Ολοκληρώθηκε το βράδυ της Κυριακής με ιδιαίτερη επιτυχία το 46o Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, με την τελετή λήξης που έλαβε χώρα στο κατάμεστο Ωδείο της Δράμας και την απονομή των βραβείων στα 7 διαγωνιστικά τμήματά του! Το σημαντικότερο Φεστιβάλ μικρού μήκους ταινιών της χώρας - και ένα από τα σημαντικότερα πλέον σε πανευρωπαϊκό επίπεδο -  παρουσιάστηκε φέτος πιο δυναμωμένο από ποτέ, προβάλλοντας συνολικά 67 ελληνικές ταινίες, οι οποίες έκαναν εθνική, και στην πλειονότητά τους παγκόσμια, πρεμιέρα.

Πλήθος κόσμου, από παθιασμένους σινεφίλ μέχρι επαγγελματίες του χώρου βρέθηκαν στην όμορφη πόλη της Βόρειας Ελλάδας γεμίζοντας τις αίθουσες των προβολών, αλλά και αυτές των παράλληλων δράσεων, ενώ όσοι δεν είχαν τη δυνατότητα να μεταβούν στη Δράμα (ανάμεσα τους και εμείς δυστυχώς) απόλαυσαν τις ταινίες του Φεστιβάλ μέσα από την, κατά πολύ βελτιωμένη σε σχέση με πέρυσι, online του πλατφόρμα.

Πριν μπούμε στο ψητό, διαβάζοντας κείμενα και μαθαίνοντας πράγματα από τη φυσική έδρα του Φεστιβάλ καταλήγουμε όλοι στο ίδιο ανησυχητικό συμπέρασμα. Το επίπεδο των ελληνικών ταινιών είναι ιδιαίτερα υψηλό από τεχνική και κατασκευαστική σκοπιά όταν έχουμε να κάνουμε με το οπτικοακουστικό κομμάτι. Παρόλα αυτά φαίνεται να λείπουν αυτές οι λεπτομέρειες που θα μεταμορφώσουν τις αρχικές ιδέες και θα σηκώσουν στις πλάτες τους τα καλλιτεχνικά ρίσκα, ώστε να βιώσουμε κάποια δείγματα πραγματικά σπουδαίου σινεμά. Το ερώτημα που προκύπτει στο μυαλό μου, είναι το αυτονόητο. 

Γιατί συμβαίνει αυτό; Οφείλεται σε συνειδητή επιλογή ή σε κάποια γενικότερη δυσκολία;

Όπως και να έχει υπάρχουν ταινίες που ξεχώρισαν και τις παρουσιάζουμε μέσα από αυτό εδώ το μίνι αφιέρωμα, ευελπιστώντας να τις σημειώσετε, ώστε να τις επισκεφτείτε στο άμεσο μέλλον, μιας και θα υπάρξουν αρκετές ευκαιρίες για να το πράξετε. Κάπου εδώ να τονίσουμε πως οι μικρού μήκους του Εθνικού Διαγωνιστικού Προγράμματος θα προβληθούν στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος κατά το τετραήμερο 26-29 Οκτωβρίου, ενώ αργότερα θα παιχτούν ξανά και online μέσω της πλατφόρμας του ERTFLIX.

Short Draft

Ένας άντρας, με την απειλή όπλου, γίνεται πειρατής ενός ταξί όταν ο ταξιτζής αρνείται να τον πάει εκεί που του ζητάει. Σε μία κούρσα όπου όλα θα πάνε στραβά και κανείς δεν είναι αυτό που φαίνεται, ένα κορίτσι θα έρθει να τους αλλάξει τον δρόμο. Είναι ένας δρόμος που, στο τέλος, θα παραμείνει ένα αίνιγμα ακόμα και για τους ήρωες της ταινίας. 

Γρήγορο, στυλιζαρισμένο και με κοφτό μοντάζ τούτο το φιλμ γεννάει σε μερικά μόλις λεπτά δεκάδες ερωτήματα για το μυστηριώδες υπόβαθρο τούτης της ολότελα ράντομ ιστορίας. Οι κινηματογραφικές αναφορές, άλλες εξόφθαλμες και άλλες όχι, δημιουργούν ένα ολόφρεσκο και χαοτικό αποτέλεσμα που με τη σειρά του, μεταμορφώνεται σ' ένα ανέλπιστο και κάργα απολαυστικό γκαγκ. Ο Σπυρίδων Παπασπύρου στην 3η του ταινία χρησιμοποιεί το φιλμικό είδος του roadtrip, όπως ίσως δεν το έχουμε ξαναδεί, χαρίζοντάς μας μια από τις καλύτερες - και δίχως νόρμες - ταινίες του φετινού Φεστιβάλ!

Αερολίν

Η Σάντυ είναι απόφοιτος δραματικής σχολής, έχει άσθμα και το βράδυ έχει παράσταση. Μέχρι τότε έχει να διδάξει γιόγκα, να δουλέψει ως κλόουν και να πάει και σε μία οντισιόν. Σε αυτήν την εξίσωση, προσπαθεί να βρει και λίγο χώρο για τον Σπύρο, το αγόρι της. 

Με διαφορά η αγαπημένη μου ταινία για φέτος, οριακά instant crush, αφού στα μάτια μου αυτός είναι ο ελληνικός κινηματογράφος που μπορεί να δώσει πολλά στο μέλλον. Ρεαλιστικό σινεμά με πινελιές ονειρικών στοιχείων και βαθύ ταξικό πρόσημο, το Αερολίν αποτελεί αρχικά μια κοινωνικοπολιτική καταγγελία πάνω στη βιοπάλη και την καθημερινότητα των σημερινών 30άρηδων που αναγκάζονται να έχουν δύο και καμία φορά και τρις δουλειές για να βγει το μεροκάματο. Σε δεύτερο πλάνο βέβαια μιλάμε για ένα συναισθηματικό πορτρέτο της πρωταγωνίστριας που τρέχει και δεν προλαβαίνει σε κάθε γωνιά της πρωτεύουσας, έχοντας πάντα τα όνειρα και τους στόχους της στο πίσω μέρος του μυαλού της. Ο Αλέξης Κουκιάς-Παντελής στήνει υπομονετικά και με μεθοδικότητα μια απλή και καθημερινή ιστορία, ώσπου ξαφνικά και αθόρυβα η ταινία κορυφώνεται με τέτοιο φυσικό και συγκινητικό τρόπο χαρίζοντας μας μια σκηνή γλυκιάς επιβεβαίωσης. Η σιωπηλή, αλλά ουσιαστική αναγνώριση χάνεται μέσα στη νυχτερινή Αθήνα και η αισιοδοξία για το καλύτερο γεμίζει την ταινία, αλλά και την καρδιά μας σαν το ομορφότερο χαμόγελο του κόσμου...

*Η ταινία βραβεύτηκε με τον Αργυρό Διόνυσο

Λευκά Χριστούγεννα 1948

Τον Δεκέμβριο του 1948, μια ανεπίσημη χριστουγεννιάτικη εκεχειρία ανάμεσα στον Δημοκρατικό και στον Εθνικό Στρατό επιτρέπει στους στρατιώτες να μοιραστούν μια ανθρώπινη, συγκινητική στιγμή πριν επανέλθουν και πάλι στη βάρβαρη πραγματικότητα των αιώνια διχασμένων Ελλήνων.

Ο Αντώνης Βαλληνδράς εμπνέεται από το βιβλίο διηγημάτων του Γιώργου Σκαμπαρδώνη «Ντεπό» και τις ιστορίες του παππού του από τον πόλεμο του 40, φτιάχνοντας ένα αρτιότατο φιλμ εποχής που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από εγχώριες ταινίες μεγάλου μήκους με παρόμοια θεματολογία. Επιλέγοντας ισόποσες δόσεις χιούμορ και δράματος, χτίζει την ένταση σκηνή με τη σκηνή και αφού μας μαλακώσει αρκετά βάζοντας μας σε σκέψεις, θα μας προσγειώσει απότομα με αποτέλεσμα να κοιτάμε σαστισμένοι τους τίτλους τέλους. Ειδική αναφορά στην καθηλωτική και ολόλευκη φωτογραφία του Μιχάλη Γκατζόγια.

Θερμοκήπιο

Ο Σάλι, ένας νέος αλβανικής καταγωγής, έχει αφήσει το σχολείο και δουλεύει σε θερμοκήπια. Θέλει να μαζέψει χρήματα για να πάει να δοκιμαστεί στις ακαδημίες της Γιουβέντους. Για να πραγματοποιήσει όμως το όνειρό του, θα πρέπει να ξεπεράσει μια σειρά από εμπόδια που προκύπτουν από τη σκληρή του καθημερινότητα.

Το αξιέπαινο εδώ είναι πως η καλύτερη και πιο ολοκληρωμένη ίσως ταινία της φετινής διοργάνωσης μας έρχεται από το Εθνικό Σπουδαστικό Πρόγραμμα. Στο Θερμοκήπιο του Γιώργου Γεωργακόπουλου ( ο οποίος σιγά σιγά ετοιμάζει την πρώτη μεγάλου μήκους ταινίας του, με την υποστήριξη του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου!) παρακολουθούμε την ιστορία ενός νέου αλβανικής καταγωγής που είναι θύμα της ελληνικής πραγματικότητας και δε αυτής που λαμβάνει χώρα στην αθάνατη επαρχία. Μια αφίσα του Ντελ Πιέρο, η γραφειοκρατία που του δυσκολεύει τη ζωή, το εφηβικό φλερτ κοιταγμάτων και ένα μπλόκο της τροχαίας συνθέτουν αυτό το υπέρ ανθρώπινο ταινιάκι, που συνοψίζει τόσο ουσιαστικά εκείνες τις στιγμές πριν την ανατολή του ήλιου που μας κάνουν να πιστεύουμε πως είμαστε ικανοί για τα πάντα. Το όραμα του Γεωργακόπουλου απογειώνεται ακόμα περισσότερο από την ερμηνεία έκπληξη του Φαμπρίτσιο Μούτσο για την οποία και βραβεύτηκε,

Η Θρύλος του Καβάλαγουντ

Μία φορά και έναν καιρό, στα βάθη του Kavalawood, αν τολμούσες να πας ποτέ εκεί μέσω Ποσειδωνίων διαδρομών, πίσω από το σύμπλεγμα της αράχνης, θα έβρισκες τα μυστικά μιας παράξενης παρουσίας. Ένα ντοκιμαντέρ για τη θρύλο του Kavalawood, τη σιωπηλή δολοφόνο και καλτ ευφυία του αυτοσχέδιου σήριαλ, την Ελευθερία Καραδήμου.

Η πιο feelgood ταινία που είδαμε για φέτος αφορά τη γυναίκα θρύλο Ελευθερία Καραδήμου η οποία κόντρα σε κάθε λογική, έγινε διάσημη γιατί έκανε και συνεχίζει να κάνει αυτό που τη γεμίζει όσο τίποτα άλλο. Σε περίπου 15 λεπτά η Μελίνα Ξυπολιτάκη, στο πρώτο της ντοκιμαντέρ, δίνει μια ολοκληρωμένη εικόνα για την ιστορία της Καραδήμου ακόμα και σε εκείνους που δεν είναι εξοικειωμένοι με το έργο της. Με το φακό της παρατηρεί με ειλικρίνεια και αγάπη τη δημοφιλή δημιουργό των αναρίθμητων καλτ σειρών, δημιουργώντας μια ταινία φόρο τιμής στην προσωπική απελευθέρωση της γυναίκας ως οντότητα...