Ένα γεγονός σημαδιακό όπως τα τριάντα χρόνια Νύχτες Πρεμιέρας επιβαλλόταν να κάνει την έναρξη του με την κατάλληλη ταινία και το Anora είναι αναμφίβολα η πλέον κατάλληλη.  Όχι μόνο επειδή κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα ή είναι από τις πιο πολυανεμενόμενες και πολλά υποσχόμενες ταινίες της χρονιάς, αλλά και χάρη στην άρρηκτη σύνδεση που έχει το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθήνας με τον Αμερικανό σκηνοθέτη. Οι τρεις τελευταίες του ταινίες έκαναν την πανελλήνια πρεμιέρα τους σε προηγούμενες χρονιές του Φεστιβάλ (Tangerine, The Florida Project, Red Rocket) και στις 21ες Νύχτες Πρεμιέρας πραγματοποιήθηκε ξεχωριστό αφιέρωμα στο έργο του καλλιτέχνη με τον ίδιο μάλιστα να παρίσταται στην Αθήνα. Θα έλεγε λοιπόν κανείς ότι το Anora για ταινία έναρξης ήταν μονόδρομος.

Όσον αφορά τον ίδιο τον Baker, οφείλω να ομολογήσω ότι το Anora είναι μόλις η δεύτερη ταινία του που βλέπω μετά το The Florida Project το οποίο συγκαταλέγω με μερικά από τα αγαπημένα μου διαμάντια του Κινηματογράφου. Αρκούν όμως για να κεντρίσουν το ενδιαφέρον μου στο έργο του Sean Baker καθώς είναι σίγουρα ένας καταξιωμένος σκηνοθέτης . Σκιαγραφεί χαρακτήρες ανθρώπων που ζουν στο περιθώριο με πολύ εγκάρδιο τρόπο.  Ξεκίνησε από τον ανεξάρτητο, low budget Κινηματογράφο (γυρίζοντας ταινίες ακόμα και με ένα iPhone) και στη συνέχεια συμμετείχε σε μεγάλες παραγωγές, πάντα όμως έμενε πιστός στο όραμα του. Επιπλέον δεν αρκείται στην απλή εξιστόρηση αλλά νοιάζεται για την κοινότητα σε ανθρώπινο επίπεδο. Ενδεικτικά, σε συνέντευξή του στους LA Times αρνήθηκε τις φήμες που δημιούργησε η ηθοποιός Bella Thorne που τον ήθελε να σκηνοθετεί βιογραφία της αναφορικά με την καριέρα της στο site Onlyfans καθώς σύμφωνα με τον ίδιο οι πράξεις της βλάπτουν την κοινότητα αυτών που προσφέρουν σεξουαλικές υπηρεσίες (sex workers).

Η προβολή του Anora πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών σε πανηγυρικό και γενέθλιο κλίμα για τα τριάντα χρόνια Νύχτες Πρεμιέρας. Ο ενθουσιασμός ανάμεσα στο κοινό ήταν εμφανής και οι προσδοκίες υψηλές. Εξάλλου θεωρείται η ταινία της χρονιάς. Τελικά είναι; Κρίνοντας από τις όψεις στα πρόσωπα του κοινού και κάποιες απόψεις που ακούστηκαν μάλλον δεν έφτασε εκεί που ήθελε. Εάν μπορούσα να περιγράψω το Anora με μία φράση αυτή μάλλον θα ήταν “Σταχτοπούτα gone wild”. Ήταν ιδιαίτερο να μετατρέψει την σταχτοπούτα σε στρίπερ και τον πρίγκιπα σε γιό Ρώσου δισεκατομμυριούχου; Ναι. Ήταν μια ιστορία που έχουμε ήδη δει πολλές φορές και σε πολλές εκδοχές και genres, όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση απλά δεν είχε εκείνο το κάτι που θα το κάνει να διαφέρει; Επίσης ναι. Ξεκίνησε καλά, στη μέση είχε ένα φανταστικό δεκάλεπτο που έκανε όλο το Μέγαρο να γελάει με τις έξυπνες ατάκες και την έμφυτη κωμικότητα της σκηνής, έπειτα έκανε μια μικρή κοιλιά και το τέλος αν και είχε μια πολύ ιδιαίτερη σκηνή κορύφωσης, σε γενικές γραμμές άφησε τον θεατή να θέλει κάτι παραπάνω. 

Το Anora ήταν διασκεδαστικό, είχε καλή ροή, εξαιρετικές ερμηνείες (δεδομένης της δυσκολίας των χαρακτήρων και του νεαρού της ηλικίας των δύο πρωταγωνιστών Mikey Madiosn και Mark Eydelshteyn) και ήταν αρκετά σουρεάλ για να κρατάει το ενδιαφέρον του θεατή. Είναι όμως ένας Χρυσός Φοίνικας αντάξιος της σημασίας του βραβείου και των προηγούμενων νικητήριων ταινιών; Ενδεχομένως όχι. Επίσης το θεωρώ ταινία που δεν θα μείνει στο μυαλό του θεατή για πάνω από μία εβδομάδα. Είναι όμως σίγουρα μια δίκαιη βράβευση ενός σπουδαίου καλλιτέχνη που έχει προσφέρει πολλά στον Κινηματογράφο και σίγουρα θα συνεχίσει να προσφέρει.

Το 30ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας διεξάγεται από τις 3 έως τις 14 Οκτωβρίου. Μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες και το αναλυτικό πρόγραμμα στο site του Φεστιβάλ  AIFF • Νύχτες Πρεμιέρας