Μα τι μιζέρια είναι αυτή ρε καλοκαιριάτικα;!... Ε αυτό έπαθα και εγώ και δεν ήξερα για τι να γράψω. Το ένα μου ξίνιζε, το άλλο μου βρομούσε. Άπειρες ιδέες κατέβασα, τίποτα δεν μου έκανε. Θα ρωτήσεις άπειρες ταινίες είδες; Όχι, άπειρες δεν ήταν, αλλά αρκούσαν και με το παραπάνω, να είχα στείλει 10 άρθρα για τον Αύγουστο. Τέλος πάντων, είδα κι απόειδα και νίκησα την κακιά πλευρά της Tseri  που έλεγε πως θα καταφέρεις να γράψεις για animation; Εν τω μεταξύ, η κακιά πλευρά δεν έχει καμία λογική στο κεφάλι της, γιατί λατρεύω τα πώς τα λένε να δεις;… Α, ναι! Τα «παιδικά», ΤΑ «ΜΙΚΙΜΑΟΥ», βρε αδερφέ.

Σας παρακαλώ, δεν θα θελα να γίνομαι γραφική συνέχεια, αλλά μου βγαίνει μια γεροντίαση μάλλον, κάτι της νοσταλγίας, κάτι σαν να παθαίνω Φοίβο Δεληβοριά, κάτι ο μαξιμαλισμός μου που δεν έχει αφήσει γωνιά του δωματίου μου να μπορεί να τρυπώσει η σκόνη, γιατί μαζεύω και μαζεύω όλα τα «ΠΑΛΙΑ» και μη μου μιλήσεις για νέα κυκλοφορία σε horror και animation, βγάζω φλύκταινες, ρίχνω και ένα υπεροπτικό υφάκι και πάω να χαϊδέψω το τηλέφωνο με το καντράν που κείτεται πλάι στην 55άρα. Μα, είναι τώρα αυτά που δείχνουν για παιδιά; Εμείς στην ηλικία σας, για αρχή κάθε ΣΚ και κάθε μεσημέρι μετά το σχολείο, στραβωνόμασταν στην tv, και τσακίζαμε και το σεμεδάκι, τώρα για να δεις «παιδικά» πρέπει να έχεις Netflix και Disney+. (προηγήθηκε καπιταλιστικό σχόλιο)

Οκ, το παράκανα, μπαίνω στο ψητό. Κακός συνειρμός αλλά η πρώτη ταινία που με κέρδισε και ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΕΙΤΕ μιλάει για έναν ταύρο! Τον πιο καλοσυνάτο και ευγενικό ταύρο που θα μπορούσε ποτέ να συναντήσει κανείς, και θα ήταν πολύ τυχερός αν του συνέβαινε, όσο τυχερή ήταν και η Nina που μεγάλωσε τον Φερδινάνδο.

Ferdinand (2017), μια αμερικάνικη animated (σώπα!) ταινία του Carlos Saldanha (βλ. Rio, Ice Age κα). Πρωταγωνιστεί ο τεραστίων διαστάσεων Φερδινάνδος, με την μεγάλη καρδιά, που προτιμούσε να μυρίζει τα λουλούδια από το να κάνει πόλεμο μέσα στην αρένα. Ο φίλος μας καταλαβαίνει από μικρό μοσχαράκι πως διαφέρει από τα υπόλοιπα ταυράκια, και είναι εντάξει με αυτό. Δεν είναι ακριβώς το μαύρο «μοσχάρι» της οικογένειας (παρά το τρίχωμα του), απλώς είναι συμφιλιωμένος με την πραγματικότητα του, την φύση του, η οποία δεν τον καταδίκασε σε ταυρομαχίες, αλλά σε λιβάδια. Δυστυχώς, από νωρίς βλέπουμε πως πολλές φορές, όταν κάτι γίνεται καιρό, ξεχνάμε από που ερχόμαστε, μπαίνουμε στο καλούπι που άλλοι αποφάσισαν για εμάς και πλέον παίρνουμε το σχήμα του ήδη από τα γεννοφάσκια μας. 

Ειρωνικό, λίγο-πολύ, η φωνή του Φερδινάνδου ανήκει στον παλαιστή John Cena, κάτι που ισορροπεί το ίδιο το όνομα του ταύρου μας, με ρίζες από την Σουηδία, όπου frid = ειρήνη. Μοσχομυρίζει, λοιπόν, τα λουλουδάκια του, χαλαρώνει κάτω από το δέντρο του και κάνει ζηλευτή ζωή, ώσπου η μοίρα του τον οδηγεί πάλι αντιμέτωπο με την αρένα, κατάσταση από την οποία είχε ξεφύγει. Πόσο, όμως, να ξεφύγεις όταν συνεχίζεις να μένεις στο χωριό Ronda της Ν. Ισπανίας, γνωστό ως το παλιότερο bullring από το 1785. Ο Φέρδι, όμως, είναι επαναστάτης, με αιτία, και δίνει συνεχόμενες μάχες με την διαφορετικότητα, με την απώλεια, με ανθρώπους, μωρά, άλλους ταύρους, σφαγεία, ρόδα και ταυρομάχους. Εντάξει, δεν είναι μόνος, βέβαια. Έχει την Lupe, την καλμοκατσίκα του, που βελάζει και βοηθάει τον ήρωα μας αντί να καλμάρει, να ξυπνάει το βίαιο κοκκινόχρωμο ένστικτο του. Ή και όχι.  Έχετε ακούσει αυτό το «Σαν ταύρος σε υαλοπωλείο», ο Φερδινάνδος μέχρι και αυτό το κάνει «χάλια».

Ωστόσο, να πούμε η ταινία δεν ξεφύτρωσε από την φαντασία του Saldanha αλλά βασίζεται στην short movie της Disney “Ferdinand, The Bull” (1938), του Dick Rickard. Πλησιάζει την βαρβαρότητα των ταυρομαχιών και σε χτυπάει τόσο δυνατά με το γάντι στο στομάχι, που το γάντι κρύβει μέσα του 10 τόνους σίδερο. Δεν πειράζει, όμως, γιατί στο τέλος σου γλείφει τις πληγές ο μεγαλόκαρδος αυτός γίγαντας, με το λαμπερό τρίχωμα και τα κέρατα που γεννήθηκαν να κάνουν λάθος τρύπες σε τοίχους, να οδηγούν λαγουδάκια στο έμφραγμα και όχι να ψυχορραγούν στο επίκεντρο του μεγάλου θεάματος. 

Θα αποχωρίσω, να σας αφήσω να ψάξετε την ταινία και θα επιστρέψω μιλώντας για την δεύτερη animated ταινία, που με κέρδισε και με έχει φέρει στο να αλλαξοπιστήσω και να πω πως είναι αυτή η ταινία με τα καλύτερα τραγούδια. ΠΟΙΑ; ΕΜΕΝΑ; Που μεγάλωσα με την Άριελ (άλλη μαξιμαλίστρια από κει) που θέλει «να περπατά σε δυο.. πώς τα λένε;.. α! πόδια!» και με το «ναι, είμαι φυσική μπλε, τσιπούρα αλανιάρα» της Δ. Παπαδοπούλου.