Είναι γνωστό τοις πάσι πως ο Γιάννης Σμαραγδής τρέφει μεγάλη αγάπη για τις βιογραφίες Ελλήνων προσωπικοτήτων (βλ. Καζαντζάκης). Έχοντας λοιπόν ως κυριότερα συστατικά την πατρίδα και την θρησκεία, έφτιαξε ακόμη ένα έργο για όλη την οικογένεια -ωπ, να το το Τρίπτυχο. 

Καποδίστριας, λοιπόν. Λίγο πολύ γνωρίζει κανείς την ιστορία του Πρώτου Κυβερνήτη του Ελληνικού Κράτους. Ο σκηνοθέτης εξιστορεί τα γεγονότα, μόνο που δεν αντιλαμβάνεται κανείς το χρονικό πλαίσιο, πόσο γρήγορα -ή αργά περνάει το διάστημα από το ένα συμβάν στο επόμενο. Αυτό που γίνεται ξεκάθαρο ωστόσο είναι... το χάρισμα. 

Ο πρωταγωνιστής μας, τον οποίο υποδύεται με φιλότιμη προσπάθεια ο Αντώνης Μυριαγκός, είναι ένας διπλωμάτης που ναι μεν είναι πλάι στους Ρώσους αλλά αγαπά με πάθος την πατρίδα του. Οξυδερκής και με όραμα, αγνός και καλός ο Καποδίστριας έρχεται ως άλλος Χριστός να σώσει και να θυσιαστεί για την Ελλάδα που τόσο αγαπά.

Δεν μπορώ με τίποτα παρόλα αυτά, να αντιληφθώ τη σύνδεση Ιησού Χριστού και Ιωάννη Καποδίστρια, που τόσο πασχίζει να αναδείξει ο Γιάννης Σμαραγδής. Από τη μία, ο Χριστός θυσιάστηκε για τις αμαρτίες του κόσμου, γνωρίζοντας πως ο μοναδικός σκοπός που κατέβηκε στη Γη ήταν αυτός. Ακόμα και στον Σταυρό, ο ίδιος επικαλέστηκε τον Πατέρα και τον ρώτησε γιατί τον εγκατέλειψε.

Στην περίπτωση του Καποδίστρια από την άλλη, έχουμε έναν άνθρωπο που κυβέρνησε την χώρα, ήταν μέσα στην Επανάσταση και φρόντισε να δώσει εφόδια στην Ελλάδα. Ωστόσο, ο θάνατός του δεν θα έδινε την πατρίδα που ποθούσε, αλλά θα την έριχνε ακόμα πιο βαθιά στον βούρκο - βλ. Εμφύλιος. 

Γενικά στην ταινία επικράτησε ένα χάος γεμάτο γελοιότητες. Ο κακός Μέτερνιχ να χτυπάει τα χέρια του μονίμως στο γραφείο, ο Νικόδημος, φίλος του Καποδίστρια, να κάνει expositions με απίστευτη ευκολία, τονίζοντας ακόμα πιο έντονα το “χάρισμα” που έχει ο Καποδίστριας. Η Παναγία που εμφανίζεται ως μορφή ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΦΟΡΕΣ, με την τελευταία την ώρα που μαχαιρώνεται ο Καποδίστριας και η ψυχή του να πηγαίνει σαν μια φωτεινή μπάλα στον ουρανό (!) Και η λίστα συνεχίζεται.

Η μεγαλομανία του Γιάννη Σμαραγδή να δημιουργήσει το απαύγασμα της φιλμογραφίας του απέτυχε παταγωδώς, διότι και αισθητικά και σκηνοθετικά ήταν κενή, μέσα στην προχειρότητα. Ένιωθα πως έβλεπα δύο ώρες σκετς του Διονύση Ατζαράκη, ενώ θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον ανώτερο λόγω budget. Υποθέτω πως θα χτυπήσει φλέβα στο αίσθημα του πατριώτη και θεοσεβούμενου Έλληνα (άνω των 50) και θα κάνει εισιτήρια.

Η μόνη συμβουλή που έχω να δώσω είναι πως αν θέλετε να περάσετε καλά με την παρέα σας και να δείτε κωμωδία, το προτείνω ανεπιφύλακτα. Αν όμως θέλετε όντως να δείτε πολιτική βιογραφία, καλύτερα να έχετε εναλλακτικές.