Το Mommy (2014) του Xavier Dolan είναι ένα γαλλόφωνο οικογενειακό δράμα που επικεντρώνεται στη θυελλώδη σχέση μεταξύ μιας χήρας μητέρας και του προβληματικού έφηβου γιου της. Η ταινία διαδραματίζεται σε μια φανταστική εκδοχή του Καναδά, όπου ένας νέος νόμος επιτρέπει στους γονείς να δεσμεύουν τα παιδιά τους σε ιδρύματα χωρίς κάποια νόμιμη διαδικασία. Η ταινία έκανε το ντεμπούτο της στο Φεστιβάλ των Καννών το 2014 στο οποίο κέρδισε το Βραβείο Κριτικής Επιτροπής.

Η ιστορία ακολουθεί την Diane "Die" Després (Anne Dorval), μια σκληρή και ανεξάρτητη γυναίκα στα mid 40s της, που μεγαλώνει τον 15χρονο γιο της, Steve (Antoine-Olivier Pilon), ο οποίος έχει διαγνωσθεί με ΔΕΠ-Υ (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας) και συχνά μεταβάλλεται μεταξύ στιγμών βαθιάς στοργής και ανεξέλεγκτου θυμού. Τα πράγματα παίρνουν άλλη τροπή όταν γνωρίζουν την Kayla (Suzanne Clément), μια ντροπαλή γειτόνισσα που έχει τραυλισμό και βρίσκεται σε εκπαιδευτική άδεια. Η Kayla αναπτύσσει έναν απροσδόκητο δεσμό με τον Steve και βοηθά την Diane να διαχειριστεί τη παρορμητική συμπεριφορά του. Οι τρεις τους θα δημιουργήσουν μια εύθραυστη αίσθηση οικογένειας η οποία μπορεί οποιαδήποτε στιγμή να σπάσει.

Το οπτικό στιλ της ταινίας είναι πολύ ιδιαίτερο, καθώς ο Dolan επιλέγει πολύ συνειδητά να χρησιμοποιήσει αναλογία διαστάσεων 1:1 (το πλάτος και το ύψος της εικόνας είναι ίσα, δημιουργώντας ένα τετράγωνο). Με αυτόν τον τρόπο συμβολίζει τον συναισθηματικό και φυσικό περιορισμό των χαρακτήρων. Σε κομβικές στιγμές, το κάδρο επεκτείνεται σε ευρεία οθόνη, αντιπροσωπεύοντας τις σπάνιες στιγμές ελευθερίας και ευτυχίας τους. Το soundtrack της ταινίας αποτελεί επίσης ενδιαφέρον σημείο, καθώς προσδίδει έναν προσωπικό τόνο στην ιστορία και ενισχύει τον συναισθηματικό κόσμο των τριών πρωταγωνιστών. Τα τραγούδια αντικατοπτρίζουν τις συναισθηματικές τους κορυφώσεις και πτώσεις, ενώ δεν λειτουργούν απλώς ως υπόβαθρο αλλά ως ένα σημαντικό αφηγηματικό εργαλείο, που συνδέει το κοινό με τη περίπλοκη ζωή και ταραγμένη ψυχοσύνθεση τους. Ο Dolan επιλέγει γνωστά ποπ και ροκ τραγούδια της δεκαετίας του 1990 και του 2000 (όπως Oasis και Lana Del Rey) αλλά και διαχρονικά κομμάτια κλασικής μουσικής (όπως Vivaldi και Einaudi) για να συνοδεύσουν τις σκηνές, δημιουργώντας μια άμεση σύνδεση με τους χαρακτήρες και τη νοσταλγία που μπορεί να νιώθει το κοινό. Η φωτογραφία, σε συνδυασμό με την χρήση μουσικής και τις βαθιά συναισθηματικές ερμηνείες, καθιστούν το Mommy μια έντονα προσωπική και σαγηνευτική κινηματογραφική εμπειρία.

Καθώς η ταινία εξελίσσεται και εμβαθύνει στις ζωές των χαρακτήρων, ιδιαίτερα στην περίπλοκη σχέση μεταξύ της μητέρας και του ασταθούς γιου της, εντόπισα ενδιαφέροντα ερωτήματα που αφορούν βαθιές προσωπικές δυσκολίες, όπως η ταυτότητα και η ηθική.  Τα ερωτήματα αυτά δημιούργησαν μια αίσθηση δισταγμού στις δικές μου απόψεις σχετικά με την αβεβαιότητα και την πολυπλοκότητα της ζωής, υπογραμμίζοντας τη σημασία της προσωπικής ευθύνης και της αναζήτησης αυθεντικότητας, αλλά και, φυσικά, της ελευθερίας.

Το φιλμ πραγματεύεται φυσικά και θέματα αγάπης, θυσίας και τις δυσκολίες που ενυπάρχουν στις ανθρώπινες σχέσεις. Απεικονίζει την ψυχική αναταραχή και τις εσωτερικές συγκρούσεις των χαρακτήρων, προσφέροντας μια ωμή και ειλικρινή αναπαράσταση του να ζει κανείς σε περιβάλλοντα τα οποία συχνά παρερμηνεύονται ή αντιμετωπίζονται με έλλειψη σεβασμού. Θεωρώ ότι όποιος δώσει την απαιτούμενη προσοχή θα μπορέσει να αντιληφθεί τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει κάποιος που προσπαθεί να πλοηγηθεί σε έναν κόσμο γεμάτο ομορφιά και πόνο ταυτόχρονα.

Δεν πρέπει να να ξεχνάμε ότι στο επίκεντρο της ταινίας βρίσκεται ένα παιδί που αδυνατεί να κατανοήσει ή να διαχειριστεί τις έντονες συναισθηματικές του μεταπτώσεις. Οι εκρήξεις του και οι στιγμές τρυφερότητάς του συνθέτουν το πορτρέτο ενός ατόμου που ακόμα ψάχνει την ταυτότητά του. Δίπλα του βρίσκεται η μητέρα του που κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί, προσπαθώντας να διαχειριστεί τα θυελλώδη κύματα της ανατροφής ενός δύσκολου παιδιού. Ωστόσο, υπάρχει μια συνεχής αίσθηση ανασφάλειας και φόβου που εισχωρεί στις ζωές τους, σαν ο κόσμος τους να είναι έτοιμος να καταρρεύσει το αμέσως επόμενο λεπτό. Ο αγώνας της Diane να ισορροπήσει την αγάπη με την πειθαρχία, τη δύναμη με την ευαλωτότητα, αποτυπώνει τη σκληρή πραγματικότητα του να είναι ταυτόχρονα μητέρα και προστάτης, ενώ προσπαθεί να διατηρήσει την ψυχική της ισορροπία.

Το Mommy είναι μια ταινία απερίγραπτης τρυφερότητας και ανθισμένης οργής στην οποία κάθε στιγμή ελπίδας για τους πρωταγωνιστές συνδυάζεται με μια σκληρή δόση πραγματικότητας. Πρόκειται για μια άβολη και συνάμα πανέμορφη κινηματογραφική εμπειρία που μου είναι δύσκολο να εξηγήσω ακριβώς γιατί τη βρίσκω τόσο συγκινητική. Ίσως έχει να κάνει με τον λεπτό τρόπο που ο δημιουργός της διαχειρίστηκε την ταινία στο σύνολό της. Ο συνδυασμός όλων αυτών των στοιχείων—η ακρίβεια του Dolan, η οπτική ομορφιά, το συναισθηματικό βάρος της μουσικής και η ωμή ανθρώπινη διάσταση των ερμηνειών— μου δημιούργησε μια στοιχειωτική και βαθιά προσωπική εμπειρία που έχει μείνει χαραγμένη στο μυαλό μου. 

"We still love each other, right?"

"That's what we're best at, buddy."