Αν με ρωτούσε κάποιος ποια είναι η αγαπημένη μου ταινία, σίγουρα δεν θα απαντούσα η «Μικρά Αγγλία» του Παντελή Βούλγαρη, κι όμως έπιασα τον εαυτό μου να την βλέπει επί 10 χρόνια, χωρίς να βαρεθώ στιγμή, ζώντας κάθε φορά το μεγαλείο του έρωτα μέσα από την τραγική ιστορία των χαρακτήρων της και τις ανατριχιαστικές ερμηνείες των ηθοποιών που τους ενσαρκώνουν.
Το αισθηματικό δράμα που έκανε την εμφάνιση του το 2013 στο κοινό, βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Ιωάννας Καρυστιάνη, η οποία γράφει και το σενάριο της ταινίας. Το κουβάρι του έρωτα ξετυλίγεται πάνω στα βράχια της Άνδρου (Μικρά Αγγλία), βρέχεται από την λαχτάρα της Όρσας (Πηνελόπη Τσιλίκα) και του Σπύρου (Ανδρέας Κωνσταντίνου), τις ακροθαλασσιές του τσακίζει η ορμή της αδερφής της, Μόσχας (Σοφία Κόκκαλη) και τις φουρτούνες σηκώνει, ανταριάζοντας τον τόπο, η μάνα των κοριτσιών, Μίνα (Αννέζα Παπαδοπούλου).
Σε ένα νησί, που οι γυναίκες γεννιούνται, μεγαλώνουν, συντροφεύουν, αγαπάνε, αγαπιούνται, γεννούν, περιμένουν και χάνουν άντρες, ο έρωτας φέρνει βόλτα στον κύκλο Μαλταμπέ. Ένα 12χρονο κορίτσι που μαγεύεται από τα μακροβούτια ενός 19χρονου ναυτικού, μια μικρή κοκκινομάλλα που θέλει να φύγει με τον αγαπημένο της από την υγρασία των δακρύων της Μικράς και να φτάσει στις ομίχλες της Μεγάλης Αγγλίας, τραγικές φιγούρες θηλυκοτήτων που χορεύουν αγκαλιασμένες τις μοναξιές τους και νοσταλγούν και θυμούνται φιλιά και χάδια από αντρικά δάχτυλα, χέρια με «φλέβες και φλεβίτσες, σαν ποτάμια και παραπόταμοι, σαν γεωφυσικός χάρτης» να χύνονται στις θάλασσες των γυναικών της Άνδρου. Καπετάνιοι που κάνουν διπλή και τριπλή ζωή, που κάθε λιμάνι έχει την γυναίκα και τα παιδιά τους, και άλλοι που φέραν «μέσα στο αίμα τους μια αρρώστια τρομερή», υποπλοίαρχοι που γένουν πλοιοκτήτες, ταξιδεύουν τα αλμυρά νερά και αφήνουν πίσω τους αγαπημένες, μανάδες, αδελφές και κόρες, και άλλα αντράκια που σαν μεγαλώσουν θα βρεχτούν και αυτά απ’ τις 7 θάλασσες και ίσως ακουμπήσουν τον πυθμένα τους.
«Τα ρώσικα τραγούδια ταιριάζουν πολύ με την στεναχώρια» και η αναμονή πολύ με τον έρωτα. Έρωτας. Ποιος και πως να τον εξηγήσει, ποιοι και αν θα τον καταλάβουν. Η διαφορά μας από το ενστικτώδες των ζώων για αναπαραγωγή, είναι η νοημοσύνη και το συναίσθημα, είναι το πάθος που φέρνει βόλτα το κολλημένο μυαλό και την πληγωμένη καρδιά. Ο έρωτας κρύβεται στα σενάρια της ταινίας, και στην πλοκή της ζωής μπερδεύεται, ξεπηδάει από τους στίχους τραγουδιών, ρώσικων και μη, και χάνεται στα ποιήματα που γράφονται πάνω σε λερωμένα υγρά σεντόνια, μονοσάνιδα ταβάνια και καμωμένα απ’ την αλΜΟΙΡΑ βράχια. Ένα S.O.S. γραμμένο στο στήθος μιας γυναίκας από έναν άντρα που την αγάπησε με όλη του την ψυχή, κρύβει τον καημό και το αχ όλων των θαλασσοπνιγμένων, όλων των ερωτοχτυπημένων, όλων όσων έκαναν το ένα λάθος μετά το άλλο, γιατί; Ίσως, αυτή είναι η κατάρα του έρωτα, μα και η ομορφιά του. Τιτανοτεράστια λάθη, που σε κάνουν να νιώθεις πιο σωστά από ποτέ. Ώρες-ώρες, αναλογίζομαι.. μήπως κάποτε, κάποιος πολύ βαριά πληγωμένος άνθρωπος, αποφάσισε να ορίσει το σωστό και το λάθος, τους κανόνες και την ηθική, και έτσι μαζί του πήρε και έθαψε στα έγκατα της λογικής και του πρέπει τον έρωτα, τα συναισθήματα, την μεγαλύτερη αλήθεια του κόσμου;
Μια μάνα, μια πληγωμένη γυναίκα, έγινε αυτό το εμπόδιο και θα κατηγορήσεις με μίσος, πως άλλαξε την μοίρα αγαπημένων, πως ανάγκασε ανήθικα, έστω και για μια φορά, ερωτευμένους να νιώσουν την ψυχρότητα και την απλότητα μιας στιγμής ηδονής σαν εραστές και όχι ως σπασμένα μισά ενός ίδιου ολόκληρου. Ερωτευμένους που μαζεύουν την ζωή τους με ένα σκουριασμένο, τρύπιο κουτάλι, ξεβρασμένο σε χείλη αλμυρά και στόματα που φιλιόντουσαν πρώτα στα όνειρα τους και μετά στις ταφόπλακες του Αιγαίου.
Η «Μικρά Αγγλία» είναι ορισμός του αισθήματος και του δράματος και αν κάποιος έχει γνωρίσει τον έρωτα ή θέλει να το κάνει οφείλει στην καρδιά του να την δει. Γεμάτη από υπέροχες σκηνές, πράγματι βγαλμένες από σελίδες βιβλίου και την έντονη και νοσταλγική ματιά του Βούλγαρη, θα πονέσει με τον Σπύρο, θα αδικηθεί με την Μόσχα, θα σπαράξει με την Όρσα, θα ταξιδέψει με τις μουσικές. Καλό ταξίδι να έχετε και καλή αντάμωση με τους αγαπημένους σας!
Υ.Γ.1. Για 2 ώρες, βλέποντας την ταινία, η ψυχή σου φέρνει τόσο βάρος, που δεν ξέρω αν είναι καλύτερο να έχεις ερωτευτεί για να καταλάβεις ή να μην έχεις, ώστε να συνεχίσεις να πλανάσαι στην άγνοια και την παραμυθένια καθημερινότητα της σαρκικής και μόνο ηδονής.
Υ.Γ.2. Ναι, πραγματικά. Πως περνάνε αυτά τα χρόνια;
0 comments