Πριν 31 χρόνια, η Κατερίνα Γώγου “φεύγει” αφήνοντας μία μεγάλη παρακαταθήκη, τόσο στον χώρο της ποίησης, όσο και του κινηματογράφου. Κατάφερε να σημαδέψει την δική της γενιά με τα ποιήματά της, αλλά και την δική μας. Και σίγουρα και τις επόμενες. Η Γώγου, μέσω των γραπτών της, κατάφερε να ξεγυμνωθεί. Η αγωνία της, οι φόβοι, οι ενδόμυχες σκέψεις και οι ανασφάλειές της, οι δαίμονες με τους οποίους πάλευε, αποτυπώνονταν πάνω στο χαρτί. Αυτό αποδόθηκε βέβαια και στη μεγάλη οθόνη. 

Η Κατερίνα Γώγου κινηματογραφικά έκανε την αρχή στην Φίνος Φιλμ, την περίοδο των δεκαετιών του ’50 και του ’60. Με ταινίες στο ενεργητικό της, όπως “H Δε Γυνή Να Φοβήται Τον Άνδρα”, “Μια Τρελή Τρελή Οικογένεια” έδειχνε μια πρόσχαρη πλευρά της, γεμάτη σαρκασμό μεν, παιδική αφέλεια και καλοσύνη δε. Είχε έντονο το στοιχείο της κωμωδίας, ωστόσο ένιωθε πως δεν ήταν ο εαυτός της και πως ήταν κάτι τόσο ξένο για εκείνη. 

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και στις αρχές της επομένης, η Γώγου έδειξε την άλλη πλευρά της, τον πραγματικό της εαυτό. Η ψυχοσύνθεσή της είχε αλλάξει, όπως και η αισθητική των ταινιών που συμμετείχε. Από τις ασπρόμαυρες κωμωδίες της Φίνος Φιλμ στα κοινωνικά δράματα που δημιούργησε ο σκηνοθέτης -και σύζυγός της- Παύλος Τάσσιος. Ο θεατής πια ήρθε αντιμέτωπος με την εικόνα μιας άλλης Γώγου, πιο θλιμμένη, με έντονες ευαισθησίες, αλλά με μια εικόνα που ο καθένας ταυτίζεται πιο εύκολα. Η συμμετοχή της το 1977 στο “Βαρύ Πεπόνι” και τρία χρόνια αργότερα στην “Παραγγελιά” άφησε στίγμα στον ελληνικό κινηματογράφο, κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης κι έπειτα. 

Η “Παραγγελιά” αποτελεί την γνωστότερη συμμετοχή της, στην οποία απαγγέλλει και δικά της ποιήματα, με πιο αναγνωρίσιμο το “Καμιά Φορά”.  Ωστόσο, το “Βαρύ Πεπόνι” ήταν εξίσου μία ταινία με την οποία απέσπασε το βραβείο Θεσσαλονίκης για την καλύτερη ερμηνεία, μαζί με τα βραβεία σκηνοθεσίας (Παύλος Τάσσιος), σεναρίου, καλύτερης ταινίας, ανδρικής ερμηνείας (Μίμης Χρυσομάλλης, Αντώνης Αντωνίου), όπως και το βραβείο κριτικών κινηματογράφου.

Η υπόθεση της ταινίας

Βρισκόμαστε σε ένα χωριό στην Χαλκιδική, όπου ο Μίμης (Μίμης Χρυσομάλλης) έχει βαρεθεί και κουραστεί από την ζωή του εκεί και θέλει να φύγει στην Αθήνα για κάτι καλύτερο. Απευθύνεται σε έναν καλό του φίλο από το στρατό, τον Αριστείδη (Αντώνης Αντωνίου) για να τον βοηθήσει. Γνωρίζει και αργότερα παντρεύεται την Τούλα (Κατερίνα Γώγου), με την οποία ζουν σε ένα υπόγειο. Ο μεγαλύτερος φόβος του Μίμη είναι να μην καταλήξει γκαρσόνι χωρίς κάποια οικονομική σταθερότητα. Θα καταφέρει να ξεπεράσει όλα αυτά τα άγχη ή θα γίνει αυτό που πραγματικά φοβάται; 

Η ταινία, η οποία τοποθετείται την περίοδο της Μεταπολίτευσης, κάνει λόγο για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα άτομα που διαμένουν στην επαρχία. Η κοινωνική και οικονομική αλλοτρίωση είναι βασικά χαρακτηριστικά της. Οι πρωταγωνιστές της, ιδίως ο Χρυσομάλλης, απορροφώνται από αυτές τις συνθήκες, έχοντας όμως την ανάγκη να επιτύχουν τις όποιες φιλοδοξίες τους. Πέραν αυτού, μιλώντας για την σχέση του ζευγαριού, ο καθένας εκφράζει τις ανησυχίες του και η οπτική του καθενός θεωρείται σωστή. Κι αυτό είναι ίσως ένα από τα μεγαλύτερα στοιχεία στην ταινία.

Πρωταγωνιστούν: Μίμης Χρυσομάλλης, Κατερίνα Γώγου, Αντώνης Αντωνίου, Λήδα Πρωτοψάλτη, Κώστας Μεσσάρης, Γιώργος Κυρίτσης