Αυτή την εβδομάδα, τα θερινά σινεμά φιλοξενούν μια από τις πιο ποιητικές ταινίες του σύγχρονου κινηματογράφου. Η Αμελί του Ζαν-Πιερ Ζενέ γιορτάζει φέτος είκοσι πέντε χρόνια από τη γέννησή της και, μαζί της, γιορτάζουμε κι εμείς την ύπαρξη ενός έργου που, όσο μας μεγαλώνει, άλλο τόσο μας μικραίνει. Ενός έργου που μας αγκαλιάζει και μας καλεί να εκτιμούμε τις απλές, μα καθόλου ασήμαντες, στιγμές της ζωής.

Η Αμελί Πουλέν (Ωντρέ Τοτού), μια εσωστρεφής σερβιτόρα στο Παρίσι, ανακαλύπτει ότι σκοπός της ζωής της είναι να κάνει τους ανθρώπους γύρω της πιο ευτυχισμένους. Μέσα από μικρές, διακριτικές πράξεις καλοσύνης, προσπαθεί να τους παρακινήσει να αντιμετωπίσουν τους φόβους τους, να κυνηγήσουν τα όνειρά τους και να αφεθούν στις ευκαιρίες που τους προσφέρει η ζωή. Στην πορεία, θα χρειαστεί να βρει το θάρρος να κάνει το ίδιο και για τον εαυτό της.

Στην ταινία κυριαρχούν τα έντονα χρώματα, η προσεγμένη φωτογραφία και τα ευρηματικά εφέ τα οποία σε συνδυασμό με την ονειρική μουσική του συνθέτη Γιαν Τιρσέν, δημιουργούν μια παραμυθένια ατμόσφαιρα. Οι ήχοι του ακορντεόν και του πιάνου λειτουργούν ως αναπόσπαστο κομμάτι της αφήγησης αποτυπώνοντας τη μοναξιά, τη φαντασία και τη νοσταλγία της Αμελί. Το soundtrack έχει ταυτιστεί τόσο έντονα με την ταινία, ώστε θεωρείται πλέον ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα και αγαπημένα κινηματογραφικά μουσικά έργα των τελευταίων δεκαετιών. 

Πολλοί λένε πως η ταινία άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο βλέπουν το Παρίσι, άλλοι πάλι πως στάθηκε η αφορμή για να επισκεφθούν αυτή την πόλη. Στη δική μου περίπτωση, η συγκεκριμένη ταινία είναι μία από εκείνες που με έκαναν να ονειρευτώ το Παρίσι πριν καν βρεθώ εκεί. Και όταν τελικά το επισκέφθηκα, ένιωθα πως μπορούσα να απολαύσω αυτό το μέρος μέσα από τα μάτια των ηρώων της.

Φεύγοντας από την επετειακή προβολή στο Cine Paris και περπατώντας σε μια μισοκοιμισμένη και ήσυχη Αθήνα λουσμένη από κίτρινα φώτα, έκανα το συνηθισμένο debrief με τον εαυτό μου όσο στα ακουστικά μου έπαιζε Κόρε Ύδρο- γιατί η δική μου Αμελί σίγουρα θα είχε Κόρε Ύδρο για soundtrack.

Σκεφτόμουν πώς η εσωστρέφεια και η συστολή απέναντι στη ζωή μπορούν να λειτουργήσουν σαν νοητές φυλακές περιορίζοντάς μας και απομακρύνοντάς μας από όσα πραγματικά επιθυμούμε. Συχνά παρατηρούμε τον κόσμο από απόσταση, περιμένοντας μια σωστή στιγμή που, στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει. Ύστερα, θυμήθηκα ότι ο Ζενέ είχε εξηγήσει πως η Αμελί γεννήθηκε από την επιθυμία του να αφηγηθεί μια αισιόδοξη ιστορία, παρότι ο ίδιος θεωρεί τον εαυτό του απαισιόδοξο- και αυτό σημαίνει ελπίδα. Όσο δύσκολος κι αν μοιάζει ο κόσμος, οι μικρές πράξεις καλοσύνης, η σύνδεση με τους άλλους και το θάρρος να κάνεις ένα βήμα προς τα εμπρός μπορούν να τον αλλάξουν.