Η θρυλική ταινία του Νίκου Κούνδουρου έρχεται, μετά από μακρά απουσία, να προβληθεί από νέες ψηφιακές κόπιες στους κινηματογράφους ΡΙΒΙΕΡΑ (Αθήνα) και ΑΠΟΛΛΩΝ (Θεσσαλονίκη). Ο "Δράκος" αναμένεται να επανακυκλοφορήσει από την filmtrade την τελευταία Πέμπτη του καλοκαιριού, στις 31 Αυγούστου.

Υπόθεση: O Θωμάς, ένας ασήμαντος υπαλληλάκος, ενώ ετοιμάζεται να περάσει μόνος του την Πρωτοχρονιά, ανακαλύπτει ότι μοιάζει εκπληκτικά με τον "δράκο", ένα διαβόητο παράνομο, καταζητούμενο από την αστυνομία. Aυτή η ομοιότητα γίνεται αφορμή για παρεξήγηση, όταν μια ομάδα παρανόμων, που ετοιμάζονται να κλέψουν ένα Στύλο του Oλυμπίου Διός, νομίζοντας ότι ο Θωμάς είναι ο "δράκος", του προτείνουν να είναι ο αρχηγός της επιχείρησης. O Θωμάς, θέλοντας για πρώτη φορά στη ζωή του να ξεφύγει απ' τη μιζέρια και τη μοναξιά, και να γίνει επιτέλους "κάποιος", αποδέχεται την πλαστοπροσωπία. H αποκάλυψη της αλήθειας θα έχει τραγικές συνέπειες.

Το φιλμ βραβεύτηκε το 1960 στην 1η Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ως μία από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες της περιόδου 1955-1959 (ρετροσπεκτίβα), ενώ απέσπασε Ειδική μνεία στο Φεστιβάλ Βενετίας.

Η Μαρία Κομνημού από την Ταινιοθήκη της Ελλάδος γράφει χαρακτηριστικά για την ταινία:

"Μετά την πρώτη νεορεαλιστική ταινία Μαγική Πόλη (1954), ο Κούνδουρος με τον Δράκο φέρνει στην Ελλάδα τον «κινηματογράφο του δημιουργών», ο οποίος, όπως σημειώνει η Αγλαΐα Μητροπούλου, αφορά την ικανότητα σκηνοθετών «να λειτουργήσουν έξω από τη λογική της εμπορικής παραγωγής και αφετέρου στη διαμόρφωση της δικής τους προσωπικής έκφρασης». Ο Κούνδουρος ανατρέπει τα στερεότυπα του φιλμ νουάρ βάζοντας στον πρωταγωνιστικό ρόλο αντί για ένα σκληρό άντρα ένα κακομοίρη με φανερή σεξουαλική απειρία ( Ντίνος Ηλιόπουλος) και αντί για μια φαμ φατάλ μία έφηβη που κλαίει όταν ο προστάτης της δεν την αφήνει να χαζέψει τις κούκλες. Στην ταινία οι κλασικοί κανόνες του είδους ανατρέπονται και στην αναπαράσταση της σύγκρουσης νομιμότητας/παρανομίας. Δηλαδή, ενώ στην περίπτωση των κλασσικών ταινιών του είδους οι θεατές καλούνται να ταυτιστούν με τις δυνάμεις του «νόμου» και της «τάξης», στην περίπτωση του «Δράκου» καλούνται να ταυτιστούν με τους παράνομους.  Ο Κούνδουρος με το σενάριο του Ιάκωβου Καμπανέλλη συγκροτεί μια αφήγηση για ένα άπραγο υπαλληλάκο που υποδύεται τον μεγαλοκακοποιό, και επιτυγχάνει να  συναρθρώσει την παράδοση του ρεμπέτικου με την παρανομία, αρθρώνοντας μια κριτική θέση στη μετεμφυλιακή καταπιεστική συναίνεση και ανιχνεύοντας μία αντιθετική δημόσια σφαίρα".

Έχουν γράψει επίσης για την ταινία:

«Ο Δράκος είναι ένας πραγματικός άθλος για τον Ελληνικόν Κινηματογράφον» ΚΑΤΙΝΑ ΠΑΞΙΝΟΥ

«Ο Δράκος αποτελεί την συγκλονιστική προσφορά της Ελλάδος στην διεθνή κινηματογραφική ποίηση και παίρνει δικαιωματικά τη θέση του ανάμεσα στα πρωτοποριακά έργα της Ευρωπαικής παραγωγής» ΡΟΖΙΤΑ ΣΩΚΟΥ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

«Ο Δράκος πηγαίνει πολύ μακρύτερα και πολύ βαθύτερα από όποια άλλη Ελληνική ταινία. Για πρώτη φορά ο Ελληνικός Κινηματογράφος κάνει ένα βήμα τόσο τολμηρό» ΜΑΡΙΟΣ ΠΛΩΡΙΤΗΣ -ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

«Πρώτη φορά γυρίστηκε στην Ελλάδα μια ταινία με την αναμφισβήτητη αξία και την σωστή κινηματογραφική αντίληψη του Δράκου» Α.ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ -ΑΘΗΝΑΙΚΗ

«Πρόκειται για μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες που μας προσέφερε τελευταία το ευρωπαικό κλίμα» Μ.ΚΑΡΑΓΑΤΣΗΣ

Νίκος Κούνδουρος (1926-2017)

Ο Νίκος Κούνδουρος γεννήθηκε στον Άγιο Νικόλαο της Κρήτης. Ο πατέρας του, Ιωσήφ Κούνδουρος, ήταν γνωστός δικηγόρος και πολιτικός. Σπούδασε ζωγραφική και γλυπτική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας και αποφοίτησε σε ηλικία 22 ετών. Λόγω πολιτικών πεποιθήσεων, πέρασε μεγάλο χρονικό διάστημα στην Μακρόνησο, από όπου έφυγε το 1952. Δύο χρόνια αργότερα, το 1954, ολοκλήρωσε την πρώτη του ταινία, Μαγική πόλη, η οποία παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Βενετίας. Ακολουθεί Ο δράκος, το 1956, που συμμετείχε στο Φεστιβάλ Βενετίας και Οι παράνομοι, το 1958, που συμμετείχε στο Φεστιβάλ Βερολίνου. Το 1960 με Το ποτάμι κερδίζει τα βραβεία σκηνοθεσίας και μουσικής στην πρώτη εβδομάδα Ελληνικού κινηματογράφου στη Θεσσαλονίκη και το βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ της Βοστώνης. Το 1978, η ταινία 1922, απέσπασε τα βραβεία καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, φωτογραφίας, α’ γυναικείου ρόλου, β’ ανδρικού ρόλου και σκηνικών και κοστουμιών στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης καθώς και τα βραβεία καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ του Καίηπ Τάουν το 1982. Το 1985, το Μπορντέλλο, προβλήθηκε εκτός συναγωνισμού στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Άλλες ταινίες του: Μικρές Αφροδίτες, Vortex ατό πρόσωπο της Μέδουσας, Τα τραγούδια της φωτιάς, Μπάιρον, μπαλάντα για έναν δαίμονα, Οι φωτογράφοι, Ιφιγένεια εν Ταύροις, Αντιγόνη.