Ένα Φως Που δεν Σβήνει Ποτέ. Μία ταινία που πρωτοήρθε στα μέρη μας στο 66ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, τον περασμένο Νοέμβριο. Αποτέλεσε κομμάτι του Διεθνούς Διαγωνιστικού τμήματος, ενώ έκανε την ευρύτερη φεστιβαλική πρεμιέρα της στις Κάννες και πιο συγκεκριμένα μέσω του τμήματος ACID. Μετά τη φεστιβαλική της πορεία, η ταινία κυκλοφόρησε στις αίθουσες της χώρας μας από την Amorsa Entertainment, στις 22 Οκτωβρίου.

Για να δούμε όμως και λίγο την ταινία πιο αναλυτικά. Η ιστορία μας καταπιάνεται με έναν επιτυχημένο φλαουτίστα, τον Πάουλι, ο οποίος αποφασίζει να επιστρέψει στο μέρος όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, έπειτα από μία πολύ δύσκολη περίοδο της ζωής του. Εκεί θα επανασυνδεθεί με την παλιά του συμμαθήτρια, την Ίιρις, και σύντομα θα μυηθεί στον μαγικό κόσμο της πειραματικής μουσικής. Ένας μουσικός σαν τον Πάουλι είναι μαθημένος στο να αναζητά την τελειότητα και στα πιο απλά πράγματα, όμως έλκεται από κάτι τελείως διαφορετικό: τη χαοτική ενέργεια που διαχέεται από την Ίιρις και τη μουσική της. Αυτό το χάος θα του προσφέρει μία πρωτόγνωρη παρηγοριά.

Η ταινία βαδίζει σε γνώριμα μονοπάτια για τους λάτρεις του σκανδιναβικού κινηματογράφου ή της σκανδιναβικής μαύρης κωμωδίας, για να είμαι πιο ακριβής. Έχει κάτι από το κινηματογραφικό σύμπαν του αγαπημένου μου Άκι Καουρισμάκι, χωρίς να πλησιάζει το επίπεδο της deadpan κωμωδίας, στην οποία είναι μετρ ο Φινλανδός σκηνοθέτης. Ένα στοιχείο που με κάνει να εντοπίζω ακόμα περισσότερες ομοιότητες μεταξύ του Ένα Φως που δεν Σβήνει Ποτέ και της φιλμογραφίας του Καουρισμάκι είναι σίγουρα η χρήση της μουσικής μέσα στην ταινία. Σε αυτή την ταινία, η μουσική είναι το βασικό στοιχείο της πλοκής, καθώς έχουμε να κάνουμε με έναν μουσικό και τις καλλιτεχνικές, αλλά και τις προσωπικές του ανησυχίες και αναζητήσεις.

Στις ταινίες του, ο Καουρισμάκι επιλέγει να προσθέσει σκηνές τύπου καραόκε, όπως επίσης και συναυλιακές σκηνές. Και το κάνει και πολύ συχνά. Πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι η ύπαρξη τέτοιων σκηνών στην τελευταία του ταινία. Τα Πεσμένα Φύλλα. Στα πρώτα λεπτά της ταινίας, βλέπουμε δύο χαρακτήρες να περνάνε το βράδυ τους σε ένα καραόκε μπαρ. Αργότερα μέσα στην ταινία, θα δούμε τις Maustetytöt να παρουσιάζουν ένα ιδιαίτερο αισθητικά ντουέτο μπροστά σε λιγοστούς θαμώνες.

Και θα μου πείτε τώρα εσείς. Γράφεις ένα κείμενο για το Ένα Φως που δεν Σβήνει Ποτέ ή για τον Άκι Καουρισμάκι και τα Πεσμένα Φύλλα; Θα σας απαντήσω το πρώτο και θα δικαιολογήσω τον εαυτό μου παρακάτω.

Το πειραματικό σχήμα που δημιουργεί ο Πάουλι με την Ίιρις ή για να το θέσω ακόμα πιο σωστά, όπως λένε και οι ίδιοι, η παραστρατιωτική κολεκτίβα ηχητικής τέχνης, θα ήταν πιθανό να αποτελεί ένα σύνολο που ετοιμάζεται να κάνει την εμφάνισή του στο κινηματογραφικό σύμπαν του Άκι Καουρισμάκι. Αυτή η ταινία ίσως να αποτελεί απλά το origin story τους. Βλέποντας αυτή την ταινία και αδυνατώντας να τη βαθμολογήσω σε μία κλίμακα αστεριών, στεκόμουν σκεπτικός και αναλογιζόμουν πως μεγαλύτερο κοπλιμέντο από αυτό δε θα μπορούσα να κάνω για την ταινία του Lauri Matti Parppei.