Στην προηγούμενη ανταπόκριση γράφαμε πως είμαστε για τα καλά στην καρδιά του Φεστιβάλ. Πλέον, μόλις μερικές ημέρες αργότερα έχουμε φτάσει αισίως κοντά στη ρίψη της αυλαίας, με την τελετή λήξης και την απονομή των βραβείων να διεξάγονται απόψε στο Μέγαρο Μουσικής. 

Το Φεστιβάλ θα αποχαιρετήσει άτυπα το κοινό της πρωτεύουσας με την προβολή της πιο πρόσφατης ταινίας του βιρτουόζου Χαγιάο Μιγιαζάκι με τίτλο "Το Αγόρι και ο Ερωδιός", ενώ οι προβολές θα συνεχιστούν έως και τη Δευτέρα, δίχως να υπάρχει κάποια ενημέρωση μέχρι στιγμής, για το αν θα παιχτούν σε επανάληψη ταινίες του αφιερώματος Scala.

Φέτος λοιπόν είδαμε συνολικά 11 ταινίες από διάφορα τμήματα, με την πλειοψηφία αυτών να ανήκουν φυσικά στο Διεθνές Διαγωνιστικό. Δύο λιγότερες σε σχέση με πέρυσι, αλλά και σε πολύ πιο μαζεμένο χρονικό διάστημα, δεν μπορούμε να πούμε πως παρακολουθήσαμε κάποια πραγματικά κακή ταινία, κάτι που λογίζεται ως ιδιαίτερα θετικό. Από την άλλη, οι δύο που αγαπήσαμε περισσότερο ήρθαν προς το τέλος και στη μία από αυτές θα αναφερθούμε στο παρόν κείμενο.

Η μεγάλη έκπληξη λοιπόν ακούει στο όνομα "20.000 Είδη Μελισσών" όπου μπορεί το καλοκαίρι να βρίσκεται προ των πυλών, όμως ένα οχτάχρονο τρανς κορίτσι προσπαθεί να κατανοήσει τις σεισμικές αλλαγές που συντελούνται στον εύθραυστο εσωτερικό του κόσμο. Η μητέρα του στέκει ενθαρρυντικά στο πλευρό του, ο περίγυρος όμως αντιμετωπίζει την όλη συμπεριφορά του ως ένα παιδικό καπρίτσιο. Ωστόσο, στη διάρκεια ολιγοήμερων διακοπών στη χώρα των Βάσκων, μέσα από τη συναναστροφή του με συγγενείς λιγότερο ή περισσότερο ανοιχτόμυαλους, το γενναίο κοριτσάκι θα προσπαθήσει να βρει τον εαυτό του και να τον συστήσει από την αρχή στους άλλους. 

Στο γεμάτο τρυφερότητα μεγάλου μήκους ντεμπούτο της, η Estibaliz Urresola Solaguren παρουσιάζει μια αυθεντική ιστορία πρόωρης ενηλικίωσης, που ίσως από μόνη της να μην είναι ικανή να αλλάξει τον κόσμο και το μίσος για οτιδήποτε διαφορετικό, μπορεί όμως σίγουρα να επηρεάσει θετικά τις σκέψεις των θεατών (εκείνων που το επιθυμούν) και να τους συγκινήσει βαθύτατα. 

Έχοντας στοιχεία που έχουμε ξαναδεί μεμονωμένα σε ταινίες του ανεξάρτητου ευρωπαϊκού σινεμά, η σκινοθέτις παρουσιάζει ένα φιλμ με πολύ αργό ρυθμό και ανάσες το οποίο όμως εξαιτίας της ισορροπημένης δομής του δεν κουράζει παρά τα 125 λεπτά της συνολικής του διάρκειας. Στο τέλος δε, αποζημιώνει μ' ένα από τα πιο δυνατά φινάλε που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια. Κάτι που δεν καταφέρνει για παράδειγμα το συνυποψήφιο του για τη Χρυσή Αθηνά "Riceboy Sleeps".

Απλές καθημερινές στιγμές, που όλοι μας έχουμε ζήσει σε κάποιο εξοχικό αρκετά χρόνια πριν διαδραματίζονται στην οθόνη, μόνο που εκτός από το φαινομενικό αποτύπωμα της νοσταλγίας και της ραστώνης, υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά. Η οχτάχρονη Λουθία που όλοι αποκαλούν με το όνομα Αιτόρ, γιατί έτσι βαπτίστηκε, θέλει μονάχα να είναι ο εαυτός της...και ιδανικά γοργόνα. 

Αυτό που ξεκινάει λοιπόν σαν ένα γλυκό ταξίδι προσωπικής - και όχι μόνο - εξερεύνησης, μεταμορφώνεται σιγά σιγά σ' ένα πομπώδες μήνυμα υπέρ της ελευθερίας του ατόμου και του πανανθρώπινου δικαίωματός του να ορίζει το ίδιο την ταυτότητα του και να μην στοχοποιείται για αυτό.

"Πως γίνεται εσείς να ξέρετε ποιοι είστε κι εγώ όχι" ρωτά γεμάτη θλίψη η Λουθία κάποια στιγμή τη μητέρα και τον αδερφό της, για να ακολουθήσει αργότερα αντίστοιχη ερώτηση "Γιατί είμαι έτσι εγώ;" προς τη συντηρητική και θρησκευόμενη γιαγιά της.

Εκτός από την εκπληκτική ερμηνεία της της μικρής Sofía Otero που τιμήθηκε στο Φεστιβάλ Βερολίνου, η ταινία βασίζεται σε μεγάλο βαθμό και σε αυτή της κινηματογραφικής της μητέρας Patricia López Arnaiz. Η ηθοποιός από την Ισπανία μόνο με το βλέμμα και τα μάτια της ενσαρκώνει όλα τα δεινά και τον πόνο που βιώνει η ίδια σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο, μένοντας παράλληλα συνεχώς δίπλα στο παιδί της και βάζοντας τα θέλω και τα πρέπει της Λουθία πάνω από οτιδήποτε και οποιονδήποτε!

Εν ολίγοις το "20,000 Species of Bees" συγκεντρώνει όλα τα χαρακτηριστικά ενός σπουδαίου κινηματογραφικού άθλου. Απλή, ανθρώπινη, αλλά και συνάμα πολυεπίπεδη ταινία που δεν προϊδεάζει εξαρχής για το πόσο σπουδαία είναι στον πυρήνα και αποκαλύπτει τις αρετές της σταδιακά, αλλά απλόχερα. Μέχρι τη σεκάνς του τέλους, όπου τόσο φυσικά και αβίαστα προκαλεί στον θεατή τα πιο όμορφα συναισθήματα του κόσμου και την ελπίδα πως η αγάπη και πιο συγκεκριμένα η γονεϊκή στο τέλος θα επικρατεί πάντα. 

Δε βούρκωσε άδικα ολόκληρο το Άστορ εξάλλου...

* Κατά πάσα πιθανότητα η ταινία θα προβληθεί στη χώρα μας τις πρώτες μέρες του 2024 και χαιρόμαστε πολύ για αυτό, όχι γιατί θα τη δει πολύς κόσμος (αν και κρατάμε μικρό καλάθι με όσα πέτυχε το Aftersun), αλλά γιατί όσοι καταφέρουν να μπουν στο πετσί της θα βιώσουν μια αξέχαστη κινηματογραφική εμπειρία.

** Για το δεξιοτεχνικό "The Teachers' Lounge" θα τα πούμε σύντομα αφού κυκλοφορεί στις 19/10 από το Cinobo.

*** Το ίδιο ελπίζουμε να κάνουμε (παρόλο που φαντάζει πολύ δύσκολο) και για το γλυκόπικρο "Slow" από τη Λιθουανία.

**** Όσοι δεν προλάβατε εισιτήριο για την αποψινή Τελετή Λήξης, μπορείτε να την παρακολουθήσετε διαδικτυακά εδώ.