Μια ζωή στην αιωνιότητα και η μέρα της μαρμότας γεννάει τον φόβο του για πάντα, εξαφανίζει την αβεβαιότητα του αύριο και μας κλειδώνει σε μια φυλακή από σίδερο, τσιμέντο, χώμα και γυαλί, σε μια αυλή  τρωκτικών και χιονισμένων τοπίων, που μόνο μαγική μπορεί να φαντάζει. 

Το Groundhog Day (1993) του Harold Ramis, με σεναριογράφο τον Danny Rubin, ταξιδεύει τον πρωταγωνιστή Phill Connors  (Bill Murray), μετεωρολόγο μιας  τηλεοπτικής εκπομπής, μέχρι το Πανξατόνι, να καλύψει το ρεπορτάζ για την ετήσια Μέρα της Μαρμότας. Το συμπαθέστατο τρωκτικό, κάθε 2η του Φλεβάρη, δίνει την πρόβλεψη του για το τέλος του χειμώνα και τον ερχομό της άνοιξης! Πότε θα φύγει ο χειμώνας εξαρτάται από το αν θα δει την σκιά της η μαρμότα, ίσως το πότε θα ξεκολλήσουμε από την φυλακή της καθημερινότητας μας εξαρτάται από το πότε θα δούμε εμείς την σκιά που μας βαραίνει.  

Η μαρμότα Phill είναι εγκλωβισμένη στο κλουβί της μέχρι την μέρα της πρόβλεψης, ο μετεωρολόγος Phill εγκλωβίζεται σε μια λούπα να ζει την 2α Φεβρουαρίου ξανά και ξανά. Για πόσο; Η αρχική ιδέα του Harold ήταν για 10.000 χρόνια, αυτό, ευτυχώς, για τον πρωταγωνιστή μας άλλαξε σε 10+ χρόνια. Όμως, παγιδεύεται και σε μια μέρα που εξ αρχής δεν ήθελε να ζήσει. Και εμείς όταν βιώνουμε την επίγεια κόλαση μας, το κάνουμε σε μια ζωή που δεν θελήσαμε ποτέ να κάνουμε.

Μοναξιά. Κλείστηκες στο κλουβί σου και οι δικοί σου έμειναν έξω από αυτό. Είναι εκεί, δίπλα σου, τους βλέπεις και αυτούς, κενά κουφάρια να ζούνε τις δικές τους λούπες, στα δικά τους κελιά. Πόσο δίπλα μπορεί να είστε ο καθένας στην σπηλιά του; Κουράζεσαι να είσαι μόνος, κουράζεσαι να προσπαθείς να τους φτάσεις. Ζαλίζεσαι από την λούπα, σε καίει η λαίλαπα το σώμα και αυτό ξερνάει την ψυχή σου, κάνει εμετό το είναι σου, όπως το κοριτσάκι στον Εξορκιστή. Και οι άλλοι γελάνε. Γύρω σου γελάνε, γελάς και εσύ από συνήθεια, νευρικά γελάς ενώ σε ξερνάς, κουνιέται λίγο η μάσκα σου και φαίνεται από πίσω το κενό σου βλέμμα. Φοράς πάλι προσεκτικά το προσωπείο σου, να μην φαίνεται μέσα σου που κλαις και ουρλιάζεις, μα δεν σε ακούνε και οι γύρω σου είναι κολλημένοι στις δικές τους 2ες Φεβρουαρίου, φορώντας ακουστικά, φοράς και εσύ και δεν ακούς τα ουρλιαχτά τους. Γελάτε όλοι, γιατί η Μέρα της Μαρμότας είναι κωμωδία. Πιο συγκεκριμένα μια Αμερικάνικη κωμωδία του ’93.

Το μοντέλο της Elisabeth Kubler-Ross γίνεται τρόπος ζωής για τον Phill. Τα πέντε στάδια του πένθους.

Άρνηση. Δεν γίνεται να κλείδωσε ξαφνικά η ζωή του σε μια τελετουργική μέρα ενός τρωκτικού. 

Θυμός. Δεν γίνεται να μην μπορεί να ξεφύγει από ένα μέρος που σιχαίνεται, που δεν διάλεξε καν ο ίδιος, από ανθρώπους που δεν ξέρει και αυτοί τον ξέρουν από συμφέρον.

Διαπραγμάτευση. Παλεύει για την επιβίωση του, και μετά παλεύει για την ανυπαρξία του.

Κατάθλιψη. Τα παρατάει γιατί δεν γίνεται άλλο να προσπαθεί για ένα αύριο που δεν έρχεται ποτέ. 

Αποδοχή. Πρέπει να αλλάξει οπτική. Πρέπει να το πάρει απόφαση. Να βγει απ’ την λούπα. Τουλάχιστον, μέχρι να μπει στην επόμενη.

Η Μέρα της Μαρμότας από μόνη της αποτελεί την επανάληψη. Κάθε χρόνο, το ίδιο τελετουργικό, τα ίδια λόγια, οι ίδιες κινήσεις, ο ίδιος ενθουσιασμός από τον κόσμο. Έναν κόσμο τυφλό ή έναν κόσμο κενό, ένα κόσμο που εθελοτυφλεί. Ο Phill δυσανασχετεί που πρέπει πάλι να καλύψει  αυτός το γεγονός. Η δυσαρέσκεια του αυτή, τον γέμισε θυμό και απογοήτευση, τον άλλαξε, του έδωσε λίγη ζωή έπειτα από τις αποτυχημένες προσπάθειες του να εξαφανιστεί από την βαβούρα της επανάληψης.