Δεν αποτελεί κάποιο καλά κρυμμένο μυστικό ότι, τις τελευταίες δεκαετίες, πολλά queer άτομα ανά τον κόσμο που βιώνουν κοινωνικό αποκλεισμό ή περιθωριοποίηση βρίσκουν καταφύγιο στην ποπ κουλτούρα της εκάστοτε περιόδου. Ανάμεσα στα διάφορα μέσα ψυχαγωγίας, η τηλεόραση κατέχει μια ξεχωριστή θέση. Η ίδια η φύση της δημιουργεί μια αίσθηση οικειότητας και συνέχειας, προσφέροντας παρηγοριά σε θεατές που αισθάνονται αποκομμένοι από το περιβάλλον τους. Η εβδομαδιαία συνάντηση με γνώριμους χαρακτήρες σε φανταστικούς κόσμους μπορεί να μετατραπεί σε ένα είδος ασφαλούς καταφυγίου, απαλλαγμένου από την κριτική και την απόρριψη που συχνά συνοδεύουν την καθημερινή ζωή.

Όταν όμως αυτή η σύνδεση γίνει αρκετά ισχυρή ώστε ένας φανταστικός κόσμος να μοιάζει πιο αληθινός από την ίδια την πραγματικότητα, η αναπόφευκτη στιγμή του αποχωρισμού μπορεί να βιωθεί σχεδόν σαν προσωπικό πένθος. Η ακύρωση μιας αγαπημένης σειράς μπορεί να ισοδυναμεί με κάτι παραπάνω από το τέλος μιας ιστορίας – αποκύημα της φαντασίας του/της δημιουργού της – μπορεί να μοιάζει περισσότερο με την απώλεια ενός προσώπου με το οποίο μπορούσε να είναι αναπολογητικά ο εαυτός του.

Αυτή ακριβώς τη σχέση ανάμεσα στην προσωπική ταυτότητα και της μυθολογία της τηλεόρασης εξερευνά το Jane Schoenbrun στη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας του. Στο επίκεντρο τοποθετεί τον Owen, τον οποίο υποδύεται o Justice Smith σε μία συγκλονίστηκα εσωτερική ερμηνεία. Το φιλμ τον συστήνει ως ένα συνεσταλμένο και αμήχανο παιδί που αδυνατεί – ή ίσως φοβάται – να εκφράσει την αίσθηση ότι κάτι δεν ταιριάζει μέσα του. Καθώς τα χρόνια περνούν, αυτή η αδιόρατη δυσφορία μετατρέπεται σταδιακά σε μια ολοένα εντονότερη αποξένωση από τον ίδιο του τον εαυτό. 

Το μοναδικό σταθερό σημείο αναφοράς του είναι η Maddy, την οποία ενσαρκώνει το Jack Haven. Δύο χρόνια μεγαλύτερή του και εξίσου αποκομμένη από το περιβάλλον της, η Maddy γίνεται γρήγορα το πρόσωπο με το οποίο θα μοιραστεί τη μυστική του εμμονή – ή ίσως το κρυφό απωθημένο του. Το αντικείμενο αυτής της σύνδεσης είναι το «The Pink Opaque», μία νεανική τηλεοπτική σειρά που θυμίζει κάτι από σειρές φαντασίας των 90s, με εμφανείς συγγένειες προς το Buffy the Vampire Slayer και το The Adventures of Pete & Pete (το οποίο είναι από τα πιο ενδιαφέροντα project που έχει βγάλει ποτέ το Nickelodeon). Πολύ σύντομα όμως, το σόου θα πάψει να αποτελεί απλώς μια αξιαγάπητη κοινή εμμονή και θα μετατραπεί σε ένα portal, μέσω του οποίου οι δύο τους θα επιχειρήσουν να κοιτάξουν τι κρύβεται μέσα τους, για να κατανοήσουν τη θέση τους στον κόσμο. 

Το αποτέλεσμα είναι μία παράξενη και στοιχειωτική ταινία ενηλικίωσης, που κινείται διαρκώς ανάμεσα στη νοσταλγία, το υπαρξιακό άγχος και την δυσφορία της καταπιεσμένης ταυτότητας. Μία από τις πιο ιδιαίτερης κινηματογραφικές εμπειρίες των τελευταίων ετών, το I Saw the TV Glow δεν ενδιαφέρεται τόσο να δώσει έτοιμες απαντήσεις, όσο να αποτυπώσει με δυσεύρετη ειλικρίνεια το αίσθημα του να νιώθεις ξένος απέναντι στον ίδιο σου τον εαυτό.