Περίμενα μήνες για το Challengers, το νέο επίτευγμα του  Luca Guadagnino, που πολλάκις έχει δώσει τροφή για κινηματογραφική έκσταση και μεγάλες συζητήσεις στους σινεφίλ όλου του κόσμου.

Αυτή τη φορά, το Challengers- «Οι Αντίπαλοι» στον ελληνικό του τίτλο- δεν όφειλε το ντόρο μόνο στο σκηνοθέτη του, αλλά και στη Zendaya, το Αμερικανικό sensation που αγαπήσαμε στο Euphoria και συνεχίζουμε να θαυμάζουμε για το υποκριτικό της ταλέντο σε κάθε της δουλειά. Μάλιστα, στην Αμερική, η ταινία έχει γίνει νούμερο ένα σε πωλήσεις από τις πρώτες κιόλας μέρες που κυκλοφόρησε στις αίθουσες.

Οπότε, όπως και με κάθε κινηματογραφική επιτυχία, το ερώτημα για άλλη μια φορά παραμένει αν το Challengers άξιζε τελικά την αναμονή και τις διθυραμβικές κριτικές του ή επρόκειτο για άλλον έναν συνδυασμό επιτυχημένου μάρκετινγκ χτισμένου στο όνομα του σκηνοθέτη και στην δημοτικότητα της Zendaya;

Οι τρεις χαρακτήρες -πάνω στους οποίους ο Guadagnino στηρίζει όλη την ταινία- είναι ο Patrick Zweig και ο Art Donaldson, δύο νεαροί άνδρες συνοδοιπόροι στη ζωή και στο τένις -φίλοι και συμπαίκτες ή “φωτιά και πάγος” όπως τους αποκαλούσαν (για το παίξιμο ή για τους χαρακτήρες τους;) - και η Tashi Duncan, μια 18χρονη φιλόδοξη τενίστρια με μια λαμπρή καριέρα μπροστά της, που όμως διακόπτεται έπειτα από ένα ατύχημα που την βγάζει μια για πάντα εκτός του αγωνιστικού πεδίου.

Μόνο που ο νικητής θα αλλάξει πολλές φορές και η φωτιά και ο πάγος θα βρεθούν αντιμέτωποι παραπάνω από μία φορές -εντός και εκτός γηπέδου -για την καρδιά της γυναίκας που αποτελεί το αντικείμενο του πόθου τους. 

Αυτή η διαρκής πρόκληση, όμως, θα φέρει στην επιφάνεια πολλές σκοτεινές πτυχές του εαυτού τους και οι κάποτε φίλοι θα καταλήξουν αντίπαλοι. Ο ένας θα φτάσει να κάνει διεθνή καριέρα με την γυναίκα των ονείρων του στο πλάι του- παίζοντας τένις και για τους δύο τους. Ο άλλος θα καταλήξει μόνος του "φυτοζωεί" με τα απομεινάρια μιας καριέρας που δεν απογειώθηκε ποτέ, παρά τις προοπτικές. Όλα, όμως, θα κριθούν από μια τελική μάχη, όπου η φωτιά και ο πάγος θα αναμετρηθούν μετά από χρόνια σε ένα τελικό ματς που μπορεί να αντιστρέψει τη μοίρα και των δυο τους. 

Έχω επίτηδες παραλείψει τα πρόσωπα, για να αποφύγω τα σποιλερς. Αλλά ούτως ή άλλως δεν είναι το μήνυμα που ήθελε ο σκηνοθέτης να περάσει -περί ηττημένων και νικητών σε ένα εξαιρετικά ανταγωνιστικό και απόλυτα εμπορευματοποιημένο άθλημα. 

Για τον Guadagnino αυτός που κερδίζει και χάνει σε κάθε ματς και σε κάθε κόντρα είναι μόνον η φιλία των δύο ανδρών που χάθηκε μέσα σε αυτό το ερωτικό τρίγωνο γεμάτο ανελέητο ανταγωνισμό, χωρίς ίχνος ευγενούς άμιλλας. Το τένις είναι απλά το "γήπεδο" στο οποίο παίζεται η μεταξύ τους σχέση.

Την ένταση που κυριαρχεί μεταξύ των τριών προσώπων συνοδεύει επάξια η έντονη ηλεκτρονική μουσική που πάλλεται όπως η καρδιά ενός αθλητή γεμάτη αδρεναλίνη, κάνοντας μας θεατές σε ένα ματς που στην πραγματικότητα διαδραματίζεται περισσότερο εκτός γηπέδου, μεταξύ του Art και του Patrick, παρά εντός του.

Το match point όμως πάει στα καταπληκτικά πλάνα του Guandanino, που μαγνητίζει την ένταση σε κάθε πτυχή της ζωής των πρωταγωνιστών, από την πιο ένδοξη στην πιο εξευτελιστική, αλλά και στην ερμηνεία της Zendaya, που παρά τον μονοδιάστατα ανταγωνιστικό χαρακτήρα που της έχει ανατεθεί, κατάφερε να δώσει στην Tashi αρκετό βάθος και εύρος συναισθημάτων, εξελίσσοντας περαιτέρω το προφίλ της καριερίστας τενίστριας της οποίας τα φτερά κόπηκαν απότομα.

Το Challengers με άφησε με μια αυτονόητη, αλλά εν τέλει σημαντική σκέψη. Σημασία δεν έχει μόνο η ιστορία αυτή καθαυτή, αλλά ο τρόπος αφήγησης της και ο Guadagnino απεδείχθη άλλη μια φορά πιστός σε αυτή την άποψη, φέρνοντας μια φρέσκια πνοή σε ένα concept χιλιοειπωμένο από πολλούς στην ιστορία του σινεμά...