Ο Martin McDonagh είναι αναμφίβολα ένας από αυτούς τους σκηνοθέτες που έχουν την ικανότητα να δημιουργούν ένα κινηματογραφικό σύμπαν όπου το χιούμορ συναντά τη μαύρη κωμωδία και όπου οι πιο παράδοξοι χαρακτήρες κρύβουν πίσω τους βαθιά υπαρξιακά ερωτήματα. Μετά τα In Bruges, Three Billboards Outside Ebbing, Missouri και The Banshees of Inisherin, επιστρέφει με το Wild Horse Nine, μια μαύρη κωμωδία με πολιτικές προεκτάσεις, που μας μεταφέρει στη Χιλή του 1973, λίγο πριν από το στρατιωτικό πραξικόπημα.
Με πρωταγωνιστές τους John Malkovich και Sam Rockwell, πλαισιωμένους από τον Steve Buscemi και την Parker Posey, ο McDonagh δημιουργεί μια ιστορία γύρω από δύο πράκτορες της CIA, των οποίων ένα ταξίδι στο απομονωμένο Νησί του Πάσχα εξελίσσεται σε μια αναμέτρηση με το παρελθόν, τις ενοχές και τις επιλογές τους. Στο φόντο βρίσκεται μια από τις πιο σκοτεινές περιόδους της σύγχρονης ιστορίας της Χιλής, με την αμερικανική παρέμβαση και την πολιτική βία να λειτουργούν ως διαρκής υπενθύμιση των συνεπειών της εξουσίας.
Αυτό που με ενδιαφέρει ιδιαίτερα στο σινεμά του McDonagh είναι η ικανότητά του να ισορροπεί ανάμεσα στο γέλιο και τη μελαγχολία, χωρίς να χάνει ποτέ την ανθρώπινη διάσταση των χαρακτήρων του. Και το Wild Horse Nine φαίνεται να συνεχίζει ακριβώς αυτή την παράδοση, θέτοντας στο επίκεντρο όχι μόνο την πολιτική ευθύνη, αλλά και το βάρος μιας ζωής που έχει σημαδευτεί από τη βία, την ενοχή και την αδυναμία της πραγματικής μεταμέλειας.
Ο John Malkovich παραδίδει μία από τις πιο ιδιαίτερες ερμηνείες της ταινίας. Ως Chris Carlisle, ένας ηλικιωμένος πράκτορας της CIA, παρουσιάζει έναν άνθρωπο κυνικό, αλαζονικό και προκλητικό, που αντιμετωπίζει με ειρωνεία ακόμη και τα πιο σοβαρά ζητήματα. Πίσω όμως από το σαρκαστικό του ύφος κρύβεται ένας άνθρωπος που κουβαλά ένα παρελθόν γεμάτο βία, δολοφονίες και πολιτικά εγκλήματα. Ο Malkovich ισορροπεί εξαιρετικά ανάμεσα στην κωμική υπερβολή, την πνευματική διαύγεια και τη σωματική και ψυχική φθορά ενός ανθρώπου με σκοτεινό παρελθόν. Η ερμηνεία του αποκτά ιδιαίτερο βάθος ακριβώς επειδή δεν προσπαθεί να κάνει τον χαρακτήρα του συμπαθή ή αθώο.
Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα είναι η ηθική αντίφαση που βρίσκεται στον πυρήνα της ιστορίας. Ο Chris είναι ένας άνθρωπος με ναζιστικές συμπάθειες και βαθιά ριζωμένες αυταρχικές αντιλήψεις, ο οποίος έχει υπηρετήσει έναν μηχανισμό καταπίεσης και έχει συμβάλει σε πολιτικές ανατροπές και εγκλήματα. Κι όμως, προς το τέλος της διαδρομής επιλέγει να προστατεύσει μια νεαρή αριστερή ακτιβίστρια, τη Monica, η οποία εκπροσωπεί σχεδόν όλα όσα ο ίδιος περιφρονούσε ιδεολογικά. Εδώ ο McDonagh θέτει ένα δύσκολο ερώτημα: μπορεί ένας άνθρωπος που έχει αφιερώσει τη ζωή του στην καταστροφή της ελευθερίας των άλλων να κάνει τελικά μια πράξη που την υπερασπίζεται;
Η κίνηση του Chris δεν διαγράφει τα εγκλήματά του ούτε τον μετατρέπει ξαφνικά σε ήρωα. Μοιάζει περισσότερο με μια τελευταία προσπάθεια να συμφιλιωθεί με τον εαυτό του και με όσα έχει κάνει. Η ταινία, επομένως, δεν μιλά τόσο για την ολοκληρωτική λύτρωση ενός ανθρώπου, όσο για εκείνη τη μικρή, αντιφατική στιγμή κατά την οποία ακόμη και κάποιος βαθιά διεφθαρμένος μπορεί να επιλέξει να πράξει διαφορετικά. Ο χαρακτήρας του Malkovich μας δείχνει ότι ακόμα και αν ένας άνθρωπος έχει χάσει την ηθική του πυξίδα δεν είναι απαλλαγμένος από την ικανότητα να επιλέξει το σωστό.

_981_14360758_type14006.jpg)


.jpg)





%20(1).jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)