Δεν θα μπορούσα να βρω έναν καλύτερο τρόπο να περιγράψω τους Kneecap και τη μουσική τους από αυτόν του Άρη Χατζηστεφάνου, ο οποίος είπε πως η μουσική τους είναι σαν «οι Χατζηφραγκέτα να συναντούσαν τους Prodigy και μαζί να τραγουδούσαν χιπ χοπ σε μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνει σχεδόν κανένας». Και αν αναρωτιέστε ποια γλώσσα είναι αυτή, πρόκειται για τα Ιρλανδικά, μια γλώσσα που μιλιέται μεν από περίπου 100.000 ανθρώπους, αλλά σαν πολλές άλλες, κινδυνεύει να εξαφανιστεί ως αποτέλεσμα της βρετανικής κυριαρχίας. Γιατί σας τα λέμε όλα αυτά; Η απάντηση είναι πως σε αυτή τη γλώσσα, οι Kneecap βάσισαν σχεδόν όλη τους την ύπαρξη και κατ’ επέκτασιν την επιτυχία τους. Και αυτό ακριβώς βλέπουμε και στην ταινία που βασίζεται στην ζωή των μελών του συγκροτήματος, μια κωμωδία με στοιχεία δράματος και πολλή αδρεναλίνη.

Η ταινία «Kneecap» μας ταξιδεύει στο Μπέλφαστ της Βόρειας Ιρλανδίας, στα τέλη του 2010, όταν δύο νέοι που είναι φίλοι από παιδιά – Liam και Naosie ή ευρέως γνωστοί ως Μο Χάρα και Μόγκλαϊ Μπαπ  με μια ιδιαίτερη αγάπη για τα ναρκωτικά, τους μπελάδες και τον IRA – τον ιρλανδικό απελευθερωτικό στρατό, γνωρίζουν έναν δάσκαλο μουσικής, τον Τζέι Τζέι, ο οποίος ονειρευόταν πάντα μια καριέρα ως επαγγελματίας μουσικός. Κι όμως, δεν πρόκειται για ανέκδοτο, αλλά για την «γέννηση» της μπάντας. Ο δάσκαλος αυτός γίνεται ο DJ Πρόβαϊ και είναι υπεύθυνος για όλα αυτά τα «άρρωστα» μπιτάκια που συνοδεύουν τους στίχους των τραγουδιών των Kneecap, τον οποίο βλέπουμε συνέχεια με μια μπαλακλάβα στο πρόσωπο, για να μην τον αναγνωρίζουν οι μαθητές του.

Εκτός από την χιπ χοπ, οι τρεις άνδρες συνδέονται και με κάτι άλλο, πιο βαθύ: το μίσος τους για την βρετανική κυριαρχία. Συγκεκριμένα, οι Liam και Naosie  -μέρος της «γενιάς κατάπαυσης του πυρός» από την συνοικία Gaeltacht του Δυτικού Μπέλφαστ - έμαθαν να μιλούν ιρλανδικά από τον πατέρα του Μόγκλαι Μπαπ, Άρλο (Μάικλ Φασμπέντερ), έναν πρώην Ρεπουμπλικανό παραστρατιωτικό που προσποιήθηκε τον θάνατό του για να αποφύγει τις βρετανικές αρχές. Και έχουν τόση περηφάνια για την γλώσσα τους που αρνούνται να μιλήσουν αγγλικά, ακόμα και όταν η αστυνομία τους συλλαμβάνει για κατοχή ναρκωτικών. Για τον Τζέι Τζέι, η κατάσταση δεν είναι ιδιαίτερα διαφορετική, καθώς και ο ίδιος μάχεται ενεργά για να επικρατήσουν τα ιρλανδικά ως επίσημη γλώσσα της χώρας τους – ή τουλάχιστον να μην απαγορεύονται. 

Κάπως έτσι γεννήθηκαν οι Kneecap – των οποίων το όνομα είναι εμπνευσμένο επίσης από τον ιρλανδικό απελευθερωτικό στρατό, καθώς αφορά σε μια βάναυση τιμωρία που εφάρμοζαν σε βιαστές και εμπόρους ναρκωτικών κατά τη διάρκεια των ταραχών στη Βόρεια Ιρλανδία. Τραγική ειρωνεία πως οι ίδιοι κάνουν τεράστια χρήση ναρκωτικών σε όλη την ταινία. 

Ξεκινώντας από ένα γκαράζ, λοιπόν, και λάιβ σε ένα μικροσκοπικό μαγαζί, οι Kneecap εξελίσσονται γρήγορα στη φωνή της νέας ιρλανδικής γενιάς  και γεμίζουν μαγαζιά και συναυλιακούς χώρους, δίνοντας νέα πνοή στα ιρλανδικά. Και κυρίως δείχνοντας ότι η πολιτική «είναι κουλ» (για να μιλήσω τη γλώσσα της νεολαίας), αλλά κυρίως ότι η μουσική που φτιάχνεις ή ακούς και η γλώσσα που μιλάς είναι από μόνα τους πολιτική στάση. Δεν είναι τυχαίο που σε πολλές συναυλίες τους, οι Kneecap υψώνουν τη σημαία της Παλαιστίνης – ένας λαός που υπήρξε καταπιεσμένος στηρίζει έναν λαό που υπόκειται σε γενοκτονία.

Παρά τα πολιτικά μηνύματα, η ταινία θυμίζει περισσότερο Trainspotting – ίσως και ταινία με συμμορίες σε αρκετά σημεία της, όπου καταδιώκονται για τη μουσική τους και τα ναρκωτικά τους- παρά τη βιογραφία μιας μπάντας. Αλλά αυτή είναι ίσως και η πιο ειλικρινής απεικόνιση που θα μπορούσε να έχει κάνει ο σκηνοθέτης, Rich Peppiatt, στο συγκρότημα. Μία ταινία γεμάτη χιούμορ, άκρως μεταδοτική ενέργεια και πολλές «ακατάλληλες» και άβολες σκηνές. Ο καλύτερος τρόπος να αποτίνει κανείς φόρο τιμής σε επαναστατικούς καλλιτέχνες είναι μια ταινία που σέβεται και ταυτόχρονα αποδομεί την επανάστασή τους.