Έχετε πάει σε δημόσιο νοσοκομείο στην Ελλάδα τελευταία; Αν η απάντηση είναι ναι, τότε αυτά που θα διαβάσετε παρακάτω να μη σας συγκινήσουν ιδιαίτερα, να μην σας σοκάρουν καν. Άλλωστε τα social media, τα ΜΜΕ διαρκώς «φωνάζουν» για ένα υποβαθμισμένο σύστημα υγείας. Άλλο που δε λένε τι το υποβάθμισε ή τι κάνουμε από δω και πέρα. 

Αλλά αν για κάποιο λόγο δεν έχετε πάει σε δημόσιο νοσοκομείο πρόσφατα, μπορώ να σας πω τι θα δείτε: ατελείωτες ουρές ασθενών, ελάχιστο προσωπικό να βαράει ατέλειωτες υπερωρίες, υποδομές σε κακή κατάσταση, απελπισία. Φυσικά, το ένα πράγμα που θα έπρεπε να δείτε έχει εκλείψει εδώ και καιρό, αλλά η απουσία του φωνάζει πιο δυνατά από όλα: κράτος (γενικά και ειδικά) πρόνοιας. 

«Αυτά εδώ τα βλέπει κανείς μόνο στο Ελλαδιστάν», είπε κάποιος στο Twitter πυροδοτώντας μου απίστευτα νεύρα για τη βαθύτατα ρατσιστική ρίζα αυτής της φράσης. Αλλά έχει δίκιο; Σίγουρα όχι. Η απουσία κράτους πρόνοιας αν μη τι άλλο δεν είναι ελληνικό προνόμιο, αλλά ευρωπαϊκό, όσο ειρωνικό κι αν είναι σε σύγκριση με το «όραμα» της Ευρώπης για ένα υψηλό βιοτικό επίπεδο, «μια ενωμένη, δυνατή Ευρώπη». 

Επειδή το σινεμά για πολλούς αποτελεί παράθυρο σε μια άλλη πραγματικότητα, σε αυτούς που νομίζουν ότι αυτά γίνονται μόνο εδώ, θα συνιστούσα την ταινία La Fracture, στα ελληνικά «Η Μεγάλη Ρήξη». 

Σε αυτή την ταινία μπορεί κανείς να δει την περιπέτεια δύο ανθρώπων από δύο διαφορετικές πλευρές του συστήματος, κατά την περίοδο των εξεγέρσεων του κινήματος «Κίτρινα Γιλέκα», επί πρoεδρίας του Emmanuel Macron. 

Μία μικροαστή γυναίκα μέσης ηλικίας, η οποία είναι στα χωρίσματα με τη σύντροφό της και ένας οδηγός νταλίκας, σε οικονομικό αδιέξοδο. Η γυναίκα, η Ραφ, γλίστρησε στο δρόμο, ενώ ο άνδρας, ο Γιαν, τραυματίστηκε από κρότο λάμψης αστυνομικού στο πόδι. Η μία βλέπει τις εξεγέρσεις από απόσταση ασφαλείας, θεωρώντας πως η ίδια όταν ήταν η κατάλληλη στιγμή έκανε το χρέος της και κατέβαινε στις διαδηλώσεις- έχει άλλωστε και έναν έφηβο γιο που κατεβαίνει και το άγχος της μάνας. Ο άλλος δεν έχει τίποτα πια να χάσει, αλλά πιστεύει στη δύναμη του κινήματος. Και οι δύο, όμως, καταλήγουν στο ίδιο υποστελεχωμένο- όπως και όλα τα άλλα- νοσοκομείο, με τους γιατρούς να βρίσκονται και οι ίδιοι σε απεργία και να προσπαθούν να σώσουν «ό τι σώζεται». 

Το σκεπτικό πίσω από αυτή την ταινία είναι να δώσει μια εικόνα του χάους σε ένα γαλλικό, δημόσιο νοσοκομείο. Ένα σύστημα υγείας σε πλήρη αποσύνθεση, μέσα από τα μάτια ασθενών και προσωπικού. Εμβαθύνει σε συγκεκριμένους χαρακτήρες όχι πολύ, μόνο όσο πρέπει για να νιώσει ο θεατής ενσυναίσθηση με αυτά που περνάνε ή και να τους κρίνει. 

Η  Catherine Corsini προσπαθεί να δώσει ένα ελαφρώς «ντοκιμαντερίστικο» ύφος, αποδίδοντας την πραγματικότητα όσο πιο ρεαλιστικά γίνεται σε μια ταινία περίπου μιάμισης ώρας. Αλλά δεν λείπει το κωμικό στοιχείο ή για την ακρίβεια η έξυπνη σάτιρα, που είναι και κατά τη γνώμη μου η πιο ενδιαφέρουσα πινελιά της ταινίας. Άλλωστε, αν δεν γελάμε στο χάος, πώς θα επιβιώσουμε;

Από την άλλη, το πλεονέκτημά της αποτελεί την ίδια στιγμή το μεγαλύτερο μειονέκτημα της ταινίας. Στην προσπάθειά της να αποτυπώσει όλα τα παραπάνω, σε συνδυασμό με άλλους υποπαράγοντες, όπως την αστυνομική βία ή τον μικρόκοσμο των μπουρζουά, χάνεται μέσα σε ορισμένες υπερβολές εντός της πλοκής. Ενώ το μήνυμα είναι απλό, «το γαλλικό κράτος καταρρέει, πρέπει να αγωνιστούμε ενωμένοι για να το αλλάξουμε», μαζί με λίγα «φουσκωμένα» σκηνικά εισχωρούν και κάποια κλισέ, κυρίως για τους πολιτικούς καβγάδες που βλέπει κανείς σε ένα νοσοκομείο. 

Και έπειτα η νύχτα τελειώνει, η Ραφ με τη σύντροφό της, Ζιλί φεύγουν από το νοσοκομείο έχοντας ξεχάσει τον καβγά που τις έφερε «καρμικά» εκεί, παίρνοντας μαζί τους το αναπηρικό καροτσάκι, το οποίο σίγουρα θα λείψει από το υπό διάλυση νοσοκομείο.  Όσο για το Γιαν, παθαίνει δεύτερο ατύχημα, στην προσπάθειά του να μη χάσει άλλο ένα μεροκάματο. Και κάπως έτσι τελειώνει η ιστορία, χωρίς τίποτα ουσιαστικό να άλλαξε και πάλι στη Γαλλία του Μακρόν. Μα το δημόσιο σύστημα υγείας πρέπει να ενδυναμωθεί. Ακούτε; Ακούμε, αλλά τι κάνουμε;