Οκ, για εμάς τους δύσκολους του είδους HORROR, υπάρχουν απειροελάχιστοι τρόποι να νιώσουμε δέος και ΣΒΕΡΚΙΚΕΣ τρίχες (φυσικά και υπάρχει αυτός ο όρος) να γίνονται φτερό στον άνεμο. Χαίρομαι ιδιαιτέρως όταν για αυτή την ανατριχίλα δεν φταίει η κακομούτσουνη καλόγρια που κάνει blend in με τα σκοτάδια της έπαυλης αλλά κάτι άλλο, κάτι πολύ διαφορετικό… στην προκειμένη περίπτωση κάτι Νορβηγικό. 

«Η διπλανή πόρτα» (Naboer, 2005) των Pål Sletaune και Tony Spataro, είναι μια ταινία τρόμου που, ειλικρινά, σε… τρομοκρατεί! Ο λόγος είναι πως παίζει καθαρά ένα παιχνίδι με το μυαλό σου. Ο πρωταγωνιστής Γιόν (Kristoffer Joner), άρα και εσύ, δεν ξέρει που πατάει και που βρίσκεται. Θες ότι είναι φρεσκοχωρισμένος; Θες που η πρώην του τον επισκέπτεται να μαζέψει τα πράγματα της και από κάτω κορνάρει ο νυν της; Θες πως, μάλλον, έχει απατηθεί; Θες πως, ίσως, να πάτησε αυτός όρια απαγορευτικά; Θες που εμφανίστηκαν μπροστά του οι «τρελές γειτόνισσες» - σεξουαλικά κτήνη; Ε, πόσα να αντέξει ο άνθρωπος;! Βέβαια, έχουμε και τον Sletaune, μεγάλο φαν του Χίτσκοκ, που άκουγε το soundtrack του «Ψυχώ» on repeat στα γυρίσματα της ταινίας (πράγμα αντιληπτό ήδη από τους τίτλους αρχής, με το μάτι σου να στροβιλίζεται στους διαδρόμους των διαμερισμάτων υπό «Αλφρεντικούς» ήχους σασπένς). Τελικά, ο Γιόν, είναι τόσο συμπαθής και αθώος όσο φαίνεται ή κρύβει και αυτός την σκοτεινή πλευρά σου; Ωχ! Γλώσσα λανθάνουσα.. 

Η ταινία γίνεται αρκετά άβολη σε ορισμένες σκηνές, και ο λόγος δεν είναι το σεξουαλικό στοιχείο. Το μυστήριο που την αγκαλιάζει δεν παύει να αναπνέει μέχρι και που μετράνε αντίστροφα τα τελευταία 5 λεπτά της. Δεν καταλαβαίνεις τι είναι αυτό που σε παρασύρει περισσότερο. Το παρελθόν του Γιόν που ξετυλίγεται μη μπορώντας να κάνει αντιληπτό ποιος πραγματικά πόνεσε σε αυτή την σχέση που ξυπνάει από το παρελθόν, ποιος πληγώθηκε, ποιος έσφαλε, ποιος αδικήθηκε και ποιος αδίκησε; Η εμφάνιση δύο κοριτσιών της διπλανής πόρτας, δυο αδερφές που μοιάζουν να ξεπηδούν από τον τοίχο όπως μια τυφλή γάτα σε διήγημα του Πόε; Η περίεργη ατμόσφαιρα που πνίγει τα διαμερίσματα, τις όψεις των ενοίκων, τις πράξεις τους, τα λόγια τους; Η ντουλάπα με τα μυστικά και οι καλά κλειδωμένες πόρτες; 

Κρύβεις τι να μην το δουν; Κρύβεις για να φυλάξεις κάτι πολύτιμο για σένα ή κάτι που να το βρει κάποιος άλλος, σημαίνει την αυτόματη καταδίκη σου; Κρύβεις ό,τι σε πόνεσε, ό,τι πόνεσες εσύ, ό,τι σε γέμισε χαρά, συναισθήματα, γέλια, πάθος, δάκρυα; Κρύβεις τόσο πολύ που τελικά χάνεις. Ξεχνάς και εσύ ο ίδιος τι έκρυψες ή γιατί το έκανες. Ανοίγεις πάλι την ντουλάπα και ακούς από μέσα το παρελθόν σου να σφυρίζει τόσο σιγανά, σχεδόν αθόρυβα, χωρίς να κατανοείς τους ψιθύρους που άλλοτε ήταν ουρλιαχτά.

Ο Γιόν άκουσε τις φωνές και πήγε να βοηθήσει. Φοβήθηκε, προσπάθησε να φύγει, έτρεξε, κρύφτηκε, έμεινε, ξέδωσε, είδε για λίγο τον πραγματικό του εαυτό, τα αρνήθηκε όλα, και τι πράξεις του και τον ίδιο, και τελικά ξύπνησε. 

Η αλήθεια σε ταρακουνάει περισσότερο μετά από ένα ταξίδι ψεμάτων. Και τότε επιλέγεις, εσύ ή το μυαλό σου. Χάνεις όσο εθελοτυφλείς ή όταν κοιτάξεις κατάματα τις πράξεις σου; Αντέχεις την αλήθεια; Το μυαλό σου… αντέχει;