Όταν ήμουν πρώτη λυκείου, είχαμε επισκεφθεί με το σχολείο ένα από τα μουσεία του Σαλβαδόρ Νταλί έξω από τη Βαρκελώνη. Εκεί ήταν η πρώτη μου επαφή όχι μόνο με τον καλλιτέχνη, αλλά με την πιο αφηρημένη και πιο «αφύσικη» μορφή της τέχνης. Μου φαινόταν λες και ζούσα είτε σε ένα όνειρο είτε σε έναν εφιάλτη, ανάλογα το έργο που είχα μπροστά μου. Πώς είναι να ζεις, άραγε, σε ένα όνειρο;

Αυτή την απορία, την οποία κουβαλώ μαζί μου από την μέρα που έφυγα από το μουσείο, μπόρεσα να την δω να ενσαρκώνεται μέσω της ταινίας «Daaaaaalí», σε ένα θερινό στην Κατεχάκη και, πολύ ειρωνικά. την ημέρα των ευρωεκλογών – που από τα αποτελέσματα  δίνει μια ιδέα πώς είναι να ζει κανείς σε έναν υπερρεαλιστικό πίνακα του Νταλί. 

Από την υπόθεση, η ιστορία φαίνεται απλή. Μια Γαλλίδα δημοσιογράφος, εργαζόμενη για ένα περιοδικό, προσπαθεί να πάρει συνέντευξη από τον εκκεντρικό, καταξιωμένο και πιο γερασμένο Σαλβαδόρ Νταλί. 

Όμως, ο Νταλί δεν είναι «οποιοσδήποτε», είναι ο «Ντααααααλί» και αυτό φαίνεται από την αρχή. Πέραν της απαίτησής του να πίνει ανθρακούχο νερό και του ιδιάζοντα τρόπου να αναφέρεται στον εαυτό του σε τρίτο πρόσωπο, ο καλλιτέχνης αρνείται να δώσει συνέντευξη σε κάποιον που δεν τον κινηματογραφεί, που δεν απαθανατίζει το «μεγαλείο» του με μια μεγάλη κάμερα και αποχωρεί από την συνέντευξη. 

Και έτσι ξεκινάει ένα κυνηγητό, στο οποίο η δημοσιογράφος Ζουντίτ Ροσάντ, μια πρώην φαρμακοποιός με μεγάλα όνειρα, κυνηγά τον Νταλί με κάθε τρόπο για αυτή τη συνέντευξη, εισβάλλοντας ουσιαστικά και στον κόσμο του ζωγράφου, έναν κόσμο πλεγμένο σαν την πιο παράξενη ιστορία.

Ξεχάστε την γραμμική αφήγηση και την σαφήνεια, καθώς ο σκηνοθέτης Κουεντίν Ντιπιέ μας κάνει να αμφισβητούμε τι πράγματι συνέβη. Ο χρόνος γίνεται κάτι το αφηρημένο και μπερδεύουμε την πραγματικότητα με την φαντασία. Η ίδια ιστορία μπορεί στην επόμενη σκηνή να έχει διαφορετικό τέλος, ο Νταλί από τη μία γερνάει και από την άλλη γίνεται νέος (τέσσερις διαφορετικοί ηθοποιοί ερμηνεύουν τον ίδιο ρόλο) ενώ οι άλλοι διατηρούν τις ηλικίες τους και οι πίνακες ζωντανεύουν μπροστά μας. 

Με λίγα λόγια, η ταινία δεν είναι απλά ένα στόρι που περιλαμβάνει τον Σαλβαδόρ Νταλί, αλλά μια ταινία που προσπαθεί η ίδια να γίνει ένα από τα έργα του. Ένα όνειρο μέσα σε ένα άλλο όνειρο, που μπλέκεται μέσα στα γεγονότα. Το ότι η ίδια ιστορία μπορεί να πάρει άλλη τροπή μετέπειτα παρομοιάζει τα όνειρα με πολλά διαφορετικά παράλληλα σύμπαντα. 

Παράλληλα, όμως, αυτή η μοντέρνα οπτική του Ντιπιέ δεν στερείται του χιούμορ, διακωμωδώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την ίδια την τέχνη, η οποία, όπως άλλωστε και η πραγματική ζωή, μπορεί να είναι αστεία μέσα στην τραγικότητά της.

Υ.Γ: Τώρα καταλαβαίνω ότι στην προσπάθειά μου να εξηγήσω το τι είδα στους άλλους, ακούγομαι σαν την Ντάλια Χατζηαλεξάνδρου στη σειρά «Στο Παρά Πέντε»: Αν δεις ότι είσαι κάτω από ένα δέντρο και βρέχει και τα κλαδιά του δέντρου είναι σαν καλώδια με πρίζες που κρέμονται στο έδαφος και έρθει η Λίζα Δουκακάρου ντυμένη πρόσκοπος και πάρει μια πρίζα και τη βάλει στην κουφάλα του δέντρου και αρχίζει να παίζει μουσική κι η Λίζα Δουκακάρου αρχίζει και τραγουδάει αλλά δεν τραγουδάει με τη δική της φωνή, η φωνή που ακούγεται είναι playback της Κέλλυ Κελεκίδου, τι είναι;

Δείτε την, αλλά μην την υπεραναλύσετε. Δείτε την σαν έναν πίνακα του Νταλί, αινιγματικό, από άλλο κόσμο, αλλά έργο τέχνης.