Πριν λίγες μέρες ολοκληρώθηκε το 76ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, φιλοξενώντας περίπου 278 ταινίες στο πρόγραμμα του, εκ των οποίων οι 22 ήταν στο διαγωνιστικό τμήμα. 

Οι μετακινήσεις από αίθουσα σε αίθουσα ήταν μεγάλες -ευχαριστώ την ακρίβεια των ΜΜΜ- ενώ έκανε κρύο, έβρεχε και χιόνιζε. Παρ’ όλα αυτά, κανείς δεν πτοήθηκε: πλήθος κόσμου, γεμάτες προβολές, πολλές ταινίες, κάπως έτσι κύλησαν οι μέρες στο πρώτο μισό του φεστιβάλ.

Το κοινό δεν περιοριζόταν σε κριτικούς και δημοσιογράφους και αυτό έγινε αρκετά ξεκάθαρο στην προβολή του The Ballad of Judas Priest των Sam Dunn και Tom Morello. Στο τέλος, εκτός των σκηνοθετών, εμφανίστηκε επί σκηνής ο Rob Halford, ο βασικός τραγουδιστής του συγκροτήματος. Μετά τον ευχαριστήριο λόγο του, το πλήθος σηκώθηκε κι άρχισε να χειροκροτεί. Δεν χρειαζόταν να είσαι fan των Priest για να παρασυρθείς από την ενέργεια της αίθουσας - η θέρμη του χειροκροτήματος ήταν για τον άνθρωπο που στεκόταν μπροστά τους.

Το The Moment του Aidan Zamiri ήταν από τις προβολές που παρουσίασαν μεγάλο ενδιαφέρον, όπως μαρτυρούσε και η μεγάλη αναμονή έξω από την αίθουσα πριν από την έναρξη. Το mockumentary συγκροτεί μια αφήγηση γύρω από τη δημόσια εικόνα της Charli XCX, εστιάζοντας στις τριβές ανάμεσα στην καλλιτεχνική περσόνα και την προσωπική αμφιβολία. Ανάμεσα στη σκηνοθετημένη υπερβολή και στη στιγμιαία συναισθηματική έκθεση, η ταινία καταγράφει μικρές εκρήξεις δημιουργικής ανασφάλειας και αυτοπαρατήρησης. Έτσι, απομακρύνεται από το αναμενόμενο πορτρέτο μιας ποπ σταρ και μετατρέπεται σε σχόλιο πάνω στην εύθραυστη ισορροπία της καλλιτεχνικής αναγνωρισιμότητας και στη συνεχή απαίτηση για επανεφεύρεση. Μετά και την εμφάνισή της στο Erupcja (που είδαμε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης), η παρουσία της Charli XCX στον κινηματογράφο αποκτά πλέον συνέχεια και όχι απλώς περιστασιακό χαρακτήρα.

Μια ακόμη αναμενόμενη προβολή ήταν το Rosebush Pruning του Karim Aïnouz, σε σενάριο Ευθύμη Φιλίππου. Η ταινία συνδέεται άμεσα με τις κεντρικές θεματικές που χαρακτηρίζουν τη δουλειά του σεναριογράφου: οικογένεια, κοινωνική τάξη και οι λεπτές εντάσεις που διαμορφώνουν τις ανθρώπινες σχέσεις. Η ταινία εναλλάσσει σκηνές που προκαλούν γέλιο με στιγμές αμηχανίας, δημιουργώντας έναν ρυθμό στον οποίο το κοινό συμμετέχει ενεργά: γελούσε όταν κάτι ήταν αστείο και σιώπαγε όταν η αμηχανία κυριαρχούσε, μέχρι το τελικό κρεσέντο που γέμισε την αίθουσα σιωπή. Οι ανάμικτες αντιδράσεις δεν προκαλούν έκπληξη· θεατές εξοικειωμένοι με τη δουλειά του Φιλίππου ή το «greek weird wave» ίσως βρήκαν την εμπειρία σχετικά «light», ενώ άλλοι αιφνιδιάστηκαν ή ένιωσαν αποξένωση. 

Τέλος, στη φετινή διοργάνωση, οι δηλώσεις του προέδρου της επιτροπής, Wim Wenders, σχολιάστηκαν ευρέως και προκάλεσαν αντιδράσεις. Δεν είναι η πρώτη φορά που το Φεστιβάλ του Βερολίνου βρέθηκε στο επίκεντρο λόγω της ουδετερότητάς του σε πολιτικά ζητήματα και στη λογοκρισία· η φετινή χρονιά όμως αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς οι δηλώσεις αυτές έφεραν ξανά στο προσκήνιο τις αντιφάσεις ανάμεσα στην καλλιτεχνική ελευθερία και τις διπλωματικές πρακτικές της διοργάνωσης.

Τη Χρυσή Άρκτο απέσπασε το Yellow Letters του İlker Çatak, τον οποίο το κοινό γνώρισε ευρέως από το The Teachers’ Lounge ενώ την Αργυρή Άρκτο (Μεγάλο Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής), το Salvation του Emin Alper.

Αφενός και οι δύο ταινίες είναι πολιτικές, αφετέρου υπενθυμίζουν ότι το σινεμά λειτουργεί ως πεδίο δημόσιου διαλόγου και κοινωνικής κριτικής.