Resident Evil: Ο Zach Cregger δίνει νέα πνοή στο κινηματογραφικό σύμπαν του θρυλικού video game

Σεπτεμβρίου 26, 2026

Ο Zach Cregger, επιστρέφει με τη νέα του ταινία, μετά τα άκρως επιτυχημένα Barbarian (2022) και Weapons (2025), με μία νέα εκδοχή του κινηματογραφικού σύμπαντος των θρυλικών video games, Resident Evil. Οι περισσότερες μεταφορές που έχουν γίνει από video games στη μεγάλη οθόνη υπήρξαν αρκετά άνισες ως προς την πρώτη ύλη· εδώ ο Αμερικανός σκηνοθέτης φαίνεται πως σέβεται αρκετά το αρχικό υλικό, δίνοντας φυσικά στη συνέχεια και τη δική του οπτική και αισθητική.

Όντας ένας θεατής που δεν τρέφει ιδιαίτερη αγάπη ούτε για το Barbarian ούτε για το Weapons, η αλήθεια είναι πως αποφάσισα να παρακολουθήσω με περίσσεια αυτοσυγκράτηση το νέο πόνημα του σκηνοθέτη. Πώς κατέληξε αυτό; Μάλλον στο ίδιο σημείο. Αντιμετώπισα και πάλι το θέμα που είχα και στις δύο προαναφερθείσες ταινίες. Ενώ ο σκηνοθέτης διαθέτει εξαιρετικές ιδέες, όταν φτάνει η ώρα να τις δέσει ή, για να είμαι πιο ακριβής, όταν φτάνει η ώρα να αποδώσει το τέλος όλων αυτών των ιδεών, κάπου χάνεται.

Παρακάτω θα υπάρξουν και κάποια σπόιλερ για την ταινία, επομένως, αν σκοπεύετε να την παρακολουθήσετε, θα πρότεινα να σταματήσετε την ανάγνωση σε αυτό το σημείο.

Το Resident Evil είναι γεμάτο με χιουμοριστικές στιγμές, είτε πρόκειται για one-liners του Bryan, του πρωταγωνιστή της ταινίας, είτε για κάποια παρανοϊκή απόφαση που θα πάρει ο ίδιος στιγμιαία. Το χιούμορ φυσικά δεν έλειπε ποτέ και από τα παιχνίδια. Βέβαια, όσο κι αν δούλεψε για εμένα στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας, στο τέλος καταλήγουν και οι ίδιες οι ατάκες κάπως επαναλαμβανόμενες.

Ένα άλλο κομμάτι, που με κέρδισε από την πρώτη στιγμή, είναι πως ο σκηνοθέτης έδειξε να αγαπάει ιδιαίτερα τα POV πλάνα, κάτι που έδωσε ακόμα περισσότερο την αισθητική του video game στην ταινία. Είτε βλέπουμε τον Bryan να περιπλανιέται μέσα σε μια άχανη έκταση χιονιού, ψάχνοντας για βοήθεια, στο πρώτο μισάωρο της ταινίας, είτε όταν τον παρακολουθούμε να εισέρχεται στον χώρο του νοσοκομείου για να παραδώσει επιτέλους, το δέμα που παρέλαβε στην αρχή της ταινίας.

Παραμένοντας στην ίδια θεματική, τα πλάνα στο χιόνι χτίζουν εξαιρετικό σασπένς για τη συνέχεια της αποστολής που έχει αναλάβει ο χαρακτήρας, αλλά μόλις ξεφύγει από αυτά, πλησιάζει και το σημείο που θα κάνει μία κοιλιά η πλοκή. Αφού πλέον έχει απογοητευτεί και έχει έρθει αντιμέτωπος με το Κακό αρκετές φορές, θα βρει διαφυγή μέσω δύο αστυνομικών, οι οποίοι κατευθύνονται προς το ίδιο νοσοκομείο που πρέπει να φτάσει κι αυτός.

Ο σκηνοθέτης φαίνεται να έχει βρει ένα μοτίβο, το οποίο ουσιαστικά αποτελείται από μορφές ανθρώπων, διακατεχόμενων από ανώτερες δυνάμεις, που αρέσκονται στο τρέξιμο. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αποτελούν τα παιδάκια στο Weapons. Φυσικά, μία σεκάνς παρόμοιας αισθητικής συμβαίνει και στο Resident Evil, όταν ο Bryan προσπαθεί να ξεφύγει από τους μολυσμένους στην κεντρική λεωφόρο γύρω από το νοσοκομείο.

Παρ’ όλα αυτά, η κοιλιά που κάνει δεν θα με είχε επηρεάσει τόσο, αν το τέλος της ταινίας, δεν μετατρεπόταν σε κλισέ τρίτη πράξη βεληνεκούς υπερηρωικής ταινίας που επιζητά επερχόμενα σίκουελ. Δυστυχώς, μου φάνηκε πως ο Zach Cregger, αναλώθηκε αρκετά στο να προετοιμάσει το έδαφος για μία πιθανή επόμενη ταινία του universe παρά στο να δώσει ένα ολοκληρωμένο φινάλε στον ήρωα και στην αποστολή του. Και αυτό βασικά είναι και το θέμα για το οποίο δεν με έχει κερδίσει ολοκληρωτικά καμία ταινία εκ των Barbarian, Weapons και Resident Evil.

Κλείνοντας, θέλω να τονίσω ξανά πως μπορεί το σινεμά του Zach Cregger να μην είναι τόσο της αρεσκείας μου, κυρίως λόγω των αδυναμιών που εντοπίζω στις τρίτες του πράξεις, αλλά δεν παύει να αποτελεί έναν δημιουργό που έχει φέρει έναν αρκετά φρέσκο αέρα στο είδος του τρόμου. Φυσικά, ανυπομονώ για τα επόμενα βήματά του στον χώρο και ελπίζω πραγματικά να συναντηθεί, πιο ολοκληρωτικά, το γούστο μου με τα μονοπάτια που θα βαδίσει στις επόμενες ταινίες του.