Το DOTS Festival επιστρέφει για δεύτερη χρονιά από την Παρασκευή 2 έως και την Κυριακή 4 Οκτωβρίου 2026 στον πολυχώρο ΠΛΥΦΑ στον Βοτανικό, προσκαλώντας το κοινό να ανακαλύψει διαφορετικές οπτικές, σύγχρονες αφηγήσεις και μοναδικές ιστορίες από κάθε γωνιά του κόσμου.

Στο πλαίσιο του  φετινού φεστιβάλ θα προβληθούν συνολικά 37 ταινίες ντοκιμαντέρ μικρού μήκους, εκ των οποίων 19 ελληνικές και 18 διεθνείς παραγωγές, παρουσιάζοντας ένα ευρύ φάσμα θεματικών και κινηματογραφικών προσεγγίσεων.

Παράλληλα με τις προβολές, το πρόγραμμα θα περιλαμβάνει Q&A συζητήσεις με τους δημιουργούς που θα παρευρεθούν στο φεστιβάλ, δίνοντας στο κοινό την ευκαιρία να γνωρίσει από κοντά τους ανθρώπους πίσω από τις ταινίες και να συζητήσει μαζί τους για τη διαδικασία, τις ιδέες και τις ιστορίες που βρίσκονται πίσω από κάθε έργο.

Εδώ μπορείτε να βρείτε τις προτάσεις του Ραπόρτο από το πρόγραμμα του 2ου DOTS Festival.

Μιλήσαμε με την Άντζυ Αυγέρη, μία εκ των Program Curators του Φεστιβάλ σχετικά με όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε για τη φετινή διοργάνωση!

- Τι πρεσβεύει το DOTS ως θεσμός; Ποια είναι η φιλοσοφία του Φεστιβάλ;

Το μότο του DOTS festival είναι “All we have is our stories” και ουσιαστικά αυτό συμπυκνώνει τη φιλοσοφία του, που είναι η σημαντικότητα των ιστοριών που έχει να πει ο καθένας μας. Στόχος λοιπόν είναι να αναδειχθούν ιστορίες που έχουν στο κέντρο τους τον άνθρωπο και όχι απλώς να καταγράφουν μια πραγματικότητα. Οι ιστορίες των ντοκιμαντέρ του DOTS festival αφορούν κοινωνικά ζητήματα, την έννοια της ταυτότητας, τον πολιτισμό, τη μετανάστευση, τη σχέση ανθρώπου και περιβάλλοντος, την καθημερινότητα και την οικογένεια. 

Επίσης, το DOTS festival θέλουμε να είναι ένας χώρος συνάντησης. Όχι μόνο μεταξύ ταινιών και θεατών, αλλά μεταξύ δημιουργών, επαγγελματιών και ανθρώπων που αγαπούν το ντοκιμαντέρ, γιατί δυστυχώς είναι δύσκολο να το βρεις αυτό στην Αθήνα. 

Και υπάρχει κάτι ακόμη που θεωρώ πολύ σημαντικό: ότι είναι ένα φεστιβάλ ντοκιμαντέρ μικρού μήκους. Αυτό δίνει χώρο σε δημιουργούς που μπορεί να βρίσκονται στην αρχή της διαδρομής τους και σε ιστορίες που ίσως δεν θα είχαν εύκολα θέση σε ένα πιο συμβατικό φεστιβαλικό πλαίσιο. 

- Γιατί DOTS; Πώς προέκυψε το όνομα και πώς σας ήρθε η ιδέα να φτιάξετε ένα Φεστιβάλ από το μηδέν, την ώρα που υπάρχουν αμέτρητοι «ανταγωνιστές» στην Αθήνα; 

Το DOTS είναι αρκτικόλεξο που προκύπτει από τη φράση DocumentingOurTrueStories. Η ιδέα να δημιουργηθεί ένα καινούργιο φεστιβάλ στην Αθήνα δεν ξεκίνησε από την ανάγκη να «ανταγωνιστούμε» τα ήδη υπάρχοντα. Ξεκίνησε από την ανάγκη να δημιουργήσουμε κάτι που θα θέλαμε να υπάρχει. Το ότι υπάρχουν άλλα φεστιβάλ στην Αθήνα δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει χώρος για ακόμη μία κινηματογραφική συνάντηση, όταν αυτή έχει σαφή ταυτότητα. Οι άνθρωποι πίσω από την ιδέα που έγινε πράξη είναι ο Νίκος Πεκιαρίδης, ο Κωνσταντίνος Ζήλος και ο Αλέξανδρος Ζήλος.

Το ότι η πρώτη διοργάνωση το 2025 κατάφερε μέσα σε τρεις ημέρες να παρουσιάσει 36 ταινίες από 15 χώρες, μαζί με masterclasses, ειδικές προβολές και Q&A, μας έδειξε ότι υπάρχει κοινό που τη θέλει αυτή τη συνάντηση. 

- Πώς έγινε η επιλογή των ταινιών, με τι κριτήρια; Καθαρά κινηματογραφικά ή ψάχνετε κι άλλα πράγματα; 

Υπάρχει φυσικά το κινηματογραφικό και τεχνικό κριτήριο, όπως προφανώς η σκηνοθεσία, η κινηματογραφική γλώσσα, το μοντάζ, η φωτογραφία, ο ήχος, ο ρυθμός και η αφηγηματική δομή.Αλλά για εμάς, μια τεχνικά άρτια ταινία χωρίς ουσιαστικό λόγο ύπαρξης δεν είναι απαραίτητα αυτό που ψάχνουμε. Μας ενδιαφέρει κυρίως τι έχει να μας πει η ταινία και πώς επιλέγει να μας το πει. Ψάχνουμε τη ματιά. Την προσωπική θέση του δημιουργού απέναντι στην πραγματικότητα. Και κυρίως, ψάχνουμε ταινίες που μετά το τέλος τους αφήνουν κάτι στον θεατή: μια σκέψη, ένα συναίσθημα, μια ερώτηση. 

Κοιτάζοντας το φετινό πρόγραμμα, αυτό φαίνεται και από την ποικιλία των προσεγγίσεων. Έχουμε παρατήρηση, υβριδικό ντοκιμαντέρ, essay films, προσωπικές ιστορίες, ταινίες που βασίζονται στον ήχο, αλλά και έργα που χρησιμοποιούν την πραγματικότητα με πιο πειραματικό τρόπο.

Η Αρκουδότρυπα ξεκίνησε ως μικρού μήκους ταινία στο 46ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας το 2023, όπου και έκλεψε τις εντυπώσεις, κερδίζοντας το μεγάλο βραβείο, τον Χρυσό Διόνυσο αλλά και το Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας για την Χαρά Κυριαζή. Αυτή ήταν μονάχα η αρχή όμως, αφού η αρχική ιστορία χρησιμοποιήθηκε ως βάση για τη μεγάλου μήκους συνέχεια της ιστορίας που το φθινόπωρο του 2025 ταξίδεψε στο Φεστιβάλ της Βενετίας και κέρδισε το Βραβείο Label Europa Cinemas - Giornate degli Autori.

Στη συνέχεια πραγματοποίησε την πανελλήνια πρεμιέρα της στο 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης όπου τιμήθηκε με 7 βραβεία (Βραβείο FIPRESCI, Βραβείο Mermaid - Ειδική Μνεία, Βραβείο Women in Film & Television, Βραβείο Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, Βραβείο Επιτροπής Νεότητας - Ειδική Μνεία, Βραβείο ΕΡΤ, Βραβείο ΦΩΣ Πρωτοεμφανιζόμενης), ενώ πριν από λίγες ημέρες απέσπασε και 7 υποψηφιότητες στα Βραβεία Ίρις 2026.

Από σήμερα ετοιμάζεται να συστηθεί στο κοινό της χώρας, όντας ίσως η πιο ταιριαστή επιλογή αυτή τη στιγμή για τα θερινά σινεμά που έχουν αρχίσει να ανοίγουν τις πόρτες τους, φιλοδοξώντας παράλληλα να γίνει και το ανεξάρτητο indie εγχώριο hit του καλοκαιριού. Σύμφωνα με την ταπεινή γνώμη του γράφοντος και το αξίζει και θα το πετύχει.

Η Αργυρώ και η Αννέτα είναι δύο κολλητές που ζουν στο ορεινό χωριό της Τύρνας. Μια κρυφή σπηλιά, μια τσουκνιδόπιτα, ένα καγκουρόπαρτο στο δάσος και μια απροσδόκητη προδοσία, αλλάζουν για πάντα τη σχέση τους. Έτη φωτός μακριά από ειδύλλια με τσολιάδες και βοσκοπούλες, αλλά με την ψυχή της παράδοσής μας ζωντανή, αυτό είναι το βουκολικό ρομάντζο του 21ου αιώνα. Φωτεινό και αισιόδοξο γκρεμίζει στερεότυπα και αντιστέκεται στον συντηρητισμό της ελληνικής επαρχίας, διατηρώντας ταυτόχρονα την αυθεντικότητά της.

Λίγο πριν την πρώτη προβολή της ταινίας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης τον περασμένο Νοέμβριο, είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε για την ταινία με το σκηνοθετικό δίδυμο, την Χρυσιάννα Παπαδάκη & τον Στέργιο Ντινόπουλο που μεταξύ άλλων σημειώνουν χαρακτηριστικά για την Αρκουδότρυπα: "Η «Αρκουδότρυπα» είναι μια ιστορία νεανικής αγάπης που κινείται ανάμεσα σε διαφορετικά κινηματογραφικά είδη και αντλεί στοιχεία από τη βαλκανική ορεινή παράδοση. Φωτίζει με έναν ιδιαίτερο τρόπο τη ζωή δύο νεαρών queer γυναικών που ζουν στην ελληνική επαρχία, προσεγγίζοντας τη σχέση τους με μία φρέσκια και χιουμοριστική ματιά, σε αντίθεση με την κλασική και συχνά δύσκολη πραγματικότητα που συνδέεται συνήθως με τις ζωές των queer ανθρώπων στην επαρχία. Η ταινία προτείνει και μια διαφορετική προσέγγιση στη διαδικασία παραγωγής: δημιουργήθηκε μέσα από μια συλλογική, αυτοοργανωμένη πρακτική, σε σύνδεση με τη φύση και τη γυναικεία εμπειρία. Πρόκειται για μια ανεξάρτητη παραγωγή, που γυρίστηκε σε σπίτια γιαγιάδων, από μια νέα ομάδα με έντονο το γυναικείο στοιχείο μπροστά αλλά και πίσω από την κάμερα, και με τη συμμετοχή ταλαντούχων ανερχόμενων Ελλήνων δημιουργών."

Credits: Στέλιος Παπαρδέλας

Πώς αισθάνεστε που αυτό το κινηματογραφικό ταξίδι το οποίο ξεκίνησε από τη Δράμα το 2023, έφτασε ως τη Βενετία (!) και τώρα ετοιμάζεται να γνωριστεί με το ελληνικό κοινό στη Θεσσαλονίκη;

Χ.Π.: Χαιρόμαστε πολύ που βρισκόμαστε στη Θεσσαλονίκη, γιατί μας έχει συνοδέψει σε αυτή την πορεία μας. Μετά το βραβείο στη Δράμα, ήρθαμε εδώ για το Short Film Lab όπου μαζί με άλλους μικρομηκάδες από το εξωτερικό είχαμε την ευκαιρία να κάνουμε παραγωγή ως σκηνοθέτες, που ήταν εξαιρετικά χρήσιμο για τη δουλειά μας. Όταν φτάσαμε στη Δράμα, είχαμε γυρίσει ήδη το υλικό για τη μεγάλου μήκους, ενώ ο περισσότερος κόσμος νομίζει πως εξαιτίας της επιτυχίας εκεί, αποφασίσαμε να κάνουμε τη μετάβαση.

Και εγώ αυτό φαντάστηκα πάντως, γιατί η ταινία είχε ακουστεί πολύ τότε και λόγω του βραβείου και επειδή άρεσε στον κόσμο.

Σ.Ν.: Η αλήθεια είναι πως ήμασταν τόσο ενθουσιασμένοι, που με το που τελειώσαμε την μικρού μήκους, αρχίσαμε να σκεφτόμαστε ιδέες για το πως θα την προχωρήσουμε. Σκέψου ότι ένα κομμάτι του post production της αρχικής γινόταν παράλληλα με τα γυρίσματα της τωρινής! Είχαμε την "τρέλα" πριν καν πάμε στη Δράμα.

Ήταν εύκολη η μετάβαση από την αρχική ταινία στη μεγάλου μήκους;

Σ.Ν.: Η όλη διαδικασία έγινε πολύ οργανικά, είναι ιδιαίτερο να γυρνάς κάτι που είναι νέο, αλλά στην ουσία πατάει πάνω σε υλικό που έχεις ήδη γυρίσει. Όταν γράφαμε το σενάριο της ταινίας, η οπτική γλώσσα της ταινίας είχε ήδη διαμορφωθεί, οπότε έπρεπε να δούμε πως θα πορευτούμε από μια αφετηρία που είχαμε ήδη θέσει. Από την υποκριτική μέχρι τη φωτογραφία και πολλές άλλες λεπτομέρειες.

Χ.Π.: Αν σκεφτείς ότι το πρώτο μέρος γυρίστηκε ένα χρόνο πριν από το υπόλοιπο, είχαμε κάποια θέματα, αλλά ευτυχώς δεν μας δυσκόλεψαν σε μεγάλο βαθμό. Για παράδειγμα, γυρνούσαμε από τη Δράμα την περίοδο που είχαν ξεσπάσει οι καταστροφικές πλημμύρες στη Λάρισα, όπου επηρέασαν και κάποιες από τις τοποθεσίες που είχαμε χρησιμοποιήσει στον κάμπο. Ένα άλλο παράδειγμα είναι πως κάποια πλάνα των Βουνών ένα χρόνο μετά δεν θα μπορούσαν να είναι τα ίδια, γιατί σε συγκεκριμένα σημεία είχαν τοποθετηθεί ανεμογεννήτριες που προηγουμένως δεν υπήρχαν.

Το Μπιτσκόμπερ, η πρώτη μεγάλου μήκους live-action ταινία του Αριστοτέλη Μαραγκού μετά το πολλά υποσχόμενο ντεμπούτο του με το πειραματικό “Timekeepers of Eternity”, έρχεται τον Μάρτιο στα σινεμά σε όλη την επικράτεια για να πει την ιστορία μιας αιώνιας διαφυγής, μιας σισύφειας πλεύσης. 

Σύμφωνα με την επίσημη σύνοψη ο Ηλίας ονειρεύεται να πλεύσει στις ανοιχτές θάλασσες, κυνηγώντας τη σκιά της κληρονομιάς του ναυτικού πατέρα του. Όταν, σαν οφθαλμαπάτη, η μοίρα του εμφανίσει μπροστά του ένα καράβι από παλιοσίδερα, θα τον καλέσει να τη φτιάξει από την αρχή και να αποδείξει εάν η σκουριά της ζωής του μπορεί να αντέξει το ταξίδι.

Η ταινία είναι εμπνευσμένη από γράμματα του μεγάλου Έλληνα λογοτέχνη Νίκου Καββαδία και βρίσκεται σε ανοιχτή συνομιλία με το έργο του. Οι χαρακτήρες της ταινίας μοιράζονται τα ίδια πάθη, τις ίδιες αγωνίες, την ίδια λαχτάρα για τη θάλασσα και την ναυτοσύνη.

Ξεκίνησε τη πορεία του για τα φεστιβάλ του κόσμου από το Διαγωνιστικό Τμήμα του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μπουένος Άιρες (Αργεντινή) και τον περασμένο Νοέμβριο έκανε απόβαση στην Ελλάδα και το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Εκεί αγαπήθηκε από το κοινό του φεστιβάλ και απέσπασε από την Κριτική Επιτροπή τον Αργυρό Αλέξανδρο – Βραβείο Σκηνοθεσίας και το Βραβείο Φωτογραφίας.

Είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε και εμείς το Μπιτσκόμπερ στο πιο πρόσφατο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (το οποίο μαζί με το Bearcave ήταν η μία από τις δύο αγαπημένες μας ελληνικές ταινίες που είδαμε στη συμπρωτεύουσα), αλλά και να συνομιλήσουμε με τον σκηνοθέτη Αριστοτέλη Μαραγκό στην αγαπημένη αποθήκη Γ' του λιμανιού για την ταυτότητα αυτής της πολύ φρέσκιας και ιδιαίτερης εγχώριας κινηματογραφικής πρότασης.

Συγχαρητήρια για την ταινία, μου άρεσε πάρα πολύ. Ποια ήταν η ανταπόκριση του κόσμου σε αυτές τις πρώτες προβολές που έλαβαν χώρα στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης;

Έγιναν δύο sold out προβολές, στο Ολύμπιον και στην αίθουσα Παύλος Ζάννας, οι οποίες ήταν πολύ συγκινητικές, γιατί έδωσαν το παρών οι συντελεστές της ταινίας. Από εκεί και πέρα ήταν φανταστική εμπειρία το να την βλέπεις σε μια τόσο μεγάλη, αλλά και γεμάτη αίθουσα όπως το Ολύμπιον. Αναβάθμιζε κατά πολύ την εμπειρία!

Πως προέκυψε η κεντρική ιδέα της ταινίας;

Ξεκίνησε από μία ιστορία που διαβάσαμε στην εφημερίδα μαζί με την Χρυσούλα Κοροβέση, που γράψαμε μαζί το σενάριο. Η συγκεκριμένη ιστορία είχε να κάνει μ' ένα άσυλο αστέγων στη Βαρσοβία, όπου ο υπεύθυνος ιερέας, στην προσπάθεια του να αποτρέψει τους ανθρώπους από το να πίνουν εξαιτίας του κρύου, τους μάζεψε και τους έβαλε να κατασκευάσουν ένα καράβι, για να είναι δραστήριοι. Το παράδοξο όμως είναι πως η Βαρσοβία δεν έχει θάλασσα, οπότε μας φάνηκε πάρα πολύ ενδιαφέρον το γεγονός πως το έφτιαχναν για χρόνια, ενώ αυτό δεν θα ταξίδευε ποτέ.

Από εκεί και πέρα ο κεντρικός χαρακτήρας του Ηλία προέρχεται από τα πεζά κείμενα του Καββαδία και το πως περιγράφει σ' αυτά τους Μπιτσκόμπερ, γιατί και ο συγκεκριμένος όρος εξάλλου, προέρχεται από τον Καββαδία.

Υπάρχει κάτι πολύ μάταιο και συνάμα ποιητικό σ' αυτό που περιγράφεις, το οποίο φαίνεται ξεκάθαρα και στην ιστορία.

Είναι σίγουρα μάταιο, αλλά για εμένα έχει να κάνει περισσότερο με τα όνειρα που προσπαθούμε να πραγματοποιήσουμε και που όταν φτάνουν κοντά στο να πραγματοποιηθούν, πολλές φορές δειλιάζουμε, γιατί καλούμαστε στην ουσία να αλλάξουμε και ως άνθρωποι.

Ενώ βλέπουμε πολλές ρεαλιστικές σκηνές, σχεδόν παντού υποβόσκει ο λυρισμός. Η γενικότερη αισθητική της ταινίας ήταν προαποφασισμένη εξαρχής;

Κάναμε τα γυρίσματα στη Νότια Λέσβο, επειδή η ΠLΑΝΚΤΟΝ που είναι η παραγωγός της ταινίας έχει την έδρα της στο νησί. Αρχικά ήταν γραμμένη για ένα βιομηχανικό και αστικό περιβάλλον, αλλά εξαιτίας αυτής της αλλαγής, οι σχέσεις ανάμεσα στους χαρακτήρες και τα τοπία εφευρέθηκαν εκ νέου από την αρχή, όταν άρχισαν να μπαίνουν και οι συνεργάτες στη συνολική διαδικασία.

Ο Χρήστος Πασσαλής ήταν συγκλονιστικός. Πώς ήταν η συνεργασία μαζί του;

Ο Χρήστος είναι τρομερός στην ταινία. Έφερε τον δικό του Ηλία και "σκότωσε" όλους τους Ηλίες που μπορεί να είχαμε γράψει εμείς. Είναι πολύ γενναιόδωρος και σαν καλλιτέχνης και σαν άνθρωπος. Έφερε πάρα πολλά πράγματα συνολικά στο Μπιτσκόμπερ.

Θέλεις να μου πεις δύο λόγια για τις ευφάνταστες ατάκες που ακούμε κατά τη διάρκεια της ταινίας;

Οι καλύτερες ατάκες είναι της Χρυσούλας, παίρνει όλα τα credit. Τις βρίσκω και εγώ πολύ αστείες και προσπαθώ να τις εντάξω στην καθημερινότητα μου και να τις μοιράζομαι με τους συνεργάτες μου. Λειτουργούν σε πολλά επίπεδα βέβαια, γιατί εκτός όλων των άλλων συνδέονται άμεσα με τους χαρακτήρες και τη λαϊκότητα που τους διακατέχει.

Άγρια τοπία, μουσικές βουτηγμένες στα μπάσα και άνθρωποι που χορεύουν μέσα στη μέση της Ερήμου. Κάπως έτσι ξεκινάει το πολυσυζητημένο (δικαίως), αλλά και πολυβραβευμένο - ξεκίνησε την πορεία του από τις Κάννες και έφτασε μέχρι τα Όσκαρ - Sirat του Όλιβερ Λάσε, το οποίο πριν καν το παρακολουθήσω με είχε γεμίσει με αμφιβολίες για το αν θα εκπλήρωνε όλες τις βαρύγδουπες προσδοκίες που συνόδευαν το όνομά του.

Πατέρας και γιος, τριγυρνούν από το ένα ρέιβ πάρτι στο άλλο περίπου σαν τη μύγα μέσα στο γάλα, ψάχνοντας την κόρη (του πρώτου) και αδερφή (του δεύτερου) η οποία έχει να δώσει σημάδια ζωής εδώ και μήνες, ενώ βρισκόταν κάπου στο Μαρόκο. Χωρίς να έχουμε ξεκάθαρο χρονικό προσδιορισμό, η ταινία θα μπορούσε πολύ εύκολα να διαδραματίζεται ακριβώς τη στιγμή που μιλάμε ή και σε 5 με 10 χρόνια...

Το θορυβώδες πάρτι λοιπόν, διαλύεται απότομα από τον στρατό που ενημερώνει τους πιστούς του ρέιβ, ότι η κατάσταση είναι κρίσιμη και βρίσκονται στα πρόθυρα του Γ' Παγκοσμίου Πολέμου, οπότε και παίρνουν τον δρόμο της επιστροφής για την Ευρώπη. Ο Λουίς με τον γιο του, ενώ περιμένουν στη σειρά τους στην ατέλειωτη και μακροσκελή αυτοκινητοπομπή, θα πάρουν από κοινού μια αν μην τι άλλο ριψοκίνδυνη απόφαση και θα ακολουθήσουν δύο οχήματα με κατεύθυνση τη Μαυριτανία, όπου είναι προγραμματισμένο να διεξαχθεί το επόμενο πάρτι, με την ελπίδα πως εκεί θα βρουν την αγνοούμενη.

Αυτό που ακολουθεί, είναι ένα καλοκουρδισμένο roadtrip μέσα στα άγονα και έρημα τοπία που με κλιμακωτό χτίσιμο και ισόποσες δόσεις σασπένς, αφού τεστάρει πρώτα τον θεατή, στη συνέχεια θα τον σοκάρει από το πουθενά εις διπλούν με τον πιο αναπάντεχο και πρωτότυπο τρόπο. Σεμιναριακές σκηνές Shock value από τον Λάσε, ο οποίος μας χαρίζει ένα δείγμα αυθεντικά πρωτοποριακού σινεμά, δοσμένο με την ολόδική του , προσωπική κινηματογραφική γλώσσα. Αξίζει να σημειωθεί δε, πως όλα τα παραπάνω τα πράττει , όντας ταυτόχρονα, ένας πολύ ικανός σκηνοθέτης, αλλά πρωτίστως αφηγητής. 

Έχοντας στα χέρια του στέρεα θεμέλια, τα οποία δεν είναι άλλα από το λεπτοδουλεμένο σενάριο του, μας καθοδηγεί - όπως και τους υπέρ του δέοντος συμπαθείς ήρωές του - εκεί ακριβώς που επιθυμεί και όταν μας φέρει στα νερά του, μας προσκαλεί σε ελεύθερη πτώση.

Υπάρχει κάτι πολύ αρχέγονο στο Sirat, αλλά και κάτι βαθιά υπαρξιακό, αφού ενώ ο πλανήτης φαίνεται να βρίσκεται στα πρόθυρα της ολοκληρωτικής καταστροφής του, οι πρωταγωνιστές του πηγαίνουν κυριολεκτικά αντίθετα σε όλα τα πιθανά ρεύματα και το μόνο που τους απασχολεί είναι να χορέψουν ασταμάτητα εκ νέου...

Ο Λάσε ασκεί βέβαια και κριτική στους χαρακτήρες του, με τους οποίους συμπάσχουμε, αλλά προβληματιζόμαστε κιόλας, με την άλλοτε ρεαλιστική και άλλοτε συμβολική παιδικότητα που τους διακατέχει. Αυτή παιδικότητα αποτελεί και την ουσία της ύπαρξης τους. Μια ουσία για την οποία είναι διατεθειμένοι να φτάσουν μέχρι τα άκρα και τη λεπτή γραμμή που διαχωρίζει την αγάπη από το μίσος, τον φόβο από τη χαρά και τη ζωή από τον θάνατο.

Το σινεμά, ως τέχνη μας το έχει αποδείξει αρκετές φορές και στο παρελθόν άλλωστε. Κάθε φορά που οι αδαείς δυτικοί επιχειρούν να κάνουν τους καμπόσους στην έρημο, το πληρώνουν και με το παραπάνω. Από τον "Λόρενς της Αραβίας" και το "Τσάι στη Σαχάρα" μέχρι το Mad Max και το Dune, το αποτέλεσμα είναι πάνω κάτω το ίδιο.

Και κάτι τελευταίο με αφορμή τις δηλώσεις του Βέντερς στη φετινή Berlinale, σχετικά με το αν το σινεμά και η τέχνη πρέπει να αρθρώνουν πολιτικό λόγο ή όχι. Το Sirat το κάνει υποδειγματικά και αυτό. Κατά τη διάρκεια της ταινίας, όπου τα πολιτικά σχόλια γίνονται άμεσα αντιληπτά με συμβολισμούς και στιχομυθίες, αλλά κυρίως στο κλείσιμο της ιστορίας. Εκεί όπου με μια σκηνή - επίλογο που δεν κρατάει περισσότερο από 1-2 λεπτά, μας βάζει να σκεφτούμε, τι θα κάναμε αν τα πράγματα ήταν ελαφρώς διαφοροποιημένα και αν η Ευρώπη βρισκόταν κάτω από την Αφρική.

Ένα εξίσου σημαντικό ερώτημα και κλείνω με αυτό, σχετίζεται και με το αν το σινεμά πρέπει να παίρνει τον θεατή από το χέρι και να τον κατευθύνει. Και ακόμα και αν έχει τούτη τη δικαιοδοσία, που ολοκληρώνεται η υπόδειξη και που παίρνει τη σκυτάλη η χειραγώγηση; 

Και που ακριβώς εντάσσεται το Sirat σε αυτή την κλίμακα;

Η One from the Heart παρουσιάζει το συγκλονιστικό ντεμπούτο των Σαρλότ Ντεβιλέρς & Αρνό Ντιφεΐς ΣΑΣ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ (On Vous Croit – We Believe You), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις ελληνικές αίθουσες την Πέμπτη 29/1. Πρόκειται για μια βέλγικη παραγωγή που έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Βερολίνου, όπου και απέσπασε Ειδική Μνεία. Στη συνέχεια προβλήθηκε στο Διαγωνιστικό Πρόγραμμα του Φεστιβάλ Ζυρίχης, όπου κέρδισε τα Βραβεία Καλύτερης 1ης Ταινίας, Νεότητας και Ερμηνείας για την ηθοποιό αποκάλυψη Μιριέμ Ακεντιού, ενώ ταξίδεψε και στο Κάρλοβι Βάρι, πριν παρουσιαστεί για πρώτη φορά στην Ελλάδα και το 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Εκεί, γνωρίσαμε και εμείς τον σκηνοθέτη Αρνό Ντιφεΐς, ο οποίος βρέθηκε στην πόλη για την ελληνική πρεμιέρα της ταινίας.

Σύμφωνα με την επίσημη σύνοψη: Η Αλίς καταθέτει σε ένα δικαστήριο, γνωρίζοντας ότι δεν πρέπει να κάνει κανένα λάθος. Πρέπει να υπερασπιστεί τα παιδιά της, καθώς το διακύβευμα είναι  η κηδεμονία τους. Θα μπορέσει να τα προστατεύσει από τον πατέρα τους πριν να είναι αργά; 

Το σκηνοθετικό ντεμπούτο των Ντεβιλέρς- Ντιφεΐς, χωροθετημένο ασφυκτικά στο τετράγωνο κάδρο, ξετυλίγεται χωρίς ανάσα ως ένας ωρολογιακός μηχανισμός ακριβείας που ακτινογραφεί σε σχεδόν πραγματικό χρόνο το χρονικό ενός οικογενειακού δράματος και μαζί την αδυναμία και τις υπεκφυγές ενός ολόκληρου, καφκικού συστήματος απονομής δικαιοσύνης σε ένα αλησμόνητο θρίλερ δωματίου που δίνει την ευκαιρία σε ένα εκπληκτικό καστ να λάμψει, παρασύροντας το θεατή σε πρωτόγνωρα συναισθήματα.

Ο σκηνοθέτης της ταινίας, Αρνό Ντιφεΐς μίλησε στο Ραπόρτο, μερικές ώρες μετά την sold out προβολή της στο 66ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, η οποία συνοδεύτηκε από ένα μακροσκελές και άκρως ενθουσιώδες Q&A.

Για την εμπειρία του από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: Έφτασα στην πόλη μια μέρα πριν την προβολή, μου φαίνεται ότι υπάρχει πάρα πολύς κόσμος εδώ. Η προβολή ήταν γεμάτη και αισθάνθηκα πως υπήρξε έντονο ενδιαφέρον από το κοινό για την ταινία το οποίο ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Γνώριζα πως πρόκειται για ένα από τα πιο σημαντικά Φεστιβάλ της Ευρώπης, αλλά τώρα το είδα και με τα μάτια μου! Ελπίζω να προλάβω να εξερευνήσω και την πόλη...

Για το σενάριο και για το αν ήταν δύσκολο να γραφτεί: Δεν ήταν σχεδόν καθόλου δύσκολο. Στην αρχή είχαμε γράψει μόνο την κεντρική ιδέα της ταινίας, μια γυναίκα που στέκεται μπροστά στον δικαστή, που ήταν περίπου 50 σελίδες. Στη συνέχεια, έχοντας τον πυρήνα της ταινίας, προσθέσαμε ό,τι χρειαζόμασταν για να φτάσουμε στο τελικό αποτέλεσμα.

Για τις πρόβες που έγιναν πριν από τα γυρίσματα και για το αν ήταν συναισθηματικά φορτισμένες λόγω της φύσης της ταινίας: Η ταινία είναι αρκετά πιστή στο σενάριο που είχαμε στα χέρια μας, αλλά μαζί με την Σαρλότ και τους ηθοποιούς προσθέσαμε κάποιες λεπτομέρειες, ώστε οι σκηνές να είναι ρεαλιστικές, αλλά πρωτίστως αυθόρμητες.

Για τον τίτλο της ταινίας: Όταν γράφαμε το σενάριο, υπήρχε παντού στους δρόμους του Παρισιού η συγκεκριμένη φράση "On Vous Croit". Οπότε αισθανθήκαμε ότι ταίριαζε εξαιρετικά με την ιστορία μας, αφού από τη μία πλευρά θέλαμε προφανώς να στηρίξουμε τα θύματα, αλλά παράλληλά να θέσουμε και ένα ερώτημα με τη χρήση της.

Ανταπόκριση: Γιώργος Τσιβάκης

Photo credits: Μυρτώ Κυρίτση

 Το pt shorts άνοιξε τα φτερά του έπειτα από σχεδόν δύο χρόνια προετοιμασίας και το μόνο σίγουρο είναι πως κοιτάζει περήφανα το μέλλον, φιλοδοξώντας να γίνει ένας φεστιβαλικός πυλώνας για τις ελληνικές και όχι μόνο μικρού μήκους ταινίες στη χώρα.

Χτισμένη στις πλαγιές της οροσειράς Τρίκορφο με θέα προς τα όρη Βαρδούσια και Γκιώνα, η Ποτιδάνεια φιλοξένησε το 1ο pt-shorts: Potidania Film Festival, που πραγματοποιήθηκε στις 26 και 27 Ιουλίου 2025 σε διάφορες τοποθεσίες του χωριού, με τους κατοίκους του να αγκαλιάζουν ολόθερμα την διοργάνωση, αλλά και όλους όσους βρέθηκαν για πρώτη φορά εκεί!

Το φεστιβάλ προσέλκυσε 500 θεατές στις προβολές του Σαββάτου που έλαβαν χώρα στο εντυπωσιακό αμφιθέατρο που δεσπόζει επιβλητικά στην είσοδο του χωριού, ενώ περίπου 200 επισκέπτες διανυκτέρευσαν για πρώτη φορά στην Ποτιδάνεια, στο Παλαιοξάρι και στο Τείχιο, αναδεικνύοντας τον πολιτιστικό τουρισμό που έχει ως πυλώνα το pt-shorts.

Αξίζει να σημειωθεί, πως συνολικά 40 εθελοντές, εκ των οποίων οι μισοί δεν έχουν σχέση με το χωριό, συνέβαλαν καθοριστικά στην υλοποίηση της διοργάνωσης, η οποία συγκέντρωσε ισχυρή εκπροσώπηση δημιουργών, με αποκορύφωμα δύο διεθνείς σκηνοθέτες από Γαλλία και Πορτογαλία που επισκέφτηκαν για πρώτη φορά την Ελλάδα και παρουσίασαν τις ταινίες τους στο κοινό της Ποτιδάνειας. 

Ο λόγος για τους Alexandre Athané & Filipe Amorim, οι οποίοι είχαν την ευκαιρία να παρουσιάσουν τις ταινίες τους, αλλά και να συνομιλήσουν με το κοινό για αυτές κατά τη διάρκεια του διημέρου. Παράλληλα στο Φεστιβάλ, βρέθηκαν και όλοι οι δημιουργοί των ελληνικών ταινιών που προβλήθηκαν φέτος, δίνοντας με τη σειρά τους τον τόνο και το κλίμα για μια άκρως επιτυχημένη πρώτη εκδοχή του pt-shorts.

Το πρόγραμμα περιλάμβανε προβολές 16 ταινιών μικρού μήκους (11 διεθνών και 5 εθνικών), masterclasses από την κριτική επιτροπή, συνέντευξη τύπου και απονομή βραβείων. Το Ραπόρτο βρέθηκε στο Φεστιβάλ, προκειμένου να σας μεταφέρει εντυπώσεις από όλα όσα συνέβησαν.

Τα βραβεία της κριτικής επιτροπής

Η κριτική επιτροπή, αποτελούμενη από τη Φαίδρα Βόκαλη (Σκηνοθέτρια, Σεναριογράφος, Παραγωγός), τον Ευθύμη Kosemund-Σανίδη (Σκηνοθέτης, Σεναριογράφος) και τη Φλομαρία Παπαδάκη (Ηθοποιός), απένειμε τα εξής βραβεία:

Καλύτερης Ταινίας: Θερμοκήπιο, του Γιώργου Γεωργακόπουλου

Για ένα στιβαρά στημένο κεντρικό χαρακτήρα, ριγμένο σε μία καλοδουλεμένη δραματουργία που μαίνεται γύρω του, και ένα τέλος με αυτοπεποίθηση που απαντά σε αυτά που πρέπει να απαντήσει, ενώ αφήνει ανοιχτό το σινεμά σαν ζωή.

Καλύτερης Σκηνοθεσίας: Pássaro Memória, του Leonardo Martinelli

Μεταπηδώντας με ευελιξία από το ποιητικό δοκίμιο στο ντοκιμαντέρ και από εκεί στο μιούζικαλ μέσα σε λίγα λεπτά, το φιλμ φωτίζει τους σκοτεινούς δρόμους του Ρίο ντε Τζανέιρο με ένα όμορφο όσο και ασθενές φως, που ελπίζουμε να συνεχίσει να δυναμώνει.

Καλύτερου Σεναρίου: Agente Imobiliário Sem Casa Para Viver, του Filipe Amorim

Στον απόηχο των αδερφών Maysles, η ταινία αυτή θολώνει τα όρια της κατασκευής της και ξετυλίγει με υπομονή και λεπτομέρεια το σύγχρονο νήμα ενός κοινωνικού προβληματισμού που καταλήγει στην καρδιά.

Καλύτερης Ερμηνείας: στις Érika Beatriz Santos (Descamar)

Mια ερμηνεία που σε μαγνητίζει με τη δύναμη και τη λιτότητα της, από μια νέα ηθοποιό που με θάρρος και αυτοπεποίθηση σε προσκαλεί στον ψυχισμό της ηρωίδας της και σου θυμίζει πως το σινεμά το βλέπουμε πρωτίστως με το σώμα. 

και Coralie Russier (La Confrontation)

Για μια μελετημένη με γεωμετρική ακρίβεια ερμηνεία που δεν φοβάται το συναίσθημα και δίνει σχήμα και μορφή σε όλη την ταινία από τα μετόπισθεν του β' ρόλου. 

Βραβείο Κοινού: Wings, του Φοίβου Ήμελλου

Μέρα 0: Παρασκευή 25 Ιουλίου

Φτάσαμε στο χωριό λίγο μετά τις 14:00 το μεσημέρι και εξαιτίας του ταξιδιού, αλλά και της ακραίας ζέστης εκείνων των ημερών, επιλέξαμε να μην κινηθούμε ιδιαίτερα μέχρι να σουρουπώσει. Εξάλλου, η συγκεκριμένη ημέρα ήταν κάτι σαν την πρόβα τζενεράλε για την οργανωτική ομάδα του Φεστιβάλ, που φρόντιζε όλες τις τελευταίες λεπτομέρειες, ώστε τα πάντα να κυλήσουν άψογα. Το βράδυ πήραμε μια εξαιρετική πρώτη γεύση του τι επρόκειτο να ακολουθήσει, αφού το Μελόκεδρος cafe - το μόνο μαγαζί του χωριού - που στη συνέχεια θα αποτελούσε το κέντρο συνάντησης θεατών, καλεσμένων και εθελοντών, ανάμεσα στις δράσεις του pt-shorts, γέμισε με κόσμο μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. 

Κάπως έτσι, κηρύχτηκε η ανεπίσημη έναρξη τούτης της νεοσύστατης κινηματογραφικής γιορτής!