Ο Φιλ Ιερόπουλος επιστρέφει μετά το Αvant-Drag! με το Uchronia, ένα ψυχεδελικό film essay εμπνευσμένο από το ποίημα Une Saison en Enfer του Αρθούρου Ρεμπώ. Σε σενάριο του Φοίβου Δούσου, η ταινία ακολουθεί το φάντασμα του queer Γάλλου ποιητή καθώς ταξιδεύει στον χρόνο και συναντά επαναστατικές μορφές σε μια περιπλάνηση που διασχίζει περίπου 150 χρόνια εξέγερσης, queer ιστορίας και ανεκπλήρωτων ουτοπιών. 

Η Έμμα Γκόλντμαν, η Μάρσα Π. Τζόνσον, ο Ντέιβιντ Βοϊναρόβιτς και άλλες ιστορικές ή επινοημένες φιγούρες συναντιούνται μέσα σε ένα σύμπαν όπου ο χρόνος παύει να λειτουργεί γραμμικά. Αρχειακές εικόνες, performances, drag, πολιτικές αναφορές και διαφορετικές κινηματογραφικές υφές συνυπάρχουν, δημιουργώντας περισσότερο ένα οπτικοακουστικό κολάζ παρά μια συμβατική αφήγηση. 

Και κάπως έτσι, ξεκινά ένα ψυχεδελικό ταξίδι χωρίς κάποιον τελικό προορισμό. Το Uchronia δεν αντιμετωπίζει την Ιστορία ως μια ευθεία γραμμή γεγονότων που οδηγεί από το παρελθόν στο παρόν. Την κόβει, την ανακατεύει, την επανασυνδέει. Φέρνει πρόσωπα που δεν θα μπορούσαν ποτέ να συναντηθούν στον ίδιο χρόνο και τα τοποθετεί μέσα στο ίδιο φανταστικό σύμπαν. Σαν να δημιουργεί ένα παράλληλο αρχείο για όλους εκείνους που κάποτε προσπάθησαν να αλλάξουν την πραγματικότητα και έμειναν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, έξω από την επίσημη αφήγησή της.

«To learn to live is to learn to live with ghosts».

Να μάθεις να ζεις σημαίνει να μάθεις να ζεις με τα φαντάσματα.

Και τα φαντάσματα του Uchronia δεν είναι μόνο οι νεκροί. Είναι οι ιδέες που δεν πέθαναν μαζί με τους ανθρώπους που τις γέννησαν. Είναι οι επαναστάσεις που απέτυχαν, οι ουτοπίες που δεν πραγματοποιήθηκαν, οι αγώνες που χάθηκαν και παρ’ όλα αυτά συνέχισαν να στοιχειώνουν το μέλλον. 

Γιατί πριν γίνουν φαντάσματα, όλοι αυτοί οι άνθρωποι είχαν ήδη πεθάνει πολλές φορές. 

Είχαν πεθάνει κάθε φορά που έχαναν έναν αγώνα, κάθε φορά που μια ουτοπία έμοιαζε να απομακρύνεται. Και ίσως αυτό να είναι το παράδοξο της επανάστασης: ότι ένας αγώνας μπορεί να χαθεί στη δική του εποχή και να κερδηθεί δεκαετίες αργότερα, από ανθρώπους που δεν γνώρισαν ποτέ εκείνους που ξεκίνησαν να τον δίνουν. 

Έτσι, τα φαντάσματα επικοινωνούν μέσα από τις επαναστάσεις τους.

Νεκροί και ζωντανοί, πραγματικοί και φανταστικοί, διαφορετικές εποχές και διαφορετικές μορφές αντίστασης συναντιούνται σε έναν παράλληλο κόσμο – σε έναν κόσμο που δεν υπήρξε, αλλά θα μπορούσε να έχει υπάρξει. 

Η Uchronia δεν προσπαθεί να ξαναγράψει την Ιστορία. Προσπαθεί να φανταστεί τι θα συνέβαινε αν εκείνοι που κάποτε ονειρεύτηκαν έναν διαφορετικό κόσμο μπορούσαν να συνυπάρξουν για λίγο στον χρόνο. 

Και ίσως τελικά η τέχνη να είναι ένας από τους λίγους χώρους όπου κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί. Ένας χώρος όπου οι νεκροί επιστρέφουν. Όπου οι χαμένοι αγώνες μπορούν να ξαναδοθούν. Όπου οι ουτοπίες δεν χρειάζεται να έχουν υπάρξει για να συνεχίσουν να μας αφορούν.

Κάποια φαντάσματα δεν επιστρέφουν για να μας τρομάξουν.

Επιστρέφουν για να μας θυμίσουν ότι κάποτε προσπάθησαν.