Πέντε χρόνια μετά την Μπαλάντα της Τρύπιας Καρδιάς, ο Γιάννης Οικονομίδης επέστρεψε με την πιο κινηματογραφικά ώριμη ταινία του. Η Σπασμένη Φλέβα αποτελεί μια προσθήκη στη φιλμογραφία του σκηνοθέτη, διαφορετική από τις προηγούμενες. Κι αυτό γιατί σκιαγραφείται ένας ήρωας που έμελλε να γραφεί σε τραγωδίες. 

Θωμάς Αλεξόπουλος. Ιδιοκτήτης ειδών υγιεινής που κληρονόμησε από τον πατέρα του, γίνεται ο καθρέφτης μιας ολόκληρης μεσαίας τάξης που τα τελευταία χρόνια δοκιμάζεται από αλλεπάλληλα χτυπήματα. Ένας άνδρας με ναρκισσιστικά στοιχεία, απελπισμένος, πνιγμένος από χρέη με έναν τοκογλύφο που πρέπει να ξοφλήσει, έχει βάλει τόσο την οικογένειά του, όσο και τον περίγυρό του στο μάτι του Κυκλώνα, γιατί θεωρεί πως “του χρωστάνε”. 

Ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα της ταινίας είναι η ντοκιμαντερίστικη εγγύτητα. Η κάμερα παραμένει συχνά εστιασμένη στους χαρακτήρες, αποτυπώνοντας όχι μόνο τις πράξεις αλλά και τις μικρές παύσεις, τις στιγμές αμηχανίας, τις ρωγμές της ανθρώπινης αντοχής. Ο Οικονομίδης (ο οποίος συνυπογράφει το σενάριο με τον Βαγγέλη Μουρίκη) χειρίζεται το έργο με ακρίβεια και αυτοπεποίθηση, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα που σε τραβάει βαθιά, ακόμη κι όταν γίνεται άβολη. Σε αυτό συμβάλλει και η ισχυρή κοινωνική διάσταση του έργου: η ταινία λειτουργεί ως σχόλιο για μια Ελλάδα που παλεύει διαρκώς με τη φθορά -οικονομική και ηθική.

Οι ερμηνείες όλων των ηθοποιών είναι εξαιρετικές, με αξιοσημείωτη αναφορά στη Μαρία Κεχαγιόγλου, η οποία αποτυπώνει άρτια μία γυναίκα που έχει δεχτεί χτυπήματα από τον ίδιο της τον σύζυγο και δεν ξέρει πώς να τα διαχειριστεί. Η Μπέτυ Αρβανίτη σε ένα αρκετά τολμηρό introduction χαρακτήρα, φωτογραφίζει μια ερωμένη που κάνει ό,τι μπορεί για τον άντρα που ποθεί. Το ζευγάρι Σταμουλακάτος-Κουνιά δίνουν πετυχημένα ένα ανδρόγυνο το οποίο είναι μέσα στην απελπισία και την απόγνωση. 

Φυσικά δεν γίνεται να μην αναφερθούμε στον Βασίλη Μπισμπίκη, ο οποίος προσφέρει μία από τις πιο φορτισμένες ερμηνείες στην ταινία. Αντί να επιλέξει τον εύκολο δρόμο των εκρήξεων, γεμάτων μπινελίκια, αφήνει την ένταση να συσσωρεύεται σταδιακά. Οι παύσεις και οι ανάσες, οι εκφράσεις του προσώπου του, το σώμα του που ολοένα και συρρικνώνεται, όλα δημιουργούν την αίσθηση ενός ανθρώπου που υπομένει μέχρι το σημείο θραύσης. Αυτή η μετρημένη προσέγγιση κάνει την τελική συναισθηματική κατάρρευση ακόμη πιο έντονη.

Σαφώς υπήρχαν μικρές αδυναμίες στην ταινία, όπως η επαναληψιμότητα και κάπως ο -παραπάνω απ´ όσο θα έπρεπε- αργός ρυθμός σε σημεία. Ωστόσο, αυτό θα μπορούσε για κάποιους να λειτουργήσει θετικά, προκειμένου να φτάσει στην κορύφωση. 

Το φινάλε της Σπασμένης Φλέβας ακολουθεί τη λογική που έχει εγκαθιδρύσει ο Οικονομίδης σε ολόκληρη την ταινία: δεν αναζητά την εύκολη λύτρωση. Είναι η στιγμή όπου τα συναισθηματικά στρώματα της ιστορίας —η πίεση και η φθορά— αποκτούν τελική μορφή. Είναι ένα τέλος που σε σοκάρει, όσες φορές κι αν το δεις και μένει μονίμως στο μυαλό σου. Εκεί αντιλαμβάνεσαι πόσο στα άκρα μπορεί να φτάσει κανείς. 

Η ταινία ολοκληρώνεται με το soundtrack γραμμένο από τον ΛΕΞ μαζί με τους Kepler Is Free, ο οποίος κατάφερε να συνοψίσει μέσα σε 4 λεπτά τόσο την ταινία, όσο και την ψυχοσύνθεση του Αλεξόπουλου. Κι αυτό γιατί στην πραγματικότητα, ακούμε τον πρωταγωνιστή. 

Όταν τους βλέπω να κερδίζουν, μου τη σπάνε.

Όταν τους γνώρισα, δεν είχανε να φάνε.

Με τρελαίνει όταν σαν ίσο με κοιτάνε.

Όπως το βλέπω, όλοι κάτι μου χρωστάνε.