Πάβελ Παβλικόφσκι: ''Νιώθω μια νοσταλγία για την εποχή όπου τα πράγματα συνέβαιναν στον αναλογικό χώρο''

Σεπτεμβρίου 02, 2026

Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας και η Spentzos Film πραγματοποίησαν το Σάββατο 29 Αυγούστου τη λαμπερή πανελλήνια πρεμιέρα της ταινίας ΠΑΤΡΙΔΑ (FATHERLAND), η οποία απέσπασε το Βραβείο Σκηνοθεσίας του Φεστιβάλ των Καννών για το 2026, παρουσία του οσκαρικού σκηνοθέτη Πάβελ Παβλικόφσκι, σε μια αξέχαστη κινηματογραφική βραδιά που φιλοξενήθηκε στο μαγευτικό και επιβλητικό προαύλιο χώρο του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου, κάτω από το φως της πανσελήνου.

Τους θεατές υποδέχτηκαν ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας, Λουκάς Κατσίκας και οι συνεργάτιδες της εταιρείας διανομής Spentzos Film, Φωτεινή Χατζηβασιλείου (Υπεύθυνη Μάρκετινγκ) και Δήμητρα Αργυράκη, (Υπεύθυνη Επικοινωνίας).

Ο Λουκάς Κατσίκας, καλώντας κοντά τον Πάβελ Παβλικόφσκι για να απευθύνει χαιρετισμό, εξέφρασε ευγνωμοσύνη και περηφάνια για την προβολή «της καλύτερης ταινίας του 2026» στο πλαίσιο του 32ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας και ανέφερε χαρακτηριστικά:

«Με τον δικό της χαμηλόφωνο και υπαινικτικό τρόπο, το μινιμαλιστικό ύφος και τη σεμνή της διάρκεια, η “Πατρίδα” αποτελεί το ανακουφιστικό αντίδοτο στο σινεμά των ξεχειλωμένων αφηγήσεων και των επιτηδευμένων, μεγαλόσχημων ιδεών. Πρόκειται για μια ταινία-κομψοτέχνημα, αφιερωμένη στην πίστη ότι η τέχνη και ο πολιτισμός θα απλώνονται στο διηνεκές, υπεράνω πάντων, παρά τις αντιξοότητες, σε πείσμα της όποιας βαρβαρότητας».

Έπειτα έδωσε τον λόγο στον σπουδαίο Πολωνό δημιουργό. ο οποίος καταχειροκροτήθηκε από το αθηναϊκό κοινό. Ο Πάβελ Παβλικόφσκι ευχαρίστησε το Φεστιβάλ για την προβολή της «Πατρίδας» στην Αθήνα η οποία, όπως μοιράστηκε, αποτελεί πια το «δεύτερό του σπίτι». Απευθυνόμενος στο κοινό, ευχήθηκε καλή προβολή και διευκρίνισε πως «η ταινία δεν επιδιώκει να διδάξει, αλλά, μέσα σε μια τόσο πολύπλοκη εποχή, να προτείνει τροφή για σκέψη».

Έπειτα από την ολοκλήρωση της προβολής, ακολούθησε συζήτηση μεταξύ του Πάβελ Παβλικόφσκι και του Λουκά Κατσίκα κατά την οποία ο σκηνοθέτης μοιράστηκε την αφορμή και τις πηγές έμπνευσης πίσω από την ταινία, αναφέροντας, μεταξύ άλλων:

«Νιώθω πράγματι μια νοσταλγία για την εποχή όπου τα πράγματα συνέβαιναν στον “αναλογικό” χώρο, σε έναν κόσμο πριν τα πάντα μεταφερθούν στην ψηφιακή σφαίρα. Μια νοσταλγία για έναν τρισδιάστατο κόσμο, για μια διαύγεια, χωρίς αυτόν τον καταιγισμό πληροφοριών και θορύβου, όπου μπορείς να δεις τα πράγματα λίγο πιο καθαρά».

Σχετικά με την Πατρίδα:

Ο βραβευμένος με Όσκαρ® Paweł Pawlikowski επιστρέφει με την ΠΑΤΡΙΔΑ, μια βαθιά πολιτική και συναισθηματικά συμπυκνωμένη ταινία για την πατρίδα, την εξορία, την ενοχή και την αδυναμία επιστροφής σε έναν τόπο που έχει αλλάξει για πάντα.

Μετά τα Ida και Cold War, ο Pawlikowski στρέφει το βλέμμα του στη μεταπολεμική Ευρώπη, μέσα από ένα οδικό ταξίδι του Τόμας Μαν και της κόρης του, Έρικα, σε μια κατεστραμμένη Γερμανία, στο ξεκίνημα του Ψυχρού Πολέμου.

Στο αποκορύφωμα του Ψυχρού Πολέμου, ο βραβευμένος με Νόμπελ συγγραφέας Τόμας Μαν επιστρέφει για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο στη Γερμανία, έχοντας περάσει χρόνια αυτοεξορίας στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Μαζί με την κόρη του, Έρικα Μαν, ηθοποιό & συγγραφέα, ξεκινούν ένα απαιτητικό και βαθιά συγκινητικό οδικό ταξίδι με μια μαύρη Buick, διασχίζοντας μια χώρα ακόμη σημαδεμένη από την καταστροφή: από τη Φρανκφούρτη, υπό αμερικανική επιρροή, έως τη Βαϊμάρη, υπό σοβιετικό έλεγχο.

Καθώς πατέρας και κόρη διασχίζουν μια Γερμανία διχασμένη, η διαδρομή τους γίνεται αναμέτρηση με το παρελθόν, τις πολιτικές επιλογές, την οικογενειακή μνήμη και το ηθικό βάρος μιας χώρας που προσπαθεί να κοιτάξει μπροστά χωρίς να έχει πραγματικά συμφιλιωθεί με όσα προηγήθηκαν.

Παραλαμβάνοντας το Βραβείο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών, ο σκηνοθέτης υπογράμμισε ότι «ο κινηματογράφος οφείλει να αντανακλά την πολιτική πραγματικότητα, αλλά όχι υπό υπαγορευμένους όρους», προσθέτοντας πως «πρέπει να υπάρχει ένας χώρος ελευθερίας για την τέχνη».

Η ταινία βρέθηκε επίσης πρώτη στις κριτικές του Screen στις Κάννες, συγκεντρώνοντας μέσο όρο 3,3.

Στο κέντρο της ταινίας βρίσκεται η σχέση ανάμεσα στον Τόμας Μαν, έναν από τους σημαντικότερους συγγραφείς του 20ού αιώνα, και την κόρη του, Έρικα. Εκείνος επιστρέφει στη Γερμανία ως διεθνώς αναγνωρισμένος διανοούμενος, αλλά και ως άνθρωπος που είχε κάποτε επιλέξει την εξορία. Εκείνη στέκεται δίπλα του ως συνοδοιπόρος, οδηγός, παρατηρήτρια και, σε μεγάλο βαθμό, ως η συνείδηση που τον αναγκάζει να κοιτάξει όσα θα προτιμούσε να αποφύγει.

Η διαδρομή τους μέσα στη μεταπολεμική Γερμανία φέρνει στην επιφάνεια ερωτήματα για την ευθύνη των καλλιτεχνών και των διανοουμένων, για τη σχέση ανάμεσα στην τέχνη και την πολιτική, αλλά και για το κατά πόσο μπορεί κανείς να επιστρέψει πραγματικά σε μια πατρίδα που έχει προδώσει τον ίδιο της τον εαυτό.

Στον ρόλο της Έρικα Μαν, η υποψήφια για Όσκαρ® Sandra Hüller δίνει στην ταινία μια ερμηνεία εσωτερικής έντασης, αυστηρότητας και συναισθηματικής ακρίβειας. Μετά τις διεθνώς αναγνωρισμένες ερμηνείες της στα Anatomy of a Fall και The Zone of Interest, η Hüller επιστρέφει σε έναν ρόλο που συνδυάζει πολιτική ευφυΐα, προσωπική ευθύτητα και βαθιά οικογενειακή σύγκρουση.

Ο Hanns Zischler υποδύεται τον Τόμας Μαν, έναν άνθρωπο που επιστρέφει στον τόπο του ως σύμβολο, αλλά κουβαλώντας αμφιβολίες, αποστάσεις και συμβιβασμούς. Στο πλευρό τους εμφανίζονται οι August Diehl & Anna Madeley, σε μια ταινία όπου κάθε πρόσωπο φέρει το βάρος μιας Ευρώπης που προσπαθεί να ξανασταθεί όρθια.