Όλοι ξέρουμε πάνω – κάτω την συνηθισμένη κινηματογραφική πορεία ενός «ετεροκανονικού» love story. Άνδρας γνωρίζει γυναίκα, η σχέση τους δοκιμάζεται και ωριμάζει και όλα οδηγούν στον γάμο. Ο γάμος, δηλαδή, είναι το happy end, όπου όλα τα κακά ανήκουν στο παρελθόν και που το ζευγάρι ζει πλέον «βίον ανθόσπαρτον». Πόσο καλά ξέρεις, όμως, τον άνθρωπο που πρόκειται να παντρευτείς;

Στο The Drama του Κρίστοφερ Μπόργκλι, το κλασικό αυτό ρομάντζο αποδομείται με τον πιο απροσδόκητο τρόπο. 

Ο «μαζεμένος» και πιο καθωσπρέπει Τσάρλι (Ρόμπερτ Πάτινσον) γνωρίζει την πιο τολμηρή και αυθόρμητη Έμα (Ζεντέγια) σε ένα καφέ. Αφού περνάνε το άβολο στάδιο της γνωριμίας, δύο χρόνια μετά είναι ένα ερωτευμένο ζευγάρι που ετοιμάζεται να παντρευτεί σε λιγότερο από μία εβδομάδα. Όλα βαίνουν καλώς, μέχρι που σε ένα δείπνο με  ένα ζευγάρι φίλων τους αποφασίζουν να πουν ο ένας στον άλλον το πιο κακό πράγμα που έχουν κάνει στη ζωή τους.

 Και εκεί η Έμα ρίχνει τη «βόμβα»… 

Στο τρέιλερ της ταινίας, που έγινε βάιραλ με το που κυκλοφόρησε, σκοπίμως δεν αποκαλύπτεται το περιεχόμενο του χειρότερου πράγματος που έκανε η Έμα στη ζωή της (και σίγουρα δεν πρόκειται να γίνω αυτή που θα σας κάνει σπόιλερ). Ωστόσο, από εκείνη τη στιγμή και μετά, αλλάζει μια για πάντα τον τρόπο που ο Τσάρλι βλέπει την μέλλουσα σύζυγο που τόσο είχε εξιδανικεύσει. 

Η μέρα που φαντάζονταν πως θα ήταν η καλύτερη της ζωής τους πλησιάζει, πλέον γεμίζει άγχος και αμφιβολία και όλα δείχνουν πως ο γάμος τους θα είναι γεμάτος… δράμα. 

Η ταινία σατιρίζει τις κλασικές αμερικανιές που έκαναν πάταγο στα 90s και 00s, αφήνοντας παράλληλα αιχμές για τη σύγχρονη κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα των ΗΠΑ. Δυστυχώς, δεν μπορώ να πω περισσότερα, ωστόσο η φράση αυτή θα βγάλει νόημα σε λιγότερο από το μισό μέρος της ταινίας. 

Ωστόσο, η πραγματική σεναριακή και σκηνοθετική πινελιά δεν κρύβεται αποκλειστικά στο «σκοτεινό» παρελθόν της Έμα, αλλά στο κλίμα που δημιουργείται ανάμεσα στο ζευγάρι και στον στενό κοινωνικό του κύκλο μετά την αποκάλυψη, η οποία προκαλεί αλυσιδωτές, καταστροφικές αντιδράσεις από πλευράς του Τσάρλι (και όχι μόνο).

Η αποδόμηση του λεγόμενου «τέλειου» συντρόφου – που για τον μέσο millennial θεωρείται αυτοσκοπός – επιτυγχάνεται με χιούμορ και ένα καίριο, κοινωνικό σχόλιο, που με τη σειρά του δημιούργησε στους θεατές ερωτήματα σχετικά με το τι θα έκαναν εκείνοι σε μία αντίστοιχη περίπτωση. 

Σε μία τόσο πρωτότυπη ιδέα, όμως, το τέλος με απογοήτευσε, καθώς πλησίασε αρκετά το κλισέ που ήθελε τόσο απεγνωσμένα να αποφύγει.