23 Φεβρουαρίου 2023, ώρα 10 μ.μ. γράφει το αρχείο στον σκληρό μου δίσκο… Στο δικό μου χαωμένο μυαλό, δεν έχουν περάσει παρά μερικές εβδομάδες από τότε. Με κατάπιαν λοιπόν – κυριολεκτικά και μεταφορικά – οι Αστικές Ρωγμές, και έχασα το μέτρημα του χρόνου. Πως μετριέται καν ο χρόνος σε αυτή τη κατάσταση; Ενδεχομένως από τις άγρυπνες νύχτες που βλέπεις ό,τι δεύτερης διαλογής κινηματογραφικό διαμάντι πέσει στην υπόληψή σου, αγνοώντας όλα εκείνα που σε τρώνε. Ίσως να μετριέται όλος μαζί – δίνοντας σου μια γροθιά (ή μια περιποιημένη καρατιά ninja) στο στομάχι, όλη δική σου – μια καθημερινή που τριγυρνώντας στα μπαρ, σου ξεφεύγει μια κουβέντα και σε κράζουν φίλοι και γνωστοί, επειδή ως γνωστών είσαι άθλια και στερείς πραγματική σοφία από τους μετρημένους στα δάχτυλα αναγνώστες σου. 

Εν πάση περιπτώσει, δεν έχει σημασία να φλυαρώ, τον έχω πνίξει αυτό τον πρόλογο… Για αυτό – thank God(frey Ho) – προνόησα να συζητήσω με ανθρώπους που είναι πολύ καλύτεροι στους προλόγους από εμένα. Μιλάω φυσικά για τους Αχιλλέα Χαρμπίλα, Μάκη Παπασημακόπουλο και Στέλιο Καρακάση από το Film Pit Podcast. Έτσι, Yors truly σας παραδίδει ατόφια την κουβέντα που κάναμε ένα βράδυ πριν αρκετό καιρό με το αλήθεια σπουδαιότερο podcast που ασχολείται με «παρεξηγημένα ή/και άγνωστα ή/και ξεχασμένα διαμάντια της της Β και Ζ κινηματογραφίας»…

-Αρχικά πως θα συστήνατε το Film Pit; Και πώς ξεκίνησε όλο αυτό;

-(Μάκης) Το Film Pit γεννήθηκε μέσα στη πρώτη καραντίνα – ή και λίγο πριν. Ουσιαστικά ήταν μια προσπάθεια από εμένα και τον Αχιλλέα, αρχικά να ξεκινήσουμε να πειραματιζόμαστε με το φορμάτ των podcasts – που ήταν τότε ακόμα αρκετά «παρθένο έδαφος». Το ξεκινήσαμε λοιπόν έτσι, ως έναν πειραματισμό σε μια ιδέα που τέθηκε στο τραπέζι μεταξύ εμού και του Αχιλλέα για το φορμάτ των podcast που τη περίοδο εκείνη ήταν ακόμη «αθώο» και «αγνό». Η λογική ήταν «ας το βρούμε στη πορεία, με τα λάθη που θα προκύψουν στην αρχή» – γιατί σίγουρα υπήρχαν λάθη στην αρχή, οι πρώτες εκπομπές είναι δράμα – αλλά σπουδαίες!

-(Στέλιος) Ε όχι και δράμα…

-(Μάκης) Όχι και δράμα, εννοώ πολύ καλές, το παίρνω πίσω, συγγνώμη… (γέλια). Επομένως από τις πρώτες σκέψεις που υπήρχαν, και ήταν πολύ φυσιολογικές, ήταν ότι πριν γίνει οποιαδήποτε σκέψη για το podcast, εγώ με τον Στέλιο μαζευόμασταν σπίτι μου και βλέπαμε ταινίες αμφιβόλου ποιότητας τα βράδια που γυρνούσαμε μεθυσμένοι από τα μπαρ, (γέλια), και κάπως έτσι είχε ξεκινήσει να «μαγειρεύεται» όλο αυτό το πράγμα.

-(Στέλιος) Όχι πάντα μεθυσμένοι!

-(Μάκης) Όχι πάντα μεθυσμένοι, αλλά κυρίως…

-Δεδομένου ότι ως ακροατές μπορεί να αντιλαμβανόμαστε το podcast με οποιονδήποτε τρόπο, για εσάς προσωπικά τι σημαίνει το Film Pit; Πώς το ορίζετε;

-(Αχιλλέας) Για εμένα προσωπικά, είναι ένα από τα λίγα πράγματα που έχω κάνει που είναι τελείως προσωπικό και από την αρχή μέχρι το τέλος το χτίσαμε μαζί, χωρίς να μας ενδιαφέρει τίποτα εξωτερικό, τίποτα…

-(Στέλιος) Για μένα, αρχικά, ήταν μια ευκαιρία να μοιραστούμε αυτή τη «μούρλα» που έχουμε με αυτές τις ταινίες – χωρίς να τις κοροϊδεύουμε, μας αρέσουν όντως. Επί της ουσίας, με όλο αυτό το πράμα, όπως δημιουργήθηκε, υπάρχει κάποιος που ξεκίνησε να βλέπει τέτοιο κινηματογράφο επειδή άρχισε να ασχολείται με το Film Pit. Από εκεί και πέρα, αυτό που κρατάω εγώ πιο πολύ, είναι ότι δημιουργήθηκε μια πολύ στενή παρέα μεταξύ μας,  η οποία καμιά φορά – χωρίς να φανώ υπερβολικός – είναι λίγο περισσότερο σαν μπάντα παρά σαν podcast. Ένας από τους λόγους που το έχουμε κρατήσει είναι αυτός, η σχέση που έχουμε μεταξύ μας.

-(Μάκης) Για μένα (ο λόγος) είναι ακόμη πιο ψυχαναλυτικός – το FilmPit είναι από τις λίγες κοινωνικές μου εξόδους. Συζητάμε με ανθρώπους που εκτιμώ τις εξελίξεις της εβδομάδας και ταυτόχρονα συζητάμε για μια ταινία, βριζόμαστε για το ποιος την έχει διαλέξει και το αν είναι «σκατά» ή όχι (γέλια)… Οπότε ναι, για εμένα είναι πολύ πιο ψυχαναλυτικό, είναι από τα λίγα πράγματα που έχω κάνει στη ζωή μου για το οποίο είμαι περήφανος, και συνεχίζω να είμαι.

-Έχετε γενικά πει στο podcast ότι είναι κάπως παρεξηγημένες οι ταινίες που συζητάτε στο Film Pit. Ποια είναι λοιπόν, μια άποψη την οποία ακούτε συνεχώς για τις συγκεκριμένες ταινίες και που θα θέλατε οπωσδήποτε να αλλάξει;

-(Μάκης) Το “Cult”! Η σύνδεση με την έννοια “Cult”, που είναι πολύ παρεξηγημένη στην Ελλάδα, είναι πολύ διαστρεβλωμένη, γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι που ασχολούνται με αγγλικούς όρους της ποπ κουλτούρας είναι αμόρφωτοι και αγράμματοι και άθλιοι και άχρηστοι και δεν ανοίγουν ένα βιβλίο (γέλια)… Όπως τα περισσότερα πράγματα στην Ελλάδα, το βιβλίο της γνώσης τους παραμένει στη πρώτη σελίδα και τη τελευταία. Είναι φοβερά παρεξηγημένος ο όρος “Cult” στην Ελλάδα – καθώς και οτιδήποτε έχει να κάνει με αυτόν. Θεωρείται ότι συνορεύει με τη χλεύη, το «δούλεμα», την κακώς εννοούμενη έννοια της «γαλαρίας». 

-«Για εμένα αυτό είναι το πιο παρεξηγήσιμο πράμα, έχω φτάσει στο σημείο που ακούω τη λέξη “Cult”, ακόμη και αν κάποιος τη λέει για καλό, και θέλω να τον χτυπήσω στη μάπα», συμπληρώνει αστειευόμενος (ή και όχι)…

-(Αχιλλέας) Άρα δεν σ ’αρέσει; 

-(Μάκης) Άρα δεν μ’ αρέσει! 

-(Στέλιος) Απλά αυτές οι ταινίες, χωρίς να λέμε σε καμία περίπτωση ότι είναι η αποκορύφωση του κινηματογράφου, κατηγορούνται συνήθως από εκείνους που δεν τις έχουν δει. Τουλάχιστον δεν τις έχουν δει σίγουρα με παρέα… Δηλαδή δεν είναι ότι βλέπουμε μόνο αυτό το πράμα ως κινηματογράφο, ο καθένας μας βλέπει διαφορετικά πράγματα αλλά αυτό που κάνουμε στο Film Pit μας αρέσει – και τουλάχιστον τις βλέπουμε και ασχολούμαστε με αυτές τις ταινίες.

-(Αχιλλέας) Και επαινετικά κάποιοι που μιλάνε, πάλι δεν τις έχουν δει! Ανάλογα σε ποια κοινωνική ομάδα θέλεις να ανήκεις ρε παιδί μου… Γιατί χρειάζεται πολύς χρόνος για να δεις αυτές τις ταινίες. Πρέπει να κάτσεις πολύ ώρα – ας πούμε εγώ δεν το είχα κάνει πριν από αυτό το podcast.

-(Στέλιος) Αν είναι το “Death Machine”;

-(Αχιλλέας) ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ (γέλια)! Εγώ λοιπόν, είμαι καινούριος, με πείσανε αυτοί οι δύο, δεν τις έβλεπα αυτές τις ταινίες. Έκατσα, τις είδα γιατί είναι φίλοι μου και μου είπαν ότι αξίζει! Και έκλαιγα στην αρχή, μέχρι που δεν έκλαιγα! Κατάλαβα τι κάνουμε, και θέλω αυτό να έχουν και οι ακροατές.

-Συνεπώς τα b-movies, εκτός από κινηματογραφική αξία έχουν και κοινωνική ή πολιτιστική χροιά.

-(Μάκης) Ε, σίγουρα. Κάθε μορφή τέχνης την κοινωνικοπολιτική επέκταση. Από αυτή τη κατηγοριοποίηση δεν αποκλείονται οι ταινίες αυτές. Το ότι κάποιοι άνθρωποι αποφασίζουν να κάνουν μια ταινία με πενιχρά μέσα ή με ελλιπή γνώση, δεν σημαίνει ότι αυτό που προσπαθούν να κάνουν δεν έχει αξία, ή τουλάχιστον ότι δεν τους αξίζει να προσπαθήσει κανείς, βλέποντας μια ταινία, να διακρίνει μια οποιαδήποτε αξία. Δεν  λέω πως όλες οι ταινίες που βλέπουμε είναι άξιες και ότι κάποιες δεν είναι εντελώς «για κλωτσιές»…

-(Αχιλλέας) Έχουμε δει και πατάτες…

-(Μάκης) Ναι, έχουμε δει και πατάτες. Αλλά σε γενικές γραμμές, κάθε ταινία που φέρνουμε στο τραπέζι του Film Pit, της δίνουμε το δικαίωμα να «πει το κομμάτι της». Θεωρώ ότι αυτό είναι το πιο σημαντικό που μπορείς να κάνεις σε οποιαδήποτε μορφή τέχνης… Πριν τη σταυρώσεις και τη πυροβολήσεις στα έντεκα μέτρα, δώσε της μια ευκαιρία να πει το κομμάτι της και αν όντως δεν λέει τίποτα, καλώς, αλλά δώσε της αυτή την ευκαιρία!

-(Αχιλλέας) Επίσης, δημιουργικά μιλώντας, αν ένας άνθρωπος είναι και ο ίδιος δημιουργός και «ανοίγεται» μόνο σε ερεθίσματα από πράγματα που έχουν επιτύχει – αν αυτό είναι το φίλτρο, δηλαδή ότι «αυτό έχει πετύχει και άρεσε σε πολύ κόσμο, επομένως έφτασε και σε εμένα» – έτσι δεν υπάρχει κανένας τρόπος να φτάσεις σε κάτι καινούριο. Πρέπει να «σκάψεις»… Έτσι είναι, έτσι ήταν πάντα και ούτε το A.I. θα το αλλάξει αυτό, ούτε το Internet, ούτε τίποτα. Θέλει σκάψιμο η δουλειά, αν θέλεις να φτιάξεις κάτι καινούριο… Γιατί; Γιατί τα διαμάντια τα βρίσκεις εκεί, μέσα στα σκατά! 

-(Μάκης) Ε, είσαι σοφός ρε… (γέλια)

-(Στέλιος) Και επίσης, οι ταινίες που παίζουμε εδώ είναι κυρίως low-budget – εντάξει, έχουμε και κάποια blockbuster, αλλά επειδή εγώ έχω μια ίδια άποψη και πάνω στη μουσική, δηλαδή σε αυτά που ακούω – πιστεύω ότι δεν χρειάζεται να είσαι ο Mozart για να φτιάξεις μια μπάντα· μπορεί να είναι χάλια η μπάντα, δεν το συζητώ, έτσι κι αλλιώς εννιά στις δέκα μπάντες είναι χάλια. Από εκεί και πέρα, όπως είπε και ο Αχιλλέας, βλέπεις και έναν άλλο κόσμο αλλά βλέπεις και κάποιους ανθρώπους που είναι αυτό που λέμε “guerilla filmmaking”, ότι «δεν χρειαζόμαστε στούντιο, θέλουμε μια κάμερα και ένα δρόμο στη Νέα Υόρκη, πάμε να κάνουμε wrap πριν έρθουν να μας συλλάβουν». Γιατί παίζουν και αυτά σε μερικά… Ξέρεις, ο καθένας μπορεί να κάνει μια ταινία η οποία – επαναλαμβάνω – πολύ πιθανό να είναι χάλια. Αλλά τουλάχιστον έκανε μια ταινία. Συνήθως κιόλας, οι άνθρωποι που δημιουργούν αυτές τις ταινίες δεν λένε «πω πω, είναι η καλύτερη ταινία που έχετε δει ποτέ».

-Τι σας έκανε το Film Pit να αντιληφθείτε για τον κινηματογράφο, ή ενδεχομένως κάτι για τη ζωή σας, που δεν είχατε αντιληφθεί; 

-(Μάκης) Κοίταξε, προσωπικά για τη ζωή μου, το Film Pit με έκανε λίγο να επανεκτιμήσω πράγματα τα οποία είχα αφήσει στην άκρη, λόγω φόρτου εργασίας, για πολλά χρόνια. Είναι αυτό το “togetherness” μέσα από μια δημιουργική διαδικασία, το οποίο εκτιμώ όλο και περισσότερο καθώς «τσουλάει» το Film Pit και ο καθένας μας αποκτάει έναν όλο και πιο διακριτό ρόλο σ’ αυτό. Οπότε το Film Pit μου έμαθε να εκτιμώ περισσότερο τους χαρακτήρες των δύο συνεργατών μου και λιγότερο την διαδικασία την ίδια.  Όσων αφορά τον κινηματογράφο, νομίζω το Film Pit με έχει κάνει πολύ πιο ανοιχτόμυαλο θεατή. Δηλαδή, με έχει κάνει να βλέπω πολύ περισσότερες ταινίες από μηδενική βάση. Να μην λέω «αυτή μάλλον δεν θα μου αρέσει», που το έκανα ανησυχητικά πολύ παλαιότερα…

-(Αχιλλέας) Και εγώ το ίδιο…

-(Στέλιος) Ό,τι είπε ο Μάκης, απλά να προσθέσω ότι επειδή διαβάζω συνέχεια για ταινίες, σε καθημερινή βάση, μου αρέσει να μοιράζομαι αυτό το πράγμα ακόμη και να μην μας άκουγε κανένας. Έτσι κι αλλιώς, πολύ συχνά έξω για μπίρα αν πάμε, μια από τις συζητήσεις μας θα είναι αυτό – ταινία, μουσική κτλ.… 

-Αντίστοιχα λοιπόν, με αυτό που λάβατε εσείς από το Film Pit, τι θεωρείτε ότι έχει να δώσει στο σινεμά το podcast; Με την έννοια ότι η σχέση του κοινού με τον κινηματογράφο κάπως πάσχει. Θεωρείτε δηλαδή, ότι μπορείτε να βοηθήσετε εσείς αυτή τη σχέση;

-(Μάκης) Ο κόσμος, έχω την αίσθηση, βλέπει τον κινηματογράφο αρκετά πιο επιφανειακά απ’ ό,τι στο παρελθόν. Σίγουρα δεν κάνει καλό ότι ένα μέρος των νεότερων γενιών καταναλώνει κινηματογραφικό και τηλεοπτικό υλικό αποσπασματικά, μέσω των social media – χωρίς αυτό να είναι η κλασική ατάκα του στιλ «οι νέοι δεν εκτιμάνε» και όλα αυτά… Αλλά πραγματικά, η φύση των social media είναι τόσο αποσπασματική, τόσο “in smaller chunks, all the time”, είτε μιλάμε για συνταγές, κινηματογράφο, τέχνη, μουσική – όλα είναι σε “bite sized chunks”. Αυτό δεν σε βοηθάει να μένεις συγκεντρωμένος και μιλάω ως άνθρωπος που καταναλώνω social media και έχω νιώσει και εγώ τη προσοχή μου να μειώνεται, ότι πρέπει να προσπαθώ πολύ περισσότερο όταν βλέπω μια ταινία.

-(Αχιλλέας) Ή να βλέπεις ταινία και να έχεις το κινητό στο χέρι, όλοι το παθαίνουμε, δεν είναι ηλικιακό.

-(Μάκης) Οπότε, αν είναι κάτι που ενδεχομένως μπορεί να κάνει το FilmPit, είναι να εμπνεύσει κόσμο που μας ακούει, ότι για να γίνει η κουβέντα που γίνεται κάθε φορά για μια ταινία, προφανώς έχουμε κάτσει και την έχουμε δει, είτε μαζί – που δυστυχώς συμβαίνει σπάνια – είτε ξεχωριστά. Έχουμε δηλαδή, ξοδέψει χρόνο για να δούμε μια ταινία, ακόμη και αν δεν είναι καθόλου του γούστου μας. Θέλω να πιστεύω ότι αυτό μπορεί να εμπνεύσει κόσμο, ειδικότερα νεότερα άτομα που δεν έχουν επαφή με τις ταινίες – γιατί πολλές από αυτές τις ταινίες για παράδειγμα, είτε τις έχουμε δει κάποιος από τους τρεις μας, είτε ξέρουμε κάποια μέλη που συμμετέχουν και τις έχουν δει στο παρελθόν – να δούνε μια ταινία όπως πρέπει να την δούνε. Δεν είναι «διαβάζω την υπόθεση, βλέπω πέντε σκηνές στο YouTube, και έχω άποψη»· την βλέπω όλη!

-(Στέλιος) Απλά δεν νομίζω ότι έχουμε αρχίσει κάποια «σταυροφορία» ώστε όλος ο κόσμος – όλη η Ελλάδα – να μάθει αυτές τις ταινίες. Δεν είναι για όλους, αυτό δεν είναι κακό και δεν με πειράζει κάποιος που λέει «α, να σας πω κάτι, εγώ βλέπω μόνο blockbusters». Κι αυτό σινεμά είναι! Εντάξει, βεβαίως πρέπει, αφού απόλυτος σκοπός μας είναι “To Reform The Ninja Empire” – να ανοικοδομήσουμε την αυτοκρατορία των Ninja – και από εκεί και πέρα ό,τι άλλο προκύψει…

-(Αχιλλέας) Όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα… (γέλια)

-Ήσασταν το πρώτο ελληνικό κινηματογραφικό podcast;

-(Μάκης) Για τέτοιες ταινίες σίγουρα!

-Γενικά τότε στην Ελλάδα υπήρχαν πολύ λιγότερα podcasts. Πως το αισθάνεστε αυτό;

-(Μάκης) Ίσως το λέγαμε περισσότερο στην αρχή, που νιώθαμε ένα importance τύπου «είμαστε από τους πρώτους που το κάνανε» – νομίζω ότι μας ενδιαφέρει όλο και λιγότερο με τον καιρό. Επειδή έχει αποκτήσει μεγαλύτερη σημασία για εμάς τους ίδιους το Film Pit, πλέον, ξέρεις, σημασία έχει περισσότερο τι προσφέρει το podcast στη δική μας τη ζωή. Όπως είπε πριν και ο Στέλιος, εγώ είμαι σίγουρος ότι και δύο άνθρωποι να μας ακούγανε, πάλι θα το κάναμε και ίσως να ήμασταν και πιο απελευθερωμένοι αν μας ακούγανε όντως δύο άτομα! 

-(Στέλιος) Γιατί τώρα ας πούμε δεν μπορούμε να βρίσουμε…

-(Αχιλλέας) Ναι, γιατί δεν βρίζουμε!

-(Μάκης) Όχι τόσο πολύ. 

-(Αχιλλέας) Ένα πράγμα που έχω να πω πάντως για το podcast, ο λόγος που ξεκινήσαμε – από τη δική μου πλευρά τουλάχιστον – είναι ότι το φορμάτ του podcast, για εμένα ως ακροατή, είναι τεράστια τομή, είναι πολύ απελευθερωτικό. Στο podcast δεν έχεις συγκεκριμένη διάρκεια, όπου πρέπει να «χώσεις» μια εκπομπή, και δεν χρειάζεται να ακολουθήσεις μια συγκεκριμένη δομή – κάνεις ό,τι γουστάρεις από επεισόδιο σε επεισόδιο. Αυτό είναι απόλυτα απελευθερωτικό και ελπίζω να συνεχίσει να είναι, γιατί όπως σε κάθε μέσο, σιγά-σιγά μπαίνει σε κουτάκια το κάθε πράγμα. Κι ο κινηματογράφος κάποτε δεν είχε φορμάτ, δηλαδή αυτό που ξέρουμε τώρα – πρώτη πράξη, δεύτερη – δεν υπήρχαν όλα αυτά. Αυτό που για εμένα είναι σημαντικό και πρεσβεύουμε, ελπίζω, με το Film Pit είναι ότι το φορμάτ των podcasts πρέπει να μείνει όπως είναι: Ανοιχτό.

-Εφόσον αυτή τη στιγμή υπάρχει πληθώρα πληροφορίας – ίσως μάλιστα και άχρηστης πληροφορίας – εσείς ως Film Pit, τι θα θέλατε να κάνετε διαφορετικά;

-(Μάκης) Να δούμε τη ταινία, αρχικά, που είναι το πιο σημαντικό από όλα. Να δούμε τη ταινία, να μην διαβάσουμε απλώς πέντε άρθρα για αυτή ή να θυμηθούμε τι μας είχε κάνει να νιώσουμε χωρίς να τη ξαναδούμε… Να τη δούμε και να την εξετάσουμε πραγματικά την ταινία και να το νιώσει αντίστοιχα και το community των ανθρώπων που μας παρακολουθεί. Οπωσδήποτε υπάρχει άχρηστη πληροφορία εκεί έξω…Θα ήθελα να πιστεύω ότι όταν το FilmPit θα πάψει κατά κύριο λόγο να οδηγείται από την καλώς εννοούμενη «καύλα» που υπάρχει για αυτές τις ταινίες, θα σταματήσουμε.

-(Στέλιος) Επίσης, υπάρχουν πάρα πολλά podcasts εκεί έξω – μπορεί να είναι καλά, μπορεί να είναι άσχημα – και χωρίς να φανεί υπεροπτικό αυτό, δεν μπαίνουμε στη διαδικασία να συγκριθούμε ή να συγκρίνουμε. Εμείς κάνουμε αυτό που κάνουμε…

-Τι πρεσβεύει το Film Pit σε μια πολιτεία που εναντιώνεται στη τέχνη και τον κινηματογράφο;

-(Αχιλλέας) Δεν ξέρω αν το FilmPit έχει κάποιο ρόλο εδώ. Εμείς ως άνθρωποι σίγουρα έχουμε…

-(Μάκης) Για εμένα τουλάχιστον, όσων αφορά τον ευρύτερο ρόλο που μπορεί να παίξει το FilmPit – και το κάθε FilmPit – στον πολιτιστικό χάρτη μιας χώρας, ειδικά τη περίοδο που βιώνουμε όπου υπάρχει μια αναστάτωση στον όποιο καλλιτεχνικό κόσμο της χώρας· νομίζω ότι προσπάθειες σαν το Film Pit, είτε αφορούν τη μουσική, είτε τις ταινίες, είτε οτιδήποτε, χρησιμεύουν στο να θυμίζουν στο κόσμο ότι η ανάγκη για τέχνη πρέπει να είναι καθαρά από το στομάχι σου. Αν η δημιουργία δεν οδηγείται από μια ανάγκη σου να πεις κάποια πράγματα, να βγάλεις από μέσα σου κάποια πράγματα γιατί αλλιώς θα σε φάνε, τότε δεν έχει ιδιαίτερο νόημα. Οτιδήποτε είναι στημένο ακούγεται, φαίνεται και μοιάζει από την αρχή του με στημένο.

-(Στέλιος) Σε καμία περίπτωση δεν είναι αγγαρεία.

-(Αχιλλέας) Αυτό που θέλω να πω εγώ, είναι ότι αυτά που συμβαίνουν τώρα είναι η τελευταία έκφανση ενός πράγματος που στην πραγματικότητα ξεκίνησε κάπου στα 50s, όπου υπήρξε η άνοδος της ποπ κουλτούρας. Πριν η τέχνη, οποιοδήποτε είδος της, ήτανε λειτουργική, δηλαδή είχε μια συγκεκριμένη λειτουργία. Για παράδειγμα, αν ήσουν μουσικός, θα πήγαινες να παίξεις για να χορέψουν οι άλλοι, αν δεν χορεύαν, σταματούσες να παίζεις μουσική γιατί κανείς δεν σε άκουγε. Από εκεί και πέρα (η τέχνη) άρχισε να γίνεται μέρος ταυτότητας. Όταν η τέχνη έγινε μέρος ταυτότητας και όχι ανάγκης – ανάγκη για έκφραση – άλλαξε το κόλπο και ξεκίνησαν να ασχολούνται με αυτή άλλου είδους και πολύ περισσότεροι άνθρωποι. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, είναι το τι συμβαίνει. Βέβαια έφερε ένα σωρό προβλήματα – τώρα βλέπουμε ένα από αυτά. Άτομα που βρίσκονται έξω από αυτό το σκηνικό δεν ξέρουν πως να τα χειριστούνε – δεν λέμε ονόματα! Αλλά το ότι υπάρχουν θέματα που πρέπει να λυθούνε ισχύει. Εμείς λοιπόν, αυτό που έχουμε κοινό, είναι ότι αντιλαμβανόμαστε τη δημιουργία, αλλά και τη κατανάλωση της ποπ κουλτούρας με ένα πολύ συγκεκριμένο τρόπο. Αν δεν το κάναμε αυτό, πιθανότατα θα είχαμε άσχημο τέλος, είναι βασική ανάγκη.

-(Μάκης) Ακόμη μπορεί να έχουμε άσχημο τέλος, μην το βγάζεις από το τραπέζι… προσθέτει με τόνο ανάμεσα στο αστείο και το σοβαρό.

-(Αχιλλέας) Δεν κατέληξα πουθενά, το παρατηρήσατε αυτό… (γέλια)

-Αν το FilmPit ήταν μία μόνο ταινία, ποια θα ήταν αυτή;

-(Στέλιος) Πρέπει να είναι από αυτές που έχουμε παίξει;

-(Μάκης) Όχι!

-Όποια θέλετε!

-(Μάκης) Για εμένα είναι εύκολο, να πω τη μαύρη μου την αλήθεια. Ξεκάθαρα το “The Warriors” (1979)!

-(Στέλιος) Ναι, έψαχνα μία αλλά τώρα που το είπε ο Μάκης, χωρίς να θεωρηθώ τεμπέλης και ότι δεν ψάχνω…

-(Αχιλλέας) Το “The Warriors 2”, αστειεύεται.

-(Στέλιος) Θα πω το “The Warriors” το πρώτο!

-(Αχιλλέας) Ενώ εγώ που είμαι casual, το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό είναι το “Krull” (1983). Γιατί είναι trainwreck, είναι για κλοτσιές αλλά ταυτόχρονα έχει αξία…

-Θέλω να σας ευχαριστήσω πάρα πολύ για τον χρόνο σας!

-(Μάκης, Στέλιος, Αχιλλέας) Εμείς ευχαριστούμε!

-Θέλετε να πείτε κάτι για κλείσιμο;

-(Αχιλλέας) Ευχαριστούμε πολύ!

-(Μάκης) Να βλέπετε πάρα πολλές ταινίες και αν δεν έχετε δει το “The Warriors”, να το δείτε!

-(Στέλιος) Έχει πολύ πράγμα να διαβάσει κάποιος εκεί έξω για ταινίες, το οποίο πιστεύω ανοίγει δρόμους και για πράγματα εκτός κινηματογράφου.

-(Μάκης) Ανοίξτε κανένα βιβλίο!

Αυτά είπαμε πάνω-κάτω κι έτσι πέρασε η ώρα και έπρεπε να γραφεί ένα ακόμη θρυλικό επεισόδιο, θα έλεγε κανείς χωρίς υπερβολές, του Film Pit Podcast. 

Από τον διαχωριστικό άξονα μεταξύ σοβαρού και χιουμοριστικού πάνω στον οποίο κινήθηκε η κουβέντα μας, εγώ κρατώ κυρίως δύο πράγματα – τα υπόλοιπα είναι δικά σας…

Να βλέπετε ταινίες. Ταινίες με διαφορετικές χροιές, μα πάνω από όλα, να τις δίνετε πάντοτε την ευκαιρία να ανθίσουν στο μυαλό σας.

Να διαβάζετε, επίσης βιβλία, όσα περισσότερα μπορείτε. Ας μην σκονίζουν οι βιβλιοθήκες… Ξαραχνιάστε λοιπόν τα ράφια, ποτέ δεν ξέρετε – έτσι έκανα δύο οκτάποδες φίλες.

Τέλος, αν κουβαλάτε τη ντροπή να μην παρακολουθείτε το The Film Pit Podcast, μπορείτε να αλλάξετε τη μίζερη μοίρα σας ξεκινώντας από εδώ.