Οι συνδρομητές του cinobo.com ανέδειξαν και φέτος τη φοιτητική ταινία της χρονιάς. Το Ήταν Πολύ Καλή στο να Φεύγει του Βασίλη Παντελίδη είναι η ταινία που κερδίζει φέτος το Βραβείο Directors’ Next Gen του Cinobo.

Άλλη μια διοργάνωση του Directors’ Next Gen έφτασε στο τέλος της, μετά από ένα μήνα γεμάτο ελπίδα για το ελληνικό σινεμά του μέλλοντος. Το Cinobo, σε συνεργασία με το Τμήμα Κινηματογράφου του ΑΠΘ, φιλοξένησε 8 πτυχιακές εργασίες του Τμήματος και κάλεσε τους συνδρομητές του για άλλη μια χρονιά, να δουν τις ταινίες και να ψηφίσουν την αγαπημένη τους. 

Η φετινή νικήτρια ταινία είναι το Ήταν Πολύ Καλή στο να Φεύγει του Βασίλη Παντελίδη, μια σουρεαλιστική μικρού μήκους για την παράδοξη ιστορία ενός άνδρα και μιας γυναίκας που γνωρίζονται σε ένα καραόκε μπαρ. Αυτός στέκεται με αμηχανία στη σκηνή. Αυτή ορμάει για να τον σώσει. Όσο ξαφνικά μπήκε στη ζωή του, έτσι και έφυγε. Για πάντα. Και εκείνος μένει να διαχειριστεί την απώλειά της, ενώ ταυτόχρονα καλείται να κάνει τη δουλειά του. Είναι ιδιοκτήτης γραφείου τελετών. 

Η νικήτρια ταινία θα λάβει χρηματικό έπαθλο, ενώ παράλληλα θα βρεθεί στις κινηματογραφικές αίθουσες από το Cinobo και αμέσως μετά την ολοκλήρωση της κινηματογραφικής της διανομής, θα είναι ξανά διαθέσιμη για το κοινό στο cinobo.com. 

Το Cinobo, η ελληνική streaming πλατφόρμα, μας βάζει αυτό το καλοκαίρι στο άκρως ποιητικό και στοχαστικό σύμπαν ενός μοναδικού σκηνοθέτη.

Βραβευμένος με Όσκαρ και ίσως ο σπουδαιότερος συνεχιστής της μεγάλης ιταλικής κινηματογραφικής παράδοσης, ο Πάολο Σορεντίνο παντρεύει την σύγχρονη pop με την κλασική τέχνη, μετατρέπει το στυλ σε ουσία, κινηματογραφεί την ομορφιά την ώρα που καταρρέει και τη μοναξιά σαν την πιο εκθαμβωτική μορφή ανθρώπινης εμπειρίας.

Με σταθερό συνοδοιπόρο τον σπουδαίο Τόνι Σερβίλο στις πιο εμβληματικές δημιουργίες του, οι ταινίες του εξερευνούν την εξουσία, την πίστη, την επιθυμία και την ανθρώπινη μοναξιά, μέσα από εκθαμβωτικές εικόνες που έχουν γίνει σήμα κατατεθέν της κινηματογραφικής του γραφής.

Το Cinobo συγκεντρώνει τις σημαντικότερες στιγμές της φιλμογραφίας του, προσφέροντας μια ιδανική αφορμή για να ανακαλύψει ή να ξαναδεί κανείς το έργο του. Από τις αβάσταχτες «Συνέπειες του Έρωτα» και το καυστικό «Il Divo» ως το sui generis «This Must Be the Place», την οσκαρική «Τέλεια Ομορφιά» και το μελαγχολικό «Youth», κάθε ταινία αποτελεί ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στην καριέρα του, αποτυπώνοντας την εξέλιξη ενός δημιουργού που παραμένει σταθερά πιστός στη μοναδική κινηματογραφική ματιά του.

Δείτε όλη την συλλογή στο cinobo.com.

Σχετικά με το Cinobo

Το Cinobo είναι η ελληνική streaming πλατφόρμα και εταιρία διανομής που ειδικεύεται στον ανεξάρτητο και arthouse κινηματογράφο. Ιδρύθηκε το 2020, έχει παρουσία σε Ελλάδα και Κύπρο και όραμά του είναι να φέρει το “μεγάλο σινεμά, σε όλες τις οθόνες”, συγκεντρώνοντας προσεκτικά επιλεγμένο κινηματογραφικό περιεχόμενο από όλο τον κόσμο και την Ελλάδα που είναι συχνά διάσπαρτο ή και δυσεύρετο. Σήμερα, το Cinobo δίνει πρόσβαση στον μεγαλύτερο κατάλογο ανεξάρτητου κινηματογράφου μέσω μιας εκτενούς επιμελημένης online ταινιοθήκης για όλες τις διαθέσεις. Η πρόσβαση στην πλατφόρμα είναι δυνατή από εφαρμογή σε Smart TV, smartphone και tablet και μέσω του cinobo.com σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Ο χρήστης έχει τη δυνατότητα δωρεάν δοκιμής για 7 ημέρες και έκτοτε με 9.99€/ μήνα, δίχως μακροχρόνιες δεσμεύσεις, έχει απεριόριστη πρόσβαση σε όλο τον κατάλογο, με δυνατότητα παρακολούθησης από 2 οθόνες ταυτόχρονα και δυνατότητα προβολής εκτός σύνδεσης.

Για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά, το Cinobo και το Τμήμα Κινηματογράφου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης παρουσιάζουν το Directors’ Next Gen, μια πρωτοβουλία αφιερωμένη στις νέες φωνές του ελληνικού κινηματογράφου. Οι συνδρομητές της πλατφόρμας καλούνται να ανακαλύψουν οκτώ πρώτες σκηνοθετικές δουλειές και να συμβάλλουν στην ανάδειξη του επόμενου δημιουργού που θα αφήσει το δικό του αποτύπωμα στο ελληνικό σινεμά.

Οκτώ ταινίες. Οκτώ ιστορίες που γεννήθηκαν μέσα στις αίθουσες του Τμήματος Κινηματογράφου του ΑΠΘ και τώρα βρίσκουν τον δρόμο τους προς το κοινό μέσα από το Cinobo. Η φετινή συλλογή Directors' Next Gen είναι μια πρώτη γνωριμία με τους δημιουργούς που θα απασχολήσουν τα επόμενα χρόνια το ελληνικό σινεμά.

Το κοινό με τις προβολές και τις αξιολογήσεις του θα απονείμει το επόμενο Βραβείο Directors’ Next Gen στην ταινία που θα ξεχωρίσει. Ο νικητής θα λάβει χρηματικό έπαθλο, διανομή της ταινίας στις κινηματογραφικές αίθουσες και προβολή της για ένα χρόνο στην πλατφόρμα του Cinobo, δίνοντας έτσι συνέχεια στο ταξίδι της πέρα από την πρώτη της προβολή.

Ο θεσμός έχει ήδη αναδείξει δημιουργούς που συνεχίζουν δυναμικά την πορεία τους. Το 2023 το Βραβείο Directors’ Next Gen απέσπασε η μικρού μήκους ταινία «Τσουλάκια» της Δέσποινας Μαυρίδου, το 2024 ακολούθησε «Το Θερμοκήπιο» του Γιώργου Γεωργακόπουλου, ενώ το 2025 τη σκυτάλη πήρε το «Απαρατάτεμε» της Μένης Τσιλιανίδου. Κάθε χρονιά, μια νέα φωνή κάνει το επόμενο βήμα. Φέτος, μένει να ανακαλύψουμε ποια θα είναι η επόμενη.

Οι ταινίες που διαγωνίζονται:

Βόλτα - Σωκράτης Μουσμουλίδης

Ένα κρυφό ταξίδι δύο ανθρώπων που κάποτε υπήρξαν ερωτευμένοι. Η αναζήτηση απαντήσεων από μια 24χρονη κοπέλα που προσπαθεί να ακροβατήσει ανάμεσα στο παρόν, το παρελθόν και το μέλλον. Πως προχωράει η ζωή;

Στην Πιο Βαθιά Κορφή - Δημήτριος Βεζυργενίδης

Μια πειραματική ταινία μικρού μήκους, που εξερευνά τις ψυχολογικές επιπτώσεις της φιλοδοξίας. Εμπνευσμένη από τον μύθο του Σισύφου, εστιάζει σε έναν νεαρό πεζοπόρο που προσπαθεί να φτάσει στην κορυφή ενός βουνού.

Sleeppers - Δημήτρης Κωνσταντίνου

Καθώς ξημερώνει, το μόνο που έχει απομείνει από τον χθεσινοβραδινό τσακωμό με την Ιωάννα είναι ο Άγγελος μόνος στο σπίτι του. Μια μέρα στη ζωή των δυο τους, που ο καθένας αντιμετωπίζει τη κατάσταση με τον δικό του τρόπο.

Ήταν Πολύ Καλή στο να Φεύγει - Βασίλης Παντελίδης

Ένας άνδρας και μία γυναίκα γνωρίζονται σε ένα καραόκε μπαρ. Αυτός στέκεται με αμηχανία στη σκηνή. Αυτή ορμάει για να τον σώσει. Όσο ξαφνικά μπήκε στη ζωή του, έτσι και έφυγε. Για πάντα. Και εκείνος μένει να διαχειριστεί την απώλειά της, ενώ ταυτόχρονα καλείται να κάνει τη δουλειά του. Είναι ιδιοκτήτης γραφείου τελετών.

Βράχος - Ελένη Σταύρου

Σε μια απομονωμένη παραλία, δύο άνθρωποι αναμετρώνται σιωπηλά με την απόσταση που τους χωρίζει. Η εξαφάνιση του άνδρα και ένα αμφίσημο μήνυμα στο κινητό του οδηγούν τη γυναίκα σε μια οριακή εμπειρία, όπου η μοναξιά και ο φόβος δεν βρίσκουν ούτε λέξεις ούτε μάρτυρες.

Το Κρυφτό - Ανδρέας Σωτηριάδης

Όταν μια ευαίσθητη γυναίκα, η Κατερίνα βλέπει την Έλενα, ένα παιδί που μένει σε γειτονικό διαμέρισμα, να έχει μια μελανιά και να είναι έξω από το διαμέρισμά της αρχίζει να υποψιάζεται ότι κακοποιείται. Νιώθει την έντονη ανάγκη να βοηθήσει την Έλενα να ξεφύγει από την κακοποιητική κατάσταση που θεωρεί η Κατερίνα ότι βρίσκεται.

Βρώμα - Μαργαρίτα Αλεξιάδη

Έπειτα από τον βίαιο χωρισμό τους, η Άλεξ προσπαθεί να ξεφύγει από το φάντασμα του. Δεν βρίσκει καταφύγιο ούτε στο πατρικό της σπίτι, ούτε σε μια ξεπέτα, παρά μόνο σε μια υπόγεια διάβαση πεζών, στα μάτια ενός άγνωστου άντρα.

Ακόμα Εδώ - Άννυ Ποταμίτη

Η Έλενη περνά μια δύσκολη περίοδο και κανείς δεν φαίνεται να την καταλαβαίνει. Προσπαθεί να συνεχίσει τη ζωή της κανονικά, χωρίς να αλλάξει τη ρουτίνα της. Η σχέση με την κόρη της της δίνει παρηγοριά. Οι γύρω της προσπαθούν να τη βοηθήσουν, αλλά εκείνη αρνείται να ακούσει. Μια συνάντηση θα την αναγκάσει να αντιμετωπίσει τον μεγαλύτερο φόβο της. Μα πώς ζεις όταν χάνεις το πιο σημαντικό κομμάτι της ζωής σου;

Directors’ Next Gen - H νέα γενιά των ελλήνων σκηνοθετών στο cinobo.com

Αυτή την εβδομάδα, τα θερινά σινεμά φιλοξενούν μια από τις πιο ποιητικές ταινίες του σύγχρονου κινηματογράφου. Η Αμελί του Ζαν-Πιερ Ζενέ γιορτάζει φέτος είκοσι πέντε χρόνια από τη γέννησή της και, μαζί της, γιορτάζουμε κι εμείς την ύπαρξη ενός έργου που, όσο μας μεγαλώνει, άλλο τόσο μας μικραίνει. Ενός έργου που μας αγκαλιάζει και μας καλεί να εκτιμούμε τις απλές, μα καθόλου ασήμαντες, στιγμές της ζωής.

Η Αμελί Πουλέν (Ωντρέ Τοτού), μια εσωστρεφής σερβιτόρα στο Παρίσι, ανακαλύπτει ότι σκοπός της ζωής της είναι να κάνει τους ανθρώπους γύρω της πιο ευτυχισμένους. Μέσα από μικρές, διακριτικές πράξεις καλοσύνης, προσπαθεί να τους παρακινήσει να αντιμετωπίσουν τους φόβους τους, να κυνηγήσουν τα όνειρά τους και να αφεθούν στις ευκαιρίες που τους προσφέρει η ζωή. Στην πορεία, θα χρειαστεί να βρει το θάρρος να κάνει το ίδιο και για τον εαυτό της.

Στην ταινία κυριαρχούν τα έντονα χρώματα, η προσεγμένη φωτογραφία και τα ευρηματικά εφέ τα οποία σε συνδυασμό με την ονειρική μουσική του συνθέτη Γιαν Τιρσέν, δημιουργούν μια παραμυθένια ατμόσφαιρα. Οι ήχοι του ακορντεόν και του πιάνου λειτουργούν ως αναπόσπαστο κομμάτι της αφήγησης αποτυπώνοντας τη μοναξιά, τη φαντασία και τη νοσταλγία της Αμελί. Το soundtrack έχει ταυτιστεί τόσο έντονα με την ταινία, ώστε θεωρείται πλέον ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα και αγαπημένα κινηματογραφικά μουσικά έργα των τελευταίων δεκαετιών. 

Πολλοί λένε πως η ταινία άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο βλέπουν το Παρίσι, άλλοι πάλι πως στάθηκε η αφορμή για να επισκεφθούν αυτή την πόλη. Στη δική μου περίπτωση, η συγκεκριμένη ταινία είναι μία από εκείνες που με έκαναν να ονειρευτώ το Παρίσι πριν καν βρεθώ εκεί. Και όταν τελικά το επισκέφθηκα, ένιωθα πως μπορούσα να απολαύσω αυτό το μέρος μέσα από τα μάτια των ηρώων της.

Φεύγοντας από την επετειακή προβολή στο Cine Paris και περπατώντας σε μια μισοκοιμισμένη και ήσυχη Αθήνα λουσμένη από κίτρινα φώτα, έκανα το συνηθισμένο debrief με τον εαυτό μου όσο στα ακουστικά μου έπαιζε Κόρε Ύδρο- γιατί η δική μου Αμελί σίγουρα θα είχε Κόρε Ύδρο για soundtrack.

Σκεφτόμουν πώς η εσωστρέφεια και η συστολή απέναντι στη ζωή μπορούν να λειτουργήσουν σαν νοητές φυλακές περιορίζοντάς μας και απομακρύνοντάς μας από όσα πραγματικά επιθυμούμε. Συχνά παρατηρούμε τον κόσμο από απόσταση, περιμένοντας μια σωστή στιγμή που, στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει. Ύστερα, θυμήθηκα ότι ο Ζενέ είχε εξηγήσει πως η Αμελί γεννήθηκε από την επιθυμία του να αφηγηθεί μια αισιόδοξη ιστορία, παρότι ο ίδιος θεωρεί τον εαυτό του απαισιόδοξο- και αυτό σημαίνει ελπίδα. Όσο δύσκολος κι αν μοιάζει ο κόσμος, οι μικρές πράξεις καλοσύνης, η σύνδεση με τους άλλους και το θάρρος να κάνεις ένα βήμα προς τα εμπρός μπορούν να τον αλλάξουν.

Ο Pedro Almodóvar υπήρξε πάντα σκηνοθέτης της υπερβολής. Κόκκινα δωμάτια, γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, χαρακτήρες που αγαπούν τόσο έντονα ώστε μοιάζουν έτοιμοι να διαλυθούν. Στο Bitter Christmas, όμως, ο Ισπανός δημιουργός μοιάζει να απογυμνώνει για πρώτη φορά τόσο ανοιχτά τον ίδιο του τον εαυτό. Η νέα του ταινία λειτουργεί σαν μια αυτοαναφορική εξομολόγηση γύρω από τη μνήμη, το πένθος και την εξάντληση της καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Η ιστορία ακολουθεί την Elsa, μια σκηνοθέτρια διαφημίσεων που προσπαθεί να διαχειριστεί τον θάνατο της μητέρας της βυθιζόμενη ολοένα και περισσότερο στη δουλειά. Η καθημερινότητά της αρχίζει να καταρρέει όταν η ίδια αδυνατεί πλέον να ξεχωρίσει τη δημιουργική διαδικασία από τη συναισθηματική αποσύνθεση. Παράλληλα, γνωρίζουμε τον Raúl, έναν σκηνοθέτη που υποφέρει από writer’s block και χρησιμοποιεί τις ζωές των άλλων ως υλικό για τα σενάριά του. Σταδιακά, η ταινία αποκαλύπτει πως οι δύο χαρακτήρες λειτουργούν σαν αντανάκλαση ο ένας του άλλου, αλλά και σαν προεκτάσεις του ίδιου του Almodóvar.

Η Bárbara Lennie δίνει μία εσωτερική ερμηνεία. Η Elsa της δεν είναι μια “θεατρική” ηρωίδα με τον τρόπο που έχουμε συνηθίσει στο σινεμά του Almodóvar. Είναι κουρασμένη, αποξενωμένη, εγκλωβισμένη σε μια διαρκή προσπάθεια να συνεχίσει να λειτουργεί ενώ μέσα της όλα έχουν ήδη σταματήσει. Ο Leonardo Sbaraglia, ως Raúl, κουβαλά μια σχεδόν άβολη αυτογνωσία, σαν να εκπροσωπεί την αγωνία ενός δημιουργού που αρχίζει να αμφισβητεί την ίδια του την τέχνη.

Και εκεί ακριβώς βρίσκεται το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της ταινίας. Το Bitter Christmas δεν μιλά μόνο για το πένθος. Μιλά για την καλλιτεχνική εκμετάλλευση του πόνου. Για το πώς οι δημιουργοί μετατρέπουν προσωπικά τραύματα, σχέσεις και ανθρώπους σε “υλικό”. Ο Almodóvar μοιάζει να εξετάζει κριτικά ολόκληρη τη φιλμογραφία του, αναρωτώμενος αν η τέχνη μπορεί να υπάρξει χωρίς να καταναλώνει τις ζωές των άλλων.

Οπτικά, η ταινία παραμένει μέσα στις συχνότητες του Almodóvar. Τα έντονα χρώματα, οι προσεκτικά καλοστημένοι και διακοσμημένοι χώροι και η μελαγχολική μουσική υπάρχουν παντού. Μόνο που εδώ όλα μοιάζουν πιο κουρασμένα, σχεδόν φθαρμένα. Σαν ο σκηνοθέτης να επιστρέφει στις γνώριμες αισθητικές εμμονές του γνωρίζοντας πλέον τα όριά τους. Υπάρχουν στιγμές που η ταινία χάνει τον ρυθμό της, αποτυπώνοντας επιτυχώς το writer’s block, ή βυθίζεται υπερβολικά στην εσωστρέφειά της, όμως ακόμη κι έτσι παραμένει βαθιά ανθρώπινη.

Το Bitter Christmas πιθανότατα δεν θα θεωρηθεί από τα αριστουργήματα του Almodóvar. Είναι όμως μία από τις πιο προσωπικές και ειλικρινείς του ταινίες. Μια πικρή, σχεδόν αυτοκαταστροφική αναμέτρηση με τη φθορά, τη μνήμη και τον φόβο ότι κάποτε η τέχνη μπορεί να πάψει να σε σώζει. Κι αυτό το κάνει να μένει μαζί σου περισσότερο απ’ όσο περιμένεις.

Με αφορμή τη νέα ταινία του Αλμοδόβαρ «Bitter Christmas» που κυκλοφορεί στις 4 Ιουνίου από το Cinobo, θυμήθηκα ποια είναι η αγαπημένη μου ταινία του και αρπάζω διακριτικά την ευκαιρία για να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μου για εκείνη. 

H δραματική ταινία Volver του 2006, συγκεντρώνει όλα τα «κόκκινα» μαζί και σε καθηλώνει από τις πρώτες κιόλας σκηνές βάζοντάς σε μέσα σε ένα σύμπαν όπου υπάρχει έντονα το στοιχείο της τραγικότητας.

Έχει αγάπη, έχει βία, έχει θυμό, έχει αίμα, έχει φωτιά.

Η Ραϊμούντα (Πενέλοπε Κρουζ), μια γυναίκα της εργατικής τάξης, ζει στη Μαδρίτη και προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στις δυσκολίες της καθημερινότητας, τη σχέση με την έφηβη κόρη της Πάουλα (Γιοχάνα Κόμπο) και τα οικογενειακά βάρη που μοιάζουν να επιστρέφουν από το παρελθόν. Παράλληλα, η αδελφή της Σόλε (Λόλα Ντουένιας) κινείται πιο μοναχικά, ενώ η ανάμνηση της νεκρής μητέρας τους Αϊρίν (Κάρμεν Μάουρα) πλανάται διαρκώς πάνω από τη ζωή τους.

Όταν ένα απρόσμενο γεγονός αναστατώνει την οικογένεια, εκείνες καλούνται να αντιμετωπίσουν όσα προσπαθούσαν να αφήσουν πίσω για χρόνια.

Σε θεματικό επίπεδο, το έργο εστιάζει στη γυναικεία εμπειρία, χωρίς όμως να εγκλωβίζεται σε καθαρά σκοτεινή αφήγηση, καθώς το χιούμορ, η τρυφερότητα και η αλληλεγγύη μεταξύ των χαρακτήρων λειτουργούν αντισταθμιστικά. Μέσα από μια αισθητική που συνδυάζει ρεαλισμό και μια σχεδόν μεταφυσική χροιά η ιστορία ξετυλίγει παλιά μυστικά, ενοχές και δεσμούς ανάμεσα σε γυναίκες που προσπαθούν να επιβιώσουν κουβαλώντας τα τραύματά τους ενώ παλεύουν να συμφιλιωθούν με όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ. 

Αυτό που ξεχωρίζει είναι ο τρόπος που ο Αλμοδόβαρ μετατρέπει το οικογενειακό δράμα σε ένα σύμπαν συναισθηματικής υπερβολής, χωρίς όμως να αφαιρεί το στοιχείο της ανθρωπιάς από τους χαρακτήρες.

Δεν θυμάμαι ακριβώς τι σκέφτηκα μόλις τελείωσε η ταινία, θυμάμαι όμως τι σκεφτόμουν για μέρες μετά τη προβολή:

Volver στα ισπανικά σημαίνει «επιστρέφω». Το προφανές είναι πώς στην ταινία, αυτή η λέξη αναφέρεται στους νεκρούς και σε όσους απουσιάζουν -για διαφορετικούς λόγους ο καθένας- από τις ζωές των άλλων.

Στο μυαλό μου αυτό το «επιστρέφω» λειτουργεί σαν μια εσωτερική υπόσχεση από εκείνες που δίνουμε στους εαυτούς μας λίγο πριν βρούμε το κουράγιο να κοιτάξουμε κατάματα όλα τα κόκκινα που μας πόνεσαν, μας τραυμάτισαν και τελικά μας άλλαξαν. Εκείνα που έγιναν αίμα, πληγή και φωτιά.

Επιστρέφουμε για να αγγίξουμε τον πόνο διαφορετικά. Για να πάρουμε πίσω ό,τι αφήσαμε να καεί μέσα του και να το μετουσιώσουμε σε αγάπη.  

Τελειώνοντας αυτό το κείμενο και με ένα μεγάλο «ουφ» παρατηρώ πως τα νύχια μου είναι βαμμένα κόκκινα. Θα μπορούσε να είναι απλώς μια σύμπτωση- αλλά δεν πιστεύω στις συμπτώσεις.

Η Αρκουδότρυπα ξεκίνησε ως μικρού μήκους ταινία στο 46ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας το 2023, όπου και έκλεψε τις εντυπώσεις, κερδίζοντας το μεγάλο βραβείο, τον Χρυσό Διόνυσο αλλά και το Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας για την Χαρά Κυριαζή. Αυτή ήταν μονάχα η αρχή όμως, αφού η αρχική ιστορία χρησιμοποιήθηκε ως βάση για τη μεγάλου μήκους συνέχεια της ιστορίας που το φθινόπωρο του 2025 ταξίδεψε στο Φεστιβάλ της Βενετίας και κέρδισε το Βραβείο Label Europa Cinemas - Giornate degli Autori.

Στη συνέχεια πραγματοποίησε την πανελλήνια πρεμιέρα της στο 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης όπου τιμήθηκε με 7 βραβεία (Βραβείο FIPRESCI, Βραβείο Mermaid - Ειδική Μνεία, Βραβείο Women in Film & Television, Βραβείο Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, Βραβείο Επιτροπής Νεότητας - Ειδική Μνεία, Βραβείο ΕΡΤ, Βραβείο ΦΩΣ Πρωτοεμφανιζόμενης), ενώ πριν από λίγες ημέρες απέσπασε και 7 υποψηφιότητες στα Βραβεία Ίρις 2026.

Από σήμερα ετοιμάζεται να συστηθεί στο κοινό της χώρας, όντας ίσως η πιο ταιριαστή επιλογή αυτή τη στιγμή για τα θερινά σινεμά που έχουν αρχίσει να ανοίγουν τις πόρτες τους, φιλοδοξώντας παράλληλα να γίνει και το ανεξάρτητο indie εγχώριο hit του καλοκαιριού. Σύμφωνα με την ταπεινή γνώμη του γράφοντος και το αξίζει και θα το πετύχει.

Η Αργυρώ και η Αννέτα είναι δύο κολλητές που ζουν στο ορεινό χωριό της Τύρνας. Μια κρυφή σπηλιά, μια τσουκνιδόπιτα, ένα καγκουρόπαρτο στο δάσος και μια απροσδόκητη προδοσία, αλλάζουν για πάντα τη σχέση τους. Έτη φωτός μακριά από ειδύλλια με τσολιάδες και βοσκοπούλες, αλλά με την ψυχή της παράδοσής μας ζωντανή, αυτό είναι το βουκολικό ρομάντζο του 21ου αιώνα. Φωτεινό και αισιόδοξο γκρεμίζει στερεότυπα και αντιστέκεται στον συντηρητισμό της ελληνικής επαρχίας, διατηρώντας ταυτόχρονα την αυθεντικότητά της.

Λίγο πριν την πρώτη προβολή της ταινίας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης τον περασμένο Νοέμβριο, είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε για την ταινία με το σκηνοθετικό δίδυμο, την Χρυσιάννα Παπαδάκη & τον Στέργιο Ντινόπουλο που μεταξύ άλλων σημειώνουν χαρακτηριστικά για την Αρκουδότρυπα: "Η «Αρκουδότρυπα» είναι μια ιστορία νεανικής αγάπης που κινείται ανάμεσα σε διαφορετικά κινηματογραφικά είδη και αντλεί στοιχεία από τη βαλκανική ορεινή παράδοση. Φωτίζει με έναν ιδιαίτερο τρόπο τη ζωή δύο νεαρών queer γυναικών που ζουν στην ελληνική επαρχία, προσεγγίζοντας τη σχέση τους με μία φρέσκια και χιουμοριστική ματιά, σε αντίθεση με την κλασική και συχνά δύσκολη πραγματικότητα που συνδέεται συνήθως με τις ζωές των queer ανθρώπων στην επαρχία. Η ταινία προτείνει και μια διαφορετική προσέγγιση στη διαδικασία παραγωγής: δημιουργήθηκε μέσα από μια συλλογική, αυτοοργανωμένη πρακτική, σε σύνδεση με τη φύση και τη γυναικεία εμπειρία. Πρόκειται για μια ανεξάρτητη παραγωγή, που γυρίστηκε σε σπίτια γιαγιάδων, από μια νέα ομάδα με έντονο το γυναικείο στοιχείο μπροστά αλλά και πίσω από την κάμερα, και με τη συμμετοχή ταλαντούχων ανερχόμενων Ελλήνων δημιουργών."

Credits: Στέλιος Παπαρδέλας

Πώς αισθάνεστε που αυτό το κινηματογραφικό ταξίδι το οποίο ξεκίνησε από τη Δράμα το 2023, έφτασε ως τη Βενετία (!) και τώρα ετοιμάζεται να γνωριστεί με το ελληνικό κοινό στη Θεσσαλονίκη;

Χ.Π.: Χαιρόμαστε πολύ που βρισκόμαστε στη Θεσσαλονίκη, γιατί μας έχει συνοδέψει σε αυτή την πορεία μας. Μετά το βραβείο στη Δράμα, ήρθαμε εδώ για το Short Film Lab όπου μαζί με άλλους μικρομηκάδες από το εξωτερικό είχαμε την ευκαιρία να κάνουμε παραγωγή ως σκηνοθέτες, που ήταν εξαιρετικά χρήσιμο για τη δουλειά μας. Όταν φτάσαμε στη Δράμα, είχαμε γυρίσει ήδη το υλικό για τη μεγάλου μήκους, ενώ ο περισσότερος κόσμος νομίζει πως εξαιτίας της επιτυχίας εκεί, αποφασίσαμε να κάνουμε τη μετάβαση.

Και εγώ αυτό φαντάστηκα πάντως, γιατί η ταινία είχε ακουστεί πολύ τότε και λόγω του βραβείου και επειδή άρεσε στον κόσμο.

Σ.Ν.: Η αλήθεια είναι πως ήμασταν τόσο ενθουσιασμένοι, που με το που τελειώσαμε την μικρού μήκους, αρχίσαμε να σκεφτόμαστε ιδέες για το πως θα την προχωρήσουμε. Σκέψου ότι ένα κομμάτι του post production της αρχικής γινόταν παράλληλα με τα γυρίσματα της τωρινής! Είχαμε την "τρέλα" πριν καν πάμε στη Δράμα.

Ήταν εύκολη η μετάβαση από την αρχική ταινία στη μεγάλου μήκους;

Σ.Ν.: Η όλη διαδικασία έγινε πολύ οργανικά, είναι ιδιαίτερο να γυρνάς κάτι που είναι νέο, αλλά στην ουσία πατάει πάνω σε υλικό που έχεις ήδη γυρίσει. Όταν γράφαμε το σενάριο της ταινίας, η οπτική γλώσσα της ταινίας είχε ήδη διαμορφωθεί, οπότε έπρεπε να δούμε πως θα πορευτούμε από μια αφετηρία που είχαμε ήδη θέσει. Από την υποκριτική μέχρι τη φωτογραφία και πολλές άλλες λεπτομέρειες.

Χ.Π.: Αν σκεφτείς ότι το πρώτο μέρος γυρίστηκε ένα χρόνο πριν από το υπόλοιπο, είχαμε κάποια θέματα, αλλά ευτυχώς δεν μας δυσκόλεψαν σε μεγάλο βαθμό. Για παράδειγμα, γυρνούσαμε από τη Δράμα την περίοδο που είχαν ξεσπάσει οι καταστροφικές πλημμύρες στη Λάρισα, όπου επηρέασαν και κάποιες από τις τοποθεσίες που είχαμε χρησιμοποιήσει στον κάμπο. Ένα άλλο παράδειγμα είναι πως κάποια πλάνα των Βουνών ένα χρόνο μετά δεν θα μπορούσαν να είναι τα ίδια, γιατί σε συγκεκριμένα σημεία είχαν τοποθετηθεί ανεμογεννήτριες που προηγουμένως δεν υπήρχαν.

Το Cinobo και τα Panathēnea υποδέχονται στις 29 Μαΐου τον βραβευμένο με Oscar Μπάρι Τζένκινς για μια συζήτηση με τον Όσκαρ Μπόισον και την πρεμιέρα της νέας του ταινίας, Our Hero, Balthazar. 

Το Cinobo και το Cine Paris, το καλύτερο θερινό σινεμά στον κόσμο σύμφωνα με την επίσημη λίστα του περιοδικού Time Out, συνεργάζονται για άλλη μια χρονιά με τα Panathēnea Festival που θα διεξαχθούν στην Αθήνα στις 27, 28 και 29 Μαΐου. 

Στο πλαίσιο των δράσεων της διεθνούς διοργάνωσης, το ιστορικό Cine Paris θα φιλοξενήσει την Παρασκευή 29 Μαΐου 2026 την ελληνική πρεμιέρα της ταινίας Our Hero, Balthazar του σκηνοθέτη και παραγωγού Όσκαρ Μπόισον (παραγωγός των αδελφών Safdie & Noah Baumbach). 

Η βραδιά θα ξεκινήσει στις 19:30 με pre-drinks στο ηλιοβασίλεμα, ενώ στη συνέχεια, πριν την προβολή της ταινίας, θα γίνει συζήτηση μεταξύ του δημιουργού και του βραβευμένου με Oscar σκηνοθέτη Μπάρι Τζένκινς. Οι δύο σημαντικοί δημιουργοί του παγκόσμιου σινεμά θα συνομιλήσουν για τον διπλό ρόλο του σκηνοθέτη και παραγωγού. 

Η συζήτηση θα πραγματοποιηθεί στα αγγλικά και η ταινία θα προβληθεί με αγγλικούς υπότιτλους.

Λίγα λόγια για την ταινία

Το Our Hero, Balthazar είναι ένα σκοτεινά κωμικό και προκλητικό θρίλερ που εκτυλίσσεται στο εκρηκτικό σημείο συνάντησης του πλούτου, της επιτελεστικότητας, του τραύματος και της εποχής των social media. Όταν ένας προνομιούχος αλλά συναισθηματικά ανώριμος έφηβος από το Μανχάταν εμπλέκεται στην υπόθεση μιας πιθανής σχολικής επίθεσης στο Τέξας, αυτό που ξεκινά ως μια άστοχη προσπάθεια διαδικτυακού ηρωισμού μετατρέπεται σταδιακά σε κάτι πολύ πιο επικίνδυνο — και βαθιά αποκαλυπτικό.

Ο Μπαλτάζαρ είναι ένας έφηβος χαμένος μέσα στην επιμελώς κατασκευασμένη ψευδαίσθηση της ψηφιακής ζωής. Απεγνωσμένος να τον προσέξουν και να νιώσει κάτι αληθινό, αρπάζεται από μια ανησυχητική συνομιλία μέσω DM με έναν πιθανό μαζικό δολοφόνο, βλέποντάς τη ως την ευκαιρία του να κάνει τη διαφορά — ή έστω να προκαλέσει αντίκτυπο. Ταξιδεύει στο Τέξας, πεπεισμένος πως μόνο εκείνος μπορεί να αποτρέψει μια τραγωδία, για να βρεθεί τελικά μπλεγμένος με τον Σόλομον, έναν ασταθή και αινιγματικό νεαρό άνδρα, του οποίου η διαδικτυακή περσόνα ίσως να μην ανταποκρίνεται καθόλου στην πραγματικότητα.

Λίγα λόγια για τα Panathēnea

Τα Panathēnea είναι μια διεθνής, μη κερδοσκοπική πλατφόρμα καινοτομίας με έδρα την Αθήνα, που γεννήθηκε για να αποτελέσει το σημείο τομής ανάμεσα στην τεχνολογία, την επιχειρηματικότητα και τον πολιτισμό. Μακριά από τη λογική ενός τυπικού συνεδρίου, τα Panathēnea λειτουργούν ως ένας ζωντανός πυρήνας όπου το παγκόσμιο επενδυτικό κεφάλαιο συναντά τη δημιουργική ευφυΐα, με στόχο τη γέννηση ιδεών και συνεργασιών που διαμορφώνουν το μέλλον. Η πρωτοβουλία ξεκίνησε από μια ομάδα πέντε Ελλήνων φοιτητών και νέων αποφοίτων, με τη σύμπραξη του Lars Rasmussen και της Ελομίδας Βισβίκη, αντλώντας έμπνευση από τα πιο επιδραστικά κινήματα καινοτομίας της Ευρώπης. Στα Panathēnea, η τεχνολογική πρωτοπορία αποκτά πολιτισμικό βάθος, μετατρέποντας την Αθήνα σε έναν παγκόσμιο προορισμό για όσους δεν ακολουθούν απλώς τις εξελίξεις, αλλά τις συνδιαμορφώνουν. Φέτος, το φεστιβάλ εντάσσει τις τέχνες με ομιλίες, εργαστήρια και δρώμενα αφιερωμένα στον κινηματογράφο και την μουσική.

Το Cine Paris βρίσκεται στην ταράτσα του χαρακτηρισμένου ως νεότερου μνημείου κτιρίου του Stelios Philanthropic Foundation της οδού Κυδαθηναίων 22, που διαθέτει μία από τις ωραιότερες θέες της Αθήνας. Το Cinobo ανέλαβε την επαναλειτουργία του ιστορικού θερινού σινεμά και μετά από δουλειά μηνών, παραδίδει το Cine Paris πλήρως ανακαινισμένο, αναβαθμισμένο και πλέον προσβάσιμο σε άτομα με κινητική αναπηρία.

Στόχος της ομάδας του Cinobo ήταν να παραμείνει πιστή στην παράδοση και το ύφος των κλασικών χαρακτηριστικών καλοκαιρινών κινηματογράφων  που αποτελούν σήμα κατατεθέν της Αθήνας. Το brand και design επιμελήθηκε το MB STUDIO του Μίλτου Μπότη, την αρχιτεκτονική πρόταση το γραφείο SpatialArchitecture + Design των Βασιλίνα Καούρη και Μάρω Κρούσκα και τη μελέτη φωτισμού ο Γιώργος Τέλλος και η εταιρία του Lighting Art. Το σινεμά εξοπλίστηκε με σύγχρονη μηχανή προβολής υψηλών προδιαγραφών,περιμετρικά ηχεία για Dolby 7.1 ήχο, καθώς και με νέα οθόνη για τις βέλτιστες συνθήκες προβολής.

Με αφορμή τη συμπλήρωση 50 χρόνων από το λανσάρισμα του VHS, το Cinobo συγκεντρώνει στην πλατφόρμα του μια συλλογή με τις καλύτερες ταινίες που αγαπήθηκαν στην εποχή της βιντεοκασέτας. Ταινίες που επηρέασαν ολόκληρες γενιές και παραμένουν επιδραστικές μέχρι και σήμερα.

Από pop culture classics όπως το Reservoir Dogs και camp ανοσιουργήματα που επανεκτιμήθηκαν, όπως το Showgirls, μέχρι καλλιτεχνικά διαμάντια όπως Ο Εραστής Της Κομμώτριας και cult τίτλους που ανακαλύφθηκαν εκεί, όπως το Cube.

Το αφιέρωμα είναι διαθέσιμο για streaming από την Παρασκευή 17 Απριλίου με 10 τίτλους και κατόπιν κάθε Παρασκευή μέχρι τα τέλη Μαΐου θα προστίθενται δύο ταινίες στη συλλογή, όπως τον καιρό εκείνο, που νοικιάζαμε δύο κασέτες για το σαββατοκύριακο.

Ετοιμαστείτε να περάσετε ξανά την πόρτα του βιντεοκλάμπ!

Διαθέσιμες τώρα στο cinobo.com είναι οι ταινίες:

-Βασικό Ένστικτο (Πολ Βερχόφεν) - 1992

-Reservoir Dogs (Κουέντιν Ταραντίνο) - 1992

-American Psycho (Μέρι Χάρον) - 2000

-Ολική Επαναφορά (Πολ Βερχόφεν) - 1990 

-Έτοιμη Για Όλα (Γκας Βαν Σαντ) - 1995

-Showgirls (Πολ Βερχόφεν) - 1995

-Ο Εραστής της Κομμώτριας (Πατρίς Λεκόντ) - 1990

-Σχέσεις Πάθους (Στιβ Κλοβς) - 1989

-Τρελό Γουίκεντ στου Μπέρνι (Τεντ Κότσεφ) - 1989

-Μπιλ και Τεντ: Τα Κακά Παιδιά Πάνε Παντού (Στίβεν Χέρεκ) - 1989

Το Cinobo, η ελληνική streaming πλατφόρμα που πάντα στηρίζει το ελληνικό σινεμά, παρουσιάζει περήφανα άλλη μια συλλογή αφιερωμένη σε έναν ξεχωριστό κινηματογραφιστή της χώρας μας. Αυτή τη φορά τιμά τον Αλέξη Δαμιανό.

Μετά τον Θόδωρο Αγγελόπουλο - μια συλλογή που αγαπήθηκε πολύ από τους συνδρομητές της πλατφόρμας - έρχεται για πρώτη φορά συγκεντρωμένη online η ποσοτικά μικρότερη αλλά ποιοτικά διόλου αμελητέα φιλμογραφία ενός άλλου σπουδαίου Έλληνα δημιουργού, του Αλέξη Δαμιανού. Υπεύθυνος για μία από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες που γυρίστηκαν ποτέ, την Ευδοκία, ο Δαμιανός έφερε τη μοντέρνα αφήγηση στο εγχώριο σινεμά. Μέσα από μόλις τρεις τίτλους κατάφερε να καταδείξει, πότε με τραχύτητα, άλλοτε με τρυφερότητα, μια «άλλη» Ελλάδα από εκείνη του σινεμά της εποχής του.

Στο cinobo.com ανεβαίνουν οι ταινίες:

Μέχρι το Πλοίο (1966): Μαζί με τη «Συνοικία το Όνειρο», η πιο επιτυχημένη μεταγραφή του ιδιώματος του ιταλικού νεορεαλισμού στην εγχώρια κινηματογραφία, σε μια ταινία που καταδεικνύει την ασφυκτική φύση της ελληνικής κοινωνίας της εποχής.

Ευδοκία (1971): Για πολλούς η καλύτερη ελληνική ταινία που γυρίστηκε ποτέ, φέρουσα μυθική διάσταση στη συνείδηση των εγχώριων σινεφίλ κι ευλογημένη με το αθάνατο σάουντρακ του Μάνου Λοΐζου.

Ηνίοχος (1995): 25 χρόνια μετά την θρυλική «Ευδοκία», ο Αλέξης Δαμιανός επέστρεψε με μια επική τοιχογραφία που διατρέχει μισό αιώνα ελληνικής ιστορίας.

 Βιογραφικό Σκηνοθέτη

Ο Αλέξης Δαμιανός γεννήθηκε στην Αθήνα στις 21 Ιανουαρίου 1921 και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Μετά από μια πορεία στο θέατρο, το 1965 πρωτοεμφανίστηκε ως ηθοποιός στην ταινία μικρού μήκους «Ο Κλέφτης» του Παντελή Βούλγαρη και ακολούθησαν ρόλοι του σε διάφορες ταινίες, όπως «Ο Φόβος» του Κώστα Μανουσάκη, «Ναι μεν, αλλά...» του Παύλου Tάσιου, «Τον Καιρό των Ελλήνων» του Λάκη Παπαστάθη, «Παρεξήγηση» του Δημήτρη Σταύρακα, «Μιρουπάφσιμ» των Γιώργου Κόρρα και Χρήστου Βούπουρα, «Τα Ρόδινα Ακρογιάλια» του Ευθύμη Χατζή. Το 1966 γύρισε την πρώτη του ταινία με τίτλο «...Μέχρι το Πλοίο». Το 1971 έγραψε και σκηνοθέτησε την «Ευδοκία». Ύστερα από πολύχρονη απουσία, γύρισε την τρίτη και τελευταία ταινία του, με τίτλο «Ηνίοχος». Πέθανε στις 4 Μαΐου 2006, σε ηλικία 85 ετών.

Ο John May (Eddie Marsan) είναι υπάλληλος του Kennington Council, δημοτικός φορέας στο Λονδίνο, όπου και έχει έναν πολύ σημαντικό και αφανή ρόλο. Τόσο αφανή, όσο και τα άτομα που αφορά. Ο John βρίσκει συγγενείς, φίλους και γνωστούς, ανθρώπων που πέθαναν μόνοι τους. Οργανώνει τις κηδείες τους και παρευρίσκεται σε αυτές, κλείνοντας τις υποθέσεις που εκκρεμούν. Ο προϊστάμενος του λέει πως είναι πολύ σχολαστικός με τη δουλειά του, με απλά λόγια σπαταλάει πολύ χρόνο και χρήμα μέχρι να ολοκληρωθούν όλες οι απαραίτητες διαδικασίες. Στην πραγματικότητα αν κοιτάξεις από το πρίσμα του, ο κ. May  σέβεται  αυτούς, που πιθανά δεν έχουν κανέναν άλλον στον κόσμο ή κανείς δεν ενδιαφέρεται πια για εκείνους. Η κινησιολογία του, αγκαλιασμένη από μια ψυχαναγκαστική πνοή, υποδηλώνει έναν εξίσου μοναχικό άνθρωπο, που ζει μέσα από τη δουλειά του, και ακουμπάει το χρόνο της ζωής του σε ένα καλά τακτοποιημένο γραφείο, ένα ήσυχο και εύκολο γεύμα που δεν λερώνει, ένα προσεκτικά ξεφλουδισμένο μήλο, σε μια κρεμάστρα που δεν επιτρέπει ούτε στο σακάκι του να τσαλακωθεί. Αυτές οι τελετουργίες αποτελούν την συντροφιά του και σε συνδυασμό με την σχολαστικότητα του, φέρνουν την ηρεμία στο μυαλό και στον εσωτερικό του κόσμο. 

Ο Δήμος, ωστόσο, αποφασίζει να κάνει περικοπές και διώχνει τους περιττούς του υπαλλήλους, και τι περισσότερο περιττό από κάποιον που νοιάζεται, κάποιον σαν τον John. Φανερά προσβεβλημένος από την απόφαση του Kennington, να τον αποδεσμεύσουν, δίνοντας του βέβαια τις καλές τους συστάσεις, ο May παίρνει πολύ προσωπικά την τελευταία του υπόθεση, τον τελευταίο του «φίλο» Billy Stoke. Αναζητά τα κοντινά του πρόσωπα και αυτή τη φορά δεν το βάζει εύκολα κάτω. Την αδικία που ένιωσε από την απόλυση του, ακολουθούν οι τύψεις, καθώς ανακαλύπτει πως ήταν γείτονες με τον εκλιπών, πιθανά νιώθει και αυτός ένοχος για τη μοναχικότητα του και μας επιβεβαιώνεται με το πέρασμα της ώρας η ιδέα πως ο πρωταγωνιστής μας είναι επίσης πολύ μόνος. Όμως, σιγά-σιγά ο John αλλάζει, αρχίζει να χαμογελάει και φωτίζεται το πρόσωπο του, οι ιστορίες που ακούει, οι σχέσεις και η πολυτάραχη ζωή του Billy, καθώς και η γνωριμία με την κόρη αυτού Kelly (Joanne Froggatt), τον επανατοποθετούν δίπλα στους ζωντανούς.

Το Still Life (2013) του Uberto Pasolini μας αναγκάζει να κοιτάξουμε στο απέναντι παράθυρο, αυτό που αγνοούμε καθημερινά, επιδεικτικά, γιατί νιώθουμε τους φόβους μας να καθρεφτίζονται στα κλειστά τζάμια του και το κενό του να παρακολουθεί τις ζωές μας πίσω από τις κουρτίνες της βεβαιότητας του αιώνιου τέλους. Λένε πως ο μοναδικός πραγματικός φόβος είναι ο θάνατος. Δεν φοβάσαι τα ύψη, τα έντομα, τους κλειστούς χώρους, τρέμεις ουσιαστικά το συναίσθημα που σου προκαλούν όλα τα προαναφερθέντα, αυτό του «θα πεθάνω». 

Και αν αντικρίσουμε την αλήθεια κατάματα; Είναι ο θάνατος πιο τρομακτικός από την ίδια τη ζωή; Σίγουρα το αβέβαιο και το άγνωστο μας προκαλεί δέος, αλλά το «δεν πρόλαβα» που ίσως νιώσεις την ύστατη στιγμή είναι αυτό που σε παραλύει. Χανόμαστε σε ανούσιες σκέψεις και άγχη, στη ρουτίνα και στη διεκπεραίωση των επαγγελματικών μας στόχων και «πρέπει», σε γνώμες, λόγια που δεν μας ανήκουν καν, απλώς τα υιοθετούμε και τα αναπαράγουμε, για να ακολουθήσουν όλοι το ίδιο μονοπάτι, μη ξεστρατίσει και κανείς. Επιβιώνουμε στο φαύλο κύκλο όπου πενθούμε βλέποντας τον περίγυρο μας να πεθαίνει, ενώ ο περίγυρος πενθεί για το δικό μας θάνατο. Ανήμποροι να βοηθήσουμε και να βοηθηθούμε, ακινητοποιημένοι «ζούμε τις ζωές μας», κρίνοντας τους άλλους, βολεμένοι σε θέσεις, σχέσεις, επαφές που διώχνουν μακριά τη μοναξιά, αυτή τη γιγάντισσα εχθρό του ανθρώπου, αλλά και τον ίδιο μας τον εαυτό, που δεν μαθαίνουμε ποτέ, άτρωτοι στη ψευδή ασφάλεια της συντροφικότητας.

«Όλοι θέλουμε κάποιον να μοιραστούμε την σιωπή», λέει ένας άστεγος γνωστός του Billy, που έχει μάθει να μιλάει τη γλώσσα της αλήθειας μέσω του αλκοόλ. Ως θεατές νιώθουμε και εμείς την ικανοποίηση του «τέλος καλό, όλα καλά». Με μια ερώτηση μόνο να γεννάται. Μήπως ο John May, 20 χρόνια σε αυτή τη δουλειά, δανειζόταν τις ζωές των πεθαμένων, ώστε να καλύπτει τη μοναξιά του; Ή μήπως δεν ήταν ποτέ πραγματικά μόνος; 

Το περιοδικό Time Out μόλις δημοσίευσε τη λίστα με τα 100 καλύτερα σινεμά παγκοσμίως, τοποθετώντας τον ιστορικό κινηματογράφο που διαχειρίζεται το Cinobo στην 29η θέση της γενικής κατάταξης και στην 1η θέση στην κατηγορία των θερινών σινεμά. 

Συγκεκριμένα, το περιοδικό αναφέρει: ''Cine Paris: Ο κινηματογράφος με τα πιο εντυπωσιακά «φώτα αίθουσας» στον κόσμο! Οι προβολές στο Cine Paris έχουν ως φόντο τον φωτισμένο Παρθενώνα. Με ιστορία που ξεκινά από τη δεκαετία του 1920, αυτή η υπαίθρια οθόνη ιδρύθηκε αρχικά από έναν Έλληνα κομμωτή που είχε ζήσει στο Παρίσι, και απέκτησε τη σημερινή της μορφή τη δεκαετία του 1960. Σήμερα, το πρόγραμμα επιμελείται η ελληνική streaming πλατφόρμα Cinobo και περιλαμβάνει ένα μείγμα από ελληνικά και διεθνή κλασικά έργα, καθώς και σύγχρονες ταινίες''.

Πράγματι, η αγαπημένη κινηματογραφική ταράτσα της Πλάκας που μετράει πάνω από 100 χρόνια ζωής, επαναλειτούργησε το 2024 από το Cinobo, και κατάφερε να γίνει παγκόσμιο viral από τις πρώτες κιόλας μέρες της νέας του εποχής. 

Την άνοιξη του 2026, το Cine Paris θα ανοίξει και πάλι τις πόρτες του για τρίτη συνεχόμενη χρονιά μετά την επαναλειτουργία του, με καθημερινές προβολές και ένα πρόγραμμα που θα περιλαμβάνει από κλασικά αριστουργήματα και ταινίες του παρελθόντος, μέχρι νέες κυκλοφορίες και μοναδικά αφιερώματα. Περισσότερες πληροφορίες σύντομα!

Λίγες πληροφορίες για το Cine Paris

Το Cine Paris βρίσκεται στην ταράτσα του χαρακτηρισμένου ως νεότερου μνημείου κτιρίου του Stelios Philanthropic Foundation της οδού Κυδαθηναίων 22, που διαθέτει μία από τις ωραιότερες θέες της Αθήνας. Το Cinobo ανέλαβε την επαναλειτουργία του ιστορικού θερινού σινεμά, και τον Μάιο του 2024 παρέδωσε το Cine Paris πλήρως ανακαινισμένο, αναβαθμισμένο και πλέον μερικώς προσβάσιμο σε άτομα με κινητική αναπηρία.

Στόχος της ομάδας του Cinobo ήταν να παραμείνει πιστή στην παράδοση και το ύφος των κλασικών χαρακτηριστικών καλοκαιρινών κινηματογράφων  που αποτελούν σήμα κατατεθέν της Αθήνας. Το brand και design επιμελήθηκε το MB STUDIO του Μίλτου Μπότη, την αρχιτεκτονική πρόταση το γραφείο SpatialArchitecture + Design των Βασιλίνα Καούρη και Μάρω Κρούσκα και τη μελέτη φωτισμού ο Γιώργος Τέλλος και η εταιρία του Lighting Art. Το σινεμά εξοπλίστηκε με σύγχρονη μηχανή προβολής υψηλών προδιαγραφών,περιμετρικά ηχεία για Dolby 7.1 ήχο, καθώς και με νέα οθόνη για τις βέλτιστες συνθήκες προβολής, με τον σχεδιασμό και την υποστήριξη του Χρήστου Γαρταγάνη. Τις φυτεύσεις και την επιμέλεια του πρασίνου έκανε η εταιρεία Λιανάκης Horticulture.

Το Cinobo, η ελληνική streaming πλατφόρμα που αγαπάει το καλό σινεμά, παρουσιάζει περήφανα μια εκρηκτική συλλογή με τις πρώτες ταινίες του Πέδρο Αλμοδόβαρ.

Η συλλογή Punk Almodovar περιλαμβάνει 7 σπάνιες ταινίες από την αυθάδικη, ακατέργαστη και απόλυτα ελεύθερη περίοδο του σπουδαίου Ισπανού δημιουργού, που σημάδεψαν την Ισπανία, επαναπροσδιόρισαν τα όρια της κινηματογραφικής αφήγησης και τον έκαναν δημοφιλή σε όλο τον κόσμο.

Βραβευμένος με Όσκαρ και Χρυσό Λέοντα, ένας από τους κορυφαίους Ευρωπαίους σκηνοθέτες, ο αγαπημένος του ελληνικού κοινού Αλμοδόβαρ, αγκαλιάζει το politically incorrect χιούμορ, ανατρέπει τα κοινωνικά στερεότυπα και γίνεται από τους πρώτους δημιουργούς παγκοσμίως που έφερε το queer στοιχείο δυναμικά στο προσκήνιο και το έκανε mainstream. Με εκρηκτικά χρώματα, σουρεαλιστικούς χαρακτήρες και μια αίσθηση απόλυτης δημιουργικής ελευθερίας, οι ταινίες αυτής της περιόδου δεν ακολουθούν κανόνες, αλλά τους διαλύουν.

Η συλλογή Punk Almodovar δεν αποτελεί απλώς μια αναδρομή στα πρώτα βήματα ενός μεγάλου δημιουργού, αλλά μια υπενθύμιση της δύναμης του σινεμά να σοκάρει, να απελευθερώνει και να ανοίγει νέους δρόμους έκφρασης. Με αυτή την πρωτοβουλία, το Cinobo συνεχίζει να επενδύει σε τολμηρό, πολιτικό και βαθιά σύγχρονο κινηματογράφο, προσφέροντας στους συνδρομητές του πρόσβαση σε έργα που παραμένουν σήμερα πιο ζωντανά και επίκαιρα από ποτέ.

Βιογραφικό Σκηνοθέτη

Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ (25 Σεπτεμβρίου 1949, Καλθάδα δε Καλτράβα, Ισπανία) είναι ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Ευρωπαίους σκηνοθέτες, σεναριογράφους και παραγωγούς, ταυτισμένος με το καλλιτεχνικό ρεύμα της «Movida Madrileña» που άνθισε μετά την πτώση του καθεστώτος Φράνκο. Με το ιδιαίτερο, τολμηρό και βαθιά ανθρωποκεντρικό του ύφος, ανέδειξε ιστορίες με επίκεντρο τις γυναίκες, την επιθυμία, την ταυτότητα και τις σύνθετες οικογενειακές σχέσεις, καθιερώνοντας μια έντονα χρωματική και μελοδραματική κινηματογραφική γραφή. Έγινε διεθνώς γνωστός με ταινίες όπως το «Γυναίκες στα Πρόθυρα Νευρικής Κρίσης» (1988), το «Όλα για τη Μητέρα μου» (1999) —που τιμήθηκε με Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας— και το «Μίλα της» (2002), για το οποίο απέσπασε Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου, ενώ έχει βραβευθεί και στο Φεστιβάλ Καννών και σε πλήθος διεθνών διοργανώσεων. Το έργο του, αναγνωρίσιμο για τον συνδυασμό πρόκλησης και τρυφερότητας, τον έχει καταστήσει εμβληματική μορφή του παγκόσμιου κινηματογράφου.

Οι ταινίες του αφιερώματος: 

- Αμαρτωλές Kαλόγριες | Dark Habits (1983)

- Μια Ζωή Ταλαιπωρία | What Have I Done To Deserve This? (1984)

- Ο Νόμος Του Πόθου | Law Of Desire (1987)

- Δέσε Με! | Tie Me Up! Tie Me Down! (1989)

- Ψηλά Τακούνια | High Heels (1991)

- Kika (1993)

- Το Mυστικό Mου Λουλούδι | The Flower Of My Secret (1995)

 Το Pillion του Harry Lighton είναι μια ταινία που μοιάζει ήσυχη, σχεδόν διακριτική, αλλά κάτω από αυτή την επιφάνεια κινείται κάτι αρκετά πιο αιχμηρό απ’ όσο αφήνει αρχικά να φανεί. Χωρίς να διαφημίζει τις προθέσεις της, η ταινία τοποθετεί στο κέντρο της μια σχέση εξουσίας και εξάρτησης.

Ο Colin (Harry Melling), ένας εσωστρεφής νέος που τραγουδάει σε μπαρ -με έφεση στην αφοσίωση- γνωρίζεται με τον Ray (Alexander Skarsgård), έναν μυστηριώδη μοτοσικλετιστή, βγαλμένο από wet dream. Μετά από μία συνάντησή τους ανήμερα των Χριστουγέννων, αλλάζουν όλα για τους δύο χαρακτήρες. 

Η σχέση των δύο ανδρών δεν παρουσιάζεται ως ένα ακόμα forbidden romance, αλλά ως μια μορφή συμφωνημένης ανισορροπίας. Και εδώ ακριβώς το Pillion ξεχωρίζει: η αποτύπωση του BDSM δεν λειτουργεί ως πρόκληση για τον θεατή. Αντίθετα, εντάσσεται οργανικά στην καθημερινότητα των χαρακτήρων, ως γλώσσα επικοινωνίας και όχι ως στιγμιαίο σοκ.

Στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο, ο Lighton αποφεύγει επιδεικτικά τις εύκολες παγίδες. Δεν υπάρχει ούτε η εξιδανίκευση του «επικίνδυνου» κυρίαρχου, ούτε η θυματοποίηση του υποτακτικού. Αυτό που παρακολουθούμε είναι μια σχέση που ορίζεται από σαφή όρια, σιωπηρές συμφωνίες και μια συναισθηματική ένταση που δεν χρειάζεται να γίνει λεκτική για να είναι παρούσα. Το BDSM εδώ δεν είναι μεταφορά, αλλά πρακτική. Και αυτό είναι ίσως το πιο πολιτικό στοιχείο της ταινίας.

Οι σκηνές σωματικής εγγύτητας κινηματογραφούνται με μια ψυχραιμία που σχεδόν αποσυντονίζει. Δεν υπάρχει το βλέμμα του «κρυφού παρατηρητή», ούτε η ανάγκη να εξηγηθεί τι βλέπουμε και γιατί. Η κάμερα στέκεται εκεί, αφήνοντας τον θεατή να αποφασίσει μόνος του αν αυτό που παρακολουθεί τον αφορά ή τον ενοχλεί. Σε μια εποχή όπου το BDSM συχνά εργαλειοποιείται ως σύμβολο «σκοτεινής ψυχολογίας», το Pillion επιλέγει κάτι πιο απλό και γι’ αυτό πιο ριζοσπαστικό: κανονικότητα.

Βέβαια, αυτή η επιλογή δεν είναι χωρίς ρίσκο. Ο αργός ρυθμός και η συναισθηματική αποστασιοποίηση ενδέχεται να αφήσουν κάποιους θεατές ανικανοποίητους, ειδικά όσους περιμένουν δραματικές κορυφώσεις ή σαφή ηθικά συμπεράσματα. Το Pillion όμως δεν ενδιαφέρεται να πάρει θέση εκ μέρους σου. Ενδιαφέρεται να σου δείξει ότι η εξουσία, όταν είναι συναινετική, μπορεί να είναι λιγότερο βίαιη από πολλές «κανονικές» σχέσεις.

Εν τέλει, η ταινία του Lighton δεν μιλά τόσο για το BDSM όσο για την ανάγκη των ανθρώπων να ορίζουν οι ίδιοι τους όρους της οικειότητάς τους. Και αυτή η άρνηση να ζητήσει συγγνώμη ή κατανόηση είναι ίσως το πιο αιχμηρό της σημείο.

Η ταινία κυκλοφορεί στους κινηματογράφους από το Cinobo. 

Το Cinobo γίνεται η πρώτη πλατφόρμα παγκοσμίως που θα φιλοξενήσει τις 13 μεγάλου και τις 2 μικρού μήκους ταινίες τού Θόδωρου Αγγελόπουλου.

Το Cinobo, η ελληνική streaming πλατφόρμα που στηρίζει σταθερά το ελληνικό σινεμά, ανακοινώνει περήφανα πως γίνεται η πρώτη πλατφόρμα παγκοσμίως που θα φιλοξενήσει ολόκληρη τη φιλμογραφία του μεγαλύτερου Έλληνα σκηνοθέτη.

Όλες οι ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου έρχονται για πρώτη φορά αποκλειστικά στο cinobo.com από τις 23 Ιανουαρίου 2026!

13 ταινίες μεγάλου μήκους και 2 μικρού μήκους συνθέτουν το βλέμμα του Θόδωρου Αγγελόπουλου στην ιστορία, τη μνήμη, την ποίηση, τα σύνορα, το παρόν και το μέλλον της χώρας μας. Για πρώτη φορά, θα μπορεί κάποιος να βρει σε μία συλλογή όλο το έργο του, κάτι που ήταν και η μεγαλύτερη ως σήμερα απαίτηση των συνδρομητών του Cinobo από το ξεκίνημά του. Παράλληλα όμως, είναι και ένα ταξίδι σε ένα μεγάλο κεφάλαιο του παγκόσμιου σινεμά, ανεξερεύνητο ακόμη από ένα νεότερο κοινό, ένα σινεμά που οφείλαμε να καταστήσουμε προσβάσιμο σε όλους. 

Στα μέσα της δεκαετίας του ‘90, στη διάρκεια μιας τηλεοπτικής συνέντευξης, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος απάντησε στην ερώτηση για το αν κάνει ταινίες για να αρέσουν στον ίδιο ή στο κοινό με τις παρακάτω λέξεις: «Καταρχάς πρέπει ν’ αρέσουν σε εμένα. Έπειτα πρέπει να αρέσουν στους φίλους μου, οι οποίοι μπορεί να είναι ένας, δύο, τρεις, 100 ή 200 χιλιάδες. Αυτό το είδος φίλων που εγώ ονομάζω συνένοχους». Ο ίδιος χρησιμοποιούσε συχνά τη λέξη «συνένοχοι» για να περιγράψει το κοινό του, που εκτείνονταν σε όλο τον πλανήτη, κάτι μοναδικό για Έλληνα σκηνοθέτη στα χρόνια της δράσης του. Ο πρόωρος θάνατός του ήρθε το 2012, στη διάρκεια των γυρισμάτων της ανολοκλήρωτης ταινίας του, Η Άλλη Θάλασσα, όμως οι ταινίες του στέκονται άφθαρτες και με νέες αποκατεστημένες κόπιες αναζητούν καινούριους «συνένοχους», καθώς η δίψα του κοινού για το σινεμά του Αγγελόπουλου δεν σταμάτησε και οι προβολές και τα αφιερώματα συνεχίζονται μέχρι σήμερα σε όλο τον κόσμο. 

Από τις 23 Ιανουαρίου 2026, ανεβαίνουν στο Cinobo οι ταινίες:

- Η Εκπομπή (1968)

- Αναπαράσταση (1970)

- Μέρες του ’36 (1972)

- Ο Θίασος (1975)

- Οι Κυνηγοί (1977)

- Ο Μεγαλέξαντρος (1980)

- Αθήνα, Επιστροφή στην Ακρόπολη (1983)

- Ταξίδι στα Κύθηρα (1984)

- Ο Μελισσοκόμος (1986)

- Τοπίο στην Ομίχλη (1988)

- Το Μετέωρο Βήμα του Πελαργού (1991)

- Το Βλέμμα του Οδυσσέα (1995)

- Μια Αιωνιότητα και μια Μέρα (1998)

- Το Λιβάδι που Δακρύζει (2004)

- Η Σκόνη του Χρόνου (2008)

Λίγα Λόγια για τον Σκηνοθέτη

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1935. Ξεκίνησε νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, τις οποίες εγκατέλειψε πριν πάρει το πτυχίο του. Το 1961 έφυγε στο Παρίσι, όπου αρχικά παρακολούθησε στη Σορβόννη μαθήματα γαλλικής φιλολογίας και εθνολογίας και στη συνέχεια μαθήματα κινηματογράφου στη Σχολή Κινηματογράφου IDHEC και στο Musée de l'Homme. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1964, και μέχρι το 1967, εργάστηκε ως κριτικός κινηματογράφου στην εφημερίδα «Δημοκρατική Αλλαγή». Το 1968 παρουσίασε την πρώτη του μικρού μήκους ταινία, Η Εκπομπή, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Το 1970, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, Αναπαράσταση, κέρδισε το Α΄ βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, καθώς και άλλες διακρίσεις στο εξωτερικό, και σηματοδότησε την αυγή του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου. Έκτοτε, οι ταινίες του έχουν συμμετάσχει σε πολλά διεθνή φεστιβάλ και έχουν κερδίσει πολλά βραβεία, τα οποία τον καθιέρωσαν παγκοσμίως ως έναν από τους σπουδαιότερους σκηνοθέτες του σύγχρονου παγκόσμιου κινηματογράφου. Αποκορύφωμα των βραβεύσεων, ο Χρυσός Φοίνικας στο Φεστιβάλ των Καννών, το 1998, για την ταινία Μια Αιωνιότητα και Μια Μέρα. Στις 24 Ιανουαρίου 2012, κατά την διάρκεια διαλείμματος στο γύρισμα της ταινίας του Η Άλλη Θάλασσα στη Δραπετσώνα, τραυματίστηκε σοβαρά από διερχόμενη μοτοσικλέτα ενώ διέσχιζε πεζός τον δρόμο. Το ίδιο βράδυ άφησε την τελευταία του πνοή σε νοσοκομείο του Φαλήρου, όπου νοσηλευόταν σε κρίσιμη κατάσταση.

«It is a story of many, but it begins with one; Laura is the one» -Log Lady

 Η πρόταση που συνοψίζει σε λίγες μόνο λέξεις ότι αυτή η ιστορία είναι πολύ πιο κοντά μας από ό,τι φαίνεται.

Πριν έναν χρόνο τέτοιες μέρες, ο δημιουργός David Lynch, άφησε τον κόσμο μας, και αν δούμε τη ζωή μέσα από τα δικά του μάτια, σίγουρα θα πήγε σε κάποιο άλλος μέρος, καλύτερο. Με αφορμή τη σκέψη αυτή και τις προβολές που γίνονται αυτό το διάστημα στα σινεμά, αποφάσισα να αποδώσω και εγώ έναν φόρο τιμής στον αγαπημένο μου σκηνοθέτη, μιλώντας για ένα έργο το οποίο δεν είναι μόνο το απόγειο των ικανοτήτων του και της σκηνοθετικής του αισθητικής, αλλά και μια «περίληψη» όσων προσπάθησε να μας πει. Twin Peaks: Fire Walk With Me λοιπόν, και ο κόσμος γύρω από την Laura Palmer. 

Υ.Γ.: Το κείμενο δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση θεωρητική ανάλυση της ταινίας, αλλά περισσότερο είναι μια προσωπική έκφραση θαυμασμού και λόγω της περίσσιας αγάπης μου για την ιστορία και της σαστισμένης της φύσης, μπορεί να φλερτάρει με μια ακατάστατη δομή.

Το Twin Peaks: Fire Walk With Me  είναι η απάντηση στην ερώτηση γιατί η Λώρα Πάλμερ είναι ένας σύγχρονος τραγικός ήρωας. Την ακολουθούμε στο σπίτι της, στο σχολείο της, στο μπαρ, στο δάσος και όσο προχωράμε πιο κοντά στο μοιραίο βράδυ, ένα γίνεται κατανοητό: ότι ο θάνατος της Λώρα Πάλμερ ήταν αναπόφευκτος.

Αν και θεωρητικά αποτελεί πρίκουελ της σειράς, γίνεται  ευκολότερα αντιληπτή μετά την παρακολούθηση των δυο πρώτων σεζόν, και συνομιλεί πολύ έντονα με την τρίτη, την εύστοχα αποκαλούμενη «The Return». Βέβαια, προσωπικά δεν ξέρω αν τελικά υφίσταται μια «σωστή» σειρά παρακολούθησης, αφού ο χωροχρόνος στο Τουίν Πικς  είναι ένα τεράστιο, μπερδεμένο κουβάρι, και η αληθινή πρόκληση που αντιμετωπίζουμε λύσουμε ως θεατές είναι το ξετύλιγμά του.

Η Λώρα Πάλμερ παρουσιάζεται σαν επίκεντρο του σύμπαντος –στην κυριολεξία- είτε ως φυσικό πρόσωπο, είτε αργότερα στην «Επιστροφή» ως μια πολυδιάστατη σωτήρια οντότητα. Γίνεται αμέσως αντιληπτό ότι η Λώρα Πάλμερ ήρθε στη ζωή για να πεθάνει, σαν θυσία για να σταματήσει το κακό που φαίνεται να  διαιωνίζεται. Εδώ βρίσκεται η τραγικότητα της ιστορίας της: αποτελεί ένα ον που ακροβατεί κάθε μέρα ανάμεσα στο καλό και το κακό και ακριβώς αυτός είναι ο λόγος που επιλέγεται από το Κακό για να εξουδετερωθεί. Ο τίτλος “Fire Walk With Me”, που επαναλαμβάνεται διόλου τυχαία στην ταινία, εκφράζει αυτόν τον δελεαστικό πειρασμό, την απειλητική αίσθηση της φωτιάς που καίει την ηρωίδα και ψάχνει απεγνωσμένα τρόπους να ξεφύγει από αυτήν. Ενώ υπάρχει διαρκώς η προσπάθεια να σώσουμε τη Λώρα, καταλαβαίνουμε –με ιδιαίτερη πικρία- πως ούτε μπορεί ούτε πρέπει να σωθεί˙ για να σωθεί η Λώρα πρέπει να γυρίσουμε τον χρόνο πολύ πίσω και να σταματήσουμε το Κακό (που αργότερα μετατρέπεται σε τραύμα) από τη γέννησή του (περισσότερες λεπτομέρειες για την προέλευση του Κακού υπάρχουν στην τρίτη σεζόν).  Πρέπει δηλαδή, να βρούμε τις ρίζες που είναι τόσο καλά θαμμένες, που χρειάζεται να αναστραφεί ολόκληρος ο κόσμος για να καταστραφούν. Μέσα στο κλίμα αυτό, βλέπουμε και τον διαχωρισμό του σε δυο lodges. Ίσως αυτός είναι ο πιο απτός τρόπο με τον οποίο ο Λιντς μας λέει ότι η δομή του εαυτού μας και όλου του περιβάλλοντος κόσμου μας βασίζεται στο γιγαντιαίο δίπολο Καλό-Κακό, χωρίς βέβαια να υποβαθμίσει την ανθρώπινη βούληση, αλλά υπενθυμίζοντας πως υπάρχουν δυνάμεις πολύ μεγαλύτερες από εμάς, και κάνοντάς μας να αναρωτιόμαστε αν θα μπορέσουμε ποτέ να τις δαμάσουμε.