Το 400 Χτυπήματα αποτελεί την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Φρανσουά Τρυφώ και μία από τις ταινίες που εγκαινίασαν τη Γαλλική Νουβέλ Βαγκ.

Ο δεκατριάχρονος Αντουάν Ντόινελ (Ζαν-Πιερ Λεό) μεγαλώνει στο Παρίσι με τους γονείς του, μέσα σε ένα ψυχρό και αυταρχικό οικογενειακό περιβάλλον, ενώ παράλληλα έρχεται αντιμέτωπος με την ίδια αυστηρότητα και στο σχολείο. Καθώς η καθημερινότητά του γίνεται ολοένα και πιο ασφυκτική, καταφεύγει στην αταξία και τη μικροπαραβατικότητα, αναζητώντας έναν χώρο όπου θα μπορέσει να νιώσει ελεύθερος, αποδεκτός και πραγματικά ασφαλής.

Η συγκεκριμένη ταινία, είναι μία από τις πιο προσωπικές δημιουργίες του Τρυφώ, καθώς ο ίδιος είχε αναφέρει πως βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στα παιδικά του χρόνια. Μας ανοίγει την πόρτα σε έναν κόσμο που για εκείνον υπήρξε αφιλόξενος- και τον ευχαριστούμε για αυτό γιατί, μέσα από την πληγή του, μας θυμίζει πως πίσω από κάθε «δύσκολο» παιδί μπορεί να κρύβεται ένα παιδί που απλώς ζητά να το αγαπήσουν.

Το κρυφό όνειρο του Αντουάν είναι να βρεθεί στη θάλασσα, ένα όνειρο που μοιάζει να συμβολίζει την ανάγκη του για μια διαφορετική ζωή. Ύστερα από μια σειρά περιπετειών και τον εγκλεισμό του σε αναμορφωτήριο, καταφέρνει τελικά να το πραγματοποιήσει. 

Ο συγγραφέας Τζιανφράνκο Καλίγκαριτς γράφει στο μυθιστόρημά του «Το τελευταίο καλοκαίρι στη Ρώμη»:

«Σκέφτομαι το πρώτο ψάρι που επέζησε έξω από το νερό, που πάλεψε και μας έφερε στον κόσμο. Σκέφτομαι πως τα πάντα οδηγούν στη θάλασσα. Τη θάλασσα που υποδέχεται τα πάντα στην αγκαλιά της».

Τι είναι αυτό που μας κάνει να κατευθυνόμαστε πάντα προς τη θάλασσα; Τι είναι εκείνο που έκανε τον Αντουάν να θέλει τόσο πολύ να αντικρίσει αυτό το απέραντο μπλε; Να ήταν άραγε η αίσθηση πως εκεί βρίσκεται το πραγματικό μας σπίτι;

Καθ' όλη την διάρκεια της προβολής σκεφτόμουν τα παιδιά - και κυρίως εκείνα που ουρλιάζουν χωρίς να βγάζουν άχνα. 

Παιδιά απογοητεύονται - παιδιά πονούν:

Παιδιά πονούν - παιδιά φοβούνται 

Παιδιά φοβούνται - παιδιά ασφυκτιούν 

Παιδιά ασφυκτιούν - παιδιά παρανομούν 

Παιδιά παρανομούν - παιδιά τρέχουν 

Παιδιά κλαίνε - παιδιά αγαπούν 

Παιδιά αγαπούν - παιδιά χαμογελούν 

Παιδιά χαμογελούν - παιδιά ζουν 

Παιδιά ζουν - παιδιά παίζουν

Παιδιά λένε την αλήθεια - ενήλικες δεν τα πιστεύουν - παιδιά λένε ψέματα - παιδιά σωπαίνουν 

Αν είμαι για ένα πράγμα σίγουρη στη ζωή μου - και δεν είμαι για πολλά - είναι πως, αν τα παιδιά πάψουν να μιλούν, αυτός ο κόσμος θα κοιμηθεί για πάντα.