Lundi, 17 Juillet: Oι ιντερνετικές ειδήσεις –τις τηλεοπτικές έχω πάψει να τις παρακολουθώ εδώ και χρόνια– προειδοποιούν για μία από τις πιο ζεστές εβδομάδες των τελευταίων χρόνων κι εγώ, λιώνοντας μέσα στο σπιρτόκουτό μου, προσεγγίζοντας απελπιστικά τους χαρακτήρες του Γιάννη Οικονομίδη –ενώ, στην πραγματικότητα, θα ήθελα να ζω μέσα σε ένα πακέτο τσιγάρα, σαν σε μυθιστόρημα του Τομ Ρόμπινς, έστω για λίγο– ανάβω το κλιματιστικό και βυθίζομαι στις θάλασσες της νότιας Γαλλίας, ό,τι πιο κοντινό σε καλοκαίρι, όπως αυτό θα έπρεπε να είναι, μπορώ για την ώρα να ζήσω, μέσα από την οθόνη του λάπτοπ μου.

Mardi, 18 Juillet: Ονειρεύομαι μια καλοκαιρινή ιστορία σκηνοθετημένη από τον Éric Rohmer και μόνο σε αυτόν θα εμπιστευόμουν την πολύτιμη αναλογική μου φωτογραφική μηχανή, για να απαθανατίσει τις χρυσές μου ώρες, που είναι μπλε και φωτίζονται από πράσινες αχτίδες, που κανείς βλέπει μόλις λίγο πριν ο ήλιος βουτήξει για το νυχτερινό του μπάνιο στη θάλασσα –ακόμα εκεί, ακόμα εκεί, χάθηκε– και να βάψει για πάντα με το αγαπημένο μου, χαρούμενο κίτρινο τις στιγμές εκείνες που αλλιώς θα ξεθώριαζαν, μαζί με το μαύρισμά μου.

Mercredi, 19 Juillet: Είμαι η Margot (Amanda Langlet) και ερωτεύομαι, χωρίς ανταπόκριση, τον πρώτο μη διαθέσιμο τύπο που μαζοχιστικά θα αφήσω να εισχωρήσει στη ρουτίνα μου. Δεν το παραδέχομαι, ζηλεύω τον χρόνο που δεν περνάει μαζί μου, αλλά είμαι πολύ εγωίστρια για να το δείξω και απλά μαζεύω υπονοούμενα και σύμβολα αφοσίωσης, κοχύλια που θα στοιβάξω ύστερα σε ένα μικρό γυάλινο βαζάκι, να τα κοιτάζω, όταν θα πλένομαι με νερό βρύσης, για να ξεφορτωθώ το καυσαέριο. Είμαι η Margot και είμαι η καλύτερη επιλογή, αλλά είναι αργά πια.

Jeudi, 20 Juillet: Είμαι η Solène (Gwenaëlle Simon) και χορεύω, περιτριγυρισμένη από τα ακόμα ζωντανά θύματά μου, καρφώνοντας με τα μάτια μου το μοναδικό που θέλω να ξαπλώσω στο κρεβάτι μου και να του γλείψω τις πληγές. Όχι ακόμη. Έχω αρχές. Δε θέλω το τραγούδι που έγραψες για άλλη. Δε με θες; Ίσως πρέπει να σταματήσουμε εδώ. Μικρή ιστορία αγάπης. Αντίο.

Vendredi, 21 Juillet: Είμαι ο Gaspard (Melvil Poupaud), περιπλανιέμαι σε γεμάτες παραλίες, μοιράζοντας γοητεία, υποσχέσεις και πόνο σε όποια γυναίκα μου παραχωρήσει με βραχυχρόνια μίσθωση την καρδιά της, προσπαθώντας, μάταια, να γεμίσω το κενό που άφησε στη δική μου ο έρωτας, ο ένας και μοναδικός, μέχρι αυτός να εισβάλει ξανά στο ετοιμόρροπό μου οχυρό και να το γκρεμίσει, ακουμπώντας απαλά το πόδι στο τείχος του και η μόνη μου σωτηρία είναι ένα μαγνητόφωνο.

Samedi, 22 Juillet: Είμαι η η Léna (Aurelia Nolin), ανεξάρτητη και δυναμική, δεν τον χρειάζομαι, φεύγω μόνη για διακοπές, γιατί δεν αντέχω την καταπίεση, γυρίζω πίσω γιατί δεν μπορώ μακριά του, αλλάζω γνώμη στο λεπτό, θέλω να γνωρίσει την οικογένειά μου, δεν θέλω να με ακουμπάει, τον διώχνω, στο τηλέφωνο του λέω ότι θέλω να πάμε μαζί εκδρομή, είμαι ερωτευμένη.

Dimanche, 23 Juillet: Μακριά από τις ελληνικές ακτές, πόσο μάλλον από τις γαλλικές, το σενάριο της ταινίας μου απέχει πολύ από αυτό που θα επέλεγε να διηγηθεί μέσα από την κάμερά του ο σκηνοθέτης. Ανάβω ξανά το κλιματιστικό και ανοίγω το λάπτοπ. Μια ειδυλλιακή εικόνα από κάποιον εξωτικό προορισμό με υποδέχεται, δεν έχει, όμως, τους κόκκους και την αλμύρα του καλοκαιρινού έρωτα, όπως μόνο ο Rohmer ξέρει να τον κάνει.