; Αυτές είναι οι έξι απόψεις, οι οποίες συνοψίζουν πολλές από τις οπτικές που υπάρχουν για τη σειρά.

 Όπως διάβασα κάπου και σε ένα άρθρο για τη σειρά, το Netflix είναι καταδικασμένο να κάνει σειρές clickbait, οι οποίες θα περιλαμβάνουν μια πιασάρικη στολή. Το είδαμε και με το La Casa de Papel. Σε βάζει, βέβαια, στο «κόλπο» του να περιμένεις το επόμενο παιχνίδι και σου κρατάει το ενδιαφέρον, αλλά κάπως επαναλαμβάνεται μια συνταγή επιτυχημένης σειράς, η οποία είχε προοπτικές να είναι πολύ καλύτερη.

Χριστίνα (22) 

Ήταν αρκετά ωραία σειρά από άποψη ερμηνειών, θέματος και σκηνοθεσίας. Ωστόσο, μου φάνηκε κάπως υπερβολή το τόσο splatter ύφος της. Σε ένα βαθμό, ήταν σαν να διακωμωδούν με κάποιο τρόπο ένα τόσο σοβαρό θέμα, όπως είναι τα χρέη των ανθρώπων και ο αγώνας επιβίωσης σε ένα παιχνίδι θανάτου. Προσωπικά, το θεώρησα άσχημο το συγκεκριμένο. Αλλά σε γενικές γραμμές, αξίζει. 

Πάνος (23) 

Στην αρχή πωρώθηκα αρκετά με τη σειρά. Όμως, στην πορεία βρήκα αρκετά ελαττώματα. Ένα μήνυμα που περνάει, το οποίο σιχάθηκα, είναι ότι σε ένα καθεστώς πλήρους αναρχίας οι γυναίκες βρίσκονται σχεδόν ολοκληρωτικά στο έλεος του άνδρα. Βλέπαμε γυναίκες να παρακαλάνε να μην πεθάνουν χωρίς να μπορούν να αντισταθούν ή απλά να προσφέρουν χάρες για τις πάρουν στην ομάδα τους οι δυνατοί άνδρες, με εξαίρεση τις δύο πιο νέες κοπέλες που κάπως ξέφυγαν από αυτή τη  νόρμα. Βρήκα το τέλος κάπως βεβιασμένο και άτσαλο. Κυρίως, σιχάθηκα την τόση ωμή βία. 

Ευγενία (22) 

Για μένα η σειρά «φώναζε» πολύ. Και με αυτό εννοώ ότι, για να γίνει νούμερο ένα στην πλατφόρμα του Netflix πήρε το μήνυμα «ο καπιταλισμός μας κάνει και σκοτωνόμαστε μεταξύ μας και είναι κακός» και το έκανε κυριολεξία. Θεωρώ πως ο κόσμος δεν είναι χαζός. Με τους κατάλληλους συμβολισμούς, το ίδιο μήνυμα θα μπορούσε να είναι εξίσου ξεκάθαρο, όπως πολύ αριστοτεχνικά έγινε στην ταινία Parasite (επίσης κορεάτικης προέλευσης). Παρουσιάζει ένα ενδιαφέρον, σαν μια διαφορετική  προσέγγιση της κορεάτικης κοινωνίας, αλλά κατά τα άλλα δεν μου φάνηκε καν πρωτότυπο.  

Θάνος (25) 

Το Squid Game είναι από τις καλύτερες σειρές που είδα φέτος. Είδα ουσιαστικά το κορεάτικο οικονομικό σύστημα και πολλά κοινωνικά ζητήματα να «παιγνιοποιούνται» με πολύ  ευφάνταστο και συναρπαστικό τρόπο. Εκτός από την υπόθεση και τους συμβολισμούς οι χαρακτήρες εκτυλίσσονταν σταδιακά με τέτοιο τρόπο, ώστε να μπορείς εύκολα να ταυτιστείς και κάποιες φορές να δεθείς μαζί τους. 

Γιάννης (60) 

Αυτό που θεώρησα εγώ κύριο στοιχείο της σειράς, αλλά και ταυτόχρονα ένα παράδοξο είναι ότι ο φόβος του θανάτου ήταν αυτός που οδήγησε τους παίκτες να συμμετάσχουν σε αυτό το παιχνίδι. Δηλαδή, πέθαιναν στην προσπάθειά τους να επιβιώσουν από τις αδικίες του έξω κόσμου και το θάνατο εκεί. Αυτή τη σε εισαγωγικά σχιζοφρένεια αυτού του παράδοξου βρήκα ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα στο Squid Game, καθώς και το γεγονός ότι προσέφερε τρόμο και αγωνία. Αν το δει κανείς έτσι, πιστεύω πως πρόκειται για μια πολύ διασκεδαστική σειρά.