Έχεις μια ζυγαριά. Από τη μία πλευρά, υπάρχει ο ανεκπλήρωτος έρωτας. Είναι αρκετά επίπονος και είναι ακόμα μεγαλύτερος ο πόνος, αν όχι μόνο σε μία αλλά σε τρεις ζωές ψάχνεις να βρεις την αγάπη και το νόημα γύρω από αυτήν. Από την άλλη, η Τεχνητή Νοημοσύνη έχει κατακλύσει την τεχνολογία και αποτελεί απειλή για την ανθρωπότητα. Γίνεται πολύ ξεκάθαρη η αντίθεση ανάμεσα στις δύο αυτές συνιστώσες, ωστόσο έχουν ένα κοινό. To “The Beast”.
Στο “Θηρίο”, η Lea Seydoux μαζί με τον George MacKay συναντιούνται σε διαφορετικούς τόπους και χρόνους και ζουν έναν φαύλο κύκλο. Η ιστορία βασίζεται στο βιβλίο του Henry James, με τίτλο “Το Θηρίο Στη Ζούγκλα” (“The Better Sort”). Ένα δυστοπικό δράμα επιστημονικής φαντασίας που τα συναισθήματα έρχονται σε έντονη ρήξη με την Τεχνητή Νοημοσύνη.
Η Gabrielle Monnier είναι μία γυναίκα, η οποία εμφανίζεται σε τρεις χρονικές περιόδους με διαφορετική ιδιότητα. Το 1910 ήταν μια περιζήτητη πιανίστρια στο Παρίσι, ένα μοντέλο στο Los Angeles το 2014 και τέλος, το 2044 σε αναζήτηση μίας καλύτερης δουλειάς, γιατί πλήττει στην υπάρχουσα εργασία της. Κοινός παρονομαστής: ένας μυστηριώδης άνδρας που συναντά σε κάθε διάστημα.
Η Gabrielle, προκειμένου να φύγει από τη δουλειά της, η οποία είναι υπολογισμός θερμοκρασίας, καταφεύγει στην Τεχνητή Νοημοσύνη. Το ΑΙ αποτελεί ένα ψυχρό μέσο, αρκετά κυνικό, με εμφανή έλλειψη συναισθημάτων. Είναι οριακά απαγορευτικά. Στην κοινωνία του 2044, αποτελεί το Α και το Ω στην καθημερινότητα, σε βαθμό που έχουν δημιουργηθεί εξαγνισμοί του DNA.
Αυτοί οι εξαγνισμοί έχουν ως στόχο να απαλλάξουν και να αποβάλλουν μνήμες και τραυματικές εμπειρίες από τους συμμετέχοντες. Είναι αρκετά δελεαστικό, ωστόσο το τίμημα σε αυτή τη συνθήκη είναι η απώλεια των συναισθημάτων. Ενώ προσπαθεί να υποβληθεί στο purification αυτό, συνειδητοποιεί δύο πράγματα: πρώτον, σε οποιοδήποτε χρονικό πλαίσιο, η Gabrielle αναζητά αδιάκοπα την αγάπη (στο πρόσωπο του μυστηριώδους άνδρα) και την κάνει να νιώθει ζωντανή. Και δεύτερον, δεν θα μπορούσε να ζήσει χωρίς συναισθήματα. Θεωρεί πως ακόμα και με δυσάρεστα συναισθήματα, όπως ο πόνος, ο θυμός και το άγχος, μας δίνουν ζωή. Μας διαμορφώνουν.
Ο Μπονελό παίζει με ιδιαίτερη μαεστρία μέσα στα τρία “σύμπαντα”, δίνοντας βάση στις λεπτομέρειες. Δεν κάνει ιδιαίτερα ξεκάθαρο το χρονικό πλαίσιο στην αρχή της ταινίας, αλλά υπάρχει σαν παράγοντας η Μεγάλη Πλημμύρα του Παρισιού. Επίσης, σημαντική λεπτομέρεια είναι η εναρκτήρια σκηνή με την Gabrielle στο green screen, η οποία διαδραματίζεται το 2014 και βλέπουμε παρακάτω, δέχεται οδηγίες όντως από τον Μπονελό.
Το Θηρίο δεν είναι ούτε ένα τέρας, ούτε ένας άνθρωπος. Αποτελεί ένας διαρκής φόβος για το άγνωστο. Ίσως και το ανεκπλήρωτο. Μπορεί η Τεχνητή Νοημοσύνη να είναι γοητευτική στα μάτια των ανθρώπων, όμως τα συναισθήματα πάντοτε θα συμπληρώνουν την ανθρώπινη υπόσταση και θα έχουν μεγαλύτερη σημασία.
.jpg)
0 comments