Ο τελευταίος μήνας του καλοκαιριού μας αποχαιρέτησε, αλλά εμείς μπορούμε να τον “κρατήσουμε” λίγο ακόμα μαζί μας. Όσοι λοιπόν, δεν ζήσαμε ή δεν χορτάσαμε από μπάνια, βόλτες, έρωτα και ό,τι άλλο μπορεί, να φέρει ένα καλοκαίρι, οι παρακάτω ταινίες έχουν αυτή τη δόση θέρους, που χρειαζόμαστε, για να “βγει” ο Σεπτέμβρης.

Call me by your name - Luca Guadagnino (2017)

Αρχές τις δεκαετίας του '80 και βρισκόμαστε σε μια όμορφη θερινή κατοικία της βόρειας Ιταλίας. Εκεί μένει ένας ταλαντούχος και έξυπνος 17χρονος, ο Έλιο, με τους γονείς του, οι οποίοι δεν υπολείπονται ούτε σε πνεύμα, ούτε σε χρήμα. Τις ήσυχες μέρες τους, και κυρίως του Έλιο, έρχεται να ταράξει ο 25χρονος Αμερικανός Όλιβερ, που φθάνει στο σπίτι, για να βοηθήσει τον πατέρα του Έλιο στη δουλειά του. Ανάμεσα στους δύο νέους θα αναπτυχθεί ένας έντονος δεσμός γεμάτος πάθος και ανταγωνισμό, γύρω από οικογενειακά τραπέζια, βόλτες με τα ποδήλατα και εξορμήσεις στην φύση. Βασικός πυλώνας της ιστορίας είναι το δίλημμα, αν είναι καλύτερο να νιώθει κανείς με τον φόβο, να πληγωθεί ή να μην νιώθει καθόλου.

La piscine – Jacques Deray (1969)

Χρονιά παραγωγής 1969, και έχουμε την επανασύνδεση του Αλέν Ντελόν και της Ρόμι Σνάιντερ για χάρη της ταινίας, μια ωδή στο δήθεν, που ο Deray το αγκαλιάζει και το αποδίδει εξαιρετικά, και μια δολοφονία, όλα αυτά γύρω από μία πισίνα. Στο πλαίσιο της απόλυτης σεξουαλικής απελευθέρωσης της Γαλλίας, τέσσερις γοητευτικοί ηθοποιοί ο Αλέν Ντελόν, η Ρόμι Σνάιντερ, ο Μορίς Ρονέ και η Τζέιν Μπίρκιν μπλέκονται μεταξύ τους δημιουργώντας σχέσεις και αντιπαλότητες αποδίδοντάς μας ένα ψυχολογικό θρίλερ βασισμένο στα πάθη των ηρώων του. Το απόλυτο καλοκαιρινό κλίμα στην εξοχική βίλα συντροφεύει ιδανικά η μουσική του Μισέλ Λεγκράν.

La Collectionneuse – Eric Rohmer (1967)

Πρόκειται για την τρίτη ταινία του Ρομέρ από τη σειρά ταινιών τα “Έξι Ηθικά Παραμύθια”, η πρώτη έγχρωμη από τη φιλμογραφία του  και σίγουρα για μία από τις πιο καλοκαιρινές του. Δεν έχει χαρακτηριστεί άδικα σκηνοθέτης του καλοκαιριού. Στην συγκεκριμένη ιστορία υπάρχει ένα ιδιόρρυθμο ερωτικό τρίγωνο ανάμεσα σε δύο άντρες και μία νεαρή γυναίκα. Οι ήρωες συναντιούνται σε μια εξοχική βίλα ενός κοινού τους φίλου. Ο Αντριέν, ένας γκαλερίστας, αναζητά ήσυχες και μοναχικές διακοπές, με παρέα τον φίλο του Ντανιέλ. Το όνειρό του για γαληνή διαλύει η νεαρή Χαϊντέ, που επισκέπτεται και εκείνη τη βίλα, με την έντονη και θορυβώδη σεξουαλική ζωή της. Ο Αντριέν έρχεται διαρκώς σε αντιπαλότητα με τον εαυτό και την ηθική του, ενώ τα πλάνα του Ρομέρ είναι γεμάτα από αλμύρα και ήλιο.

Summer with Monika -Ingmar Bergman (1953)

Ταινία-σταθμός για την πορεία και το έργο του Σουηδού σκηνοθέτη, καθώς πρόκειται για την πρώτη ταινία στην οποία ασχολείται με τα θέματα, που θα τον απασχολήσουν στην καριέρα του: το αδιέξοδο των ανθρώπινων σχέσεων και τη γυναικεία ψυχοσύνθεση. Δύο νέα παιδιά, ένας άπειρος νέος και μια δυναμική κοπέλα αποφασίζουν, να ζήσουν τον έρωτά τους σε μια έρημη παραλία, ωστόσο τα κοινωνικά πρέπει και η πραγματικότητα θα τους ακολουθήσουν, όσο και αν οι ίδιοι προσπαθούν να τα αποτινάξουν από πάνω τους. Η ταινία θεωρήθηκε σκανδαλώδης για την εποχή της, εξαιτίας των γυμνών πλάνων της πρωταγωνίστριας, Χάριετ Άντερσον.

Φτηνά τσιγάρα – Ρένος Χαραλαμπίδης (2000)

Καλοκαίρι, και συγκεκριμένα Αύγουστος στην Αθήνα σημαίνει, καλώς ή κακώς, “Φτηνά τσιγάρα”. Ο άνεργος και εργένης από επιλογή Νίκος συναντά τυχαία τη Σοφία, μια νέα κοπέλα με μπόλικη αυτοπεποίθηση, που θα τον κάνει να αναζητήσει περισσότερα από τη ζωή. Οι συζητήσεις και οι βόλτες τους στην άδεια Αθήνα, μας δίνουν τη δυνατότητα να δούμε μέρη της πόλης, όπως δεν τα έχουμε ξαναδεί και να βιώσουμε απόλυτα το τι σημαίνει Αύγουστος στην Αθήνα, ενώ παράλληλα με την νυχτερινή περιπλάνηση των δύο ηρώων, παρουσιάζονται οι φιλοσοφικές ανησυχίες και οι ποιητικές ευαισθησίες του ιδιοκτήτη ενός καφενείου και των θαμώνων του.

Aftersun – Charlotte Wells (2022)

Παρακολουθούμε σαν να είμαστε μαζί τους, τις διακοπές της 11χρονης ζωηρής και περίεργης για τη ζωή, Σόφι, με τον μπαμπάς της, Κέιλεμ, σε ένα παραθεριστικό ξενοδοχείο. Ταυτόχρονα γνωρίζουμε τη Σόφι και είκοσι χρόνια μετά, που ανατρέχει στην παιδικότητα και την τρυφερότητα μέσα από τις μνήμες της. Όλες οι στιγμές τους από εκείνες τις διακοπές, λειτουργούν ως καταπραϋντική κρέμα για την Σόφι. Μια ταινία, με χιούμορ, αισθητικά καλοντυμένη και με εύστοχους διαλόγους, που δεν μπορούν να αφήσουν ασυγκίνητο τον θεατή. Η θερινή ανεμελιά μπλέκεται αβίαστα με την μελαγχολία του τέλους και της προδοσίας. Πρόκειται για την πρώτη μεγάλη ταινία της σκηνοθέτη, όπου μας παρουσιάζει αυτοβιογραφικά τη σχέση της με τον πατέρα της.