Το Pillion του Harry Lighton είναι μια ταινία που μοιάζει ήσυχη, σχεδόν διακριτική, αλλά κάτω από αυτή την επιφάνεια κινείται κάτι αρκετά πιο αιχμηρό απ’ όσο αφήνει αρχικά να φανεί. Χωρίς να διαφημίζει τις προθέσεις της, η ταινία τοποθετεί στο κέντρο της μια σχέση εξουσίας και εξάρτησης.

Ο Colin (Harry Melling), ένας εσωστρεφής νέος που τραγουδάει σε μπαρ -με έφεση στην αφοσίωση- γνωρίζεται με τον Ray (Alexander Skarsgård), έναν μυστηριώδη μοτοσικλετιστή, βγαλμένο από wet dream. Μετά από μία συνάντησή τους ανήμερα των Χριστουγέννων, αλλάζουν όλα για τους δύο χαρακτήρες. 

Η σχέση των δύο ανδρών δεν παρουσιάζεται ως ένα ακόμα forbidden romance, αλλά ως μια μορφή συμφωνημένης ανισορροπίας. Και εδώ ακριβώς το Pillion ξεχωρίζει: η αποτύπωση του BDSM δεν λειτουργεί ως πρόκληση για τον θεατή. Αντίθετα, εντάσσεται οργανικά στην καθημερινότητα των χαρακτήρων, ως γλώσσα επικοινωνίας και όχι ως στιγμιαίο σοκ.

Στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο, ο Lighton αποφεύγει επιδεικτικά τις εύκολες παγίδες. Δεν υπάρχει ούτε η εξιδανίκευση του «επικίνδυνου» κυρίαρχου, ούτε η θυματοποίηση του υποτακτικού. Αυτό που παρακολουθούμε είναι μια σχέση που ορίζεται από σαφή όρια, σιωπηρές συμφωνίες και μια συναισθηματική ένταση που δεν χρειάζεται να γίνει λεκτική για να είναι παρούσα. Το BDSM εδώ δεν είναι μεταφορά, αλλά πρακτική. Και αυτό είναι ίσως το πιο πολιτικό στοιχείο της ταινίας.

Οι σκηνές σωματικής εγγύτητας κινηματογραφούνται με μια ψυχραιμία που σχεδόν αποσυντονίζει. Δεν υπάρχει το βλέμμα του «κρυφού παρατηρητή», ούτε η ανάγκη να εξηγηθεί τι βλέπουμε και γιατί. Η κάμερα στέκεται εκεί, αφήνοντας τον θεατή να αποφασίσει μόνος του αν αυτό που παρακολουθεί τον αφορά ή τον ενοχλεί. Σε μια εποχή όπου το BDSM συχνά εργαλειοποιείται ως σύμβολο «σκοτεινής ψυχολογίας», το Pillion επιλέγει κάτι πιο απλό και γι’ αυτό πιο ριζοσπαστικό: κανονικότητα.

Βέβαια, αυτή η επιλογή δεν είναι χωρίς ρίσκο. Ο αργός ρυθμός και η συναισθηματική αποστασιοποίηση ενδέχεται να αφήσουν κάποιους θεατές ανικανοποίητους, ειδικά όσους περιμένουν δραματικές κορυφώσεις ή σαφή ηθικά συμπεράσματα. Το Pillion όμως δεν ενδιαφέρεται να πάρει θέση εκ μέρους σου. Ενδιαφέρεται να σου δείξει ότι η εξουσία, όταν είναι συναινετική, μπορεί να είναι λιγότερο βίαιη από πολλές «κανονικές» σχέσεις.

Εν τέλει, η ταινία του Lighton δεν μιλά τόσο για το BDSM όσο για την ανάγκη των ανθρώπων να ορίζουν οι ίδιοι τους όρους της οικειότητάς τους. Και αυτή η άρνηση να ζητήσει συγγνώμη ή κατανόηση είναι ίσως το πιο αιχμηρό της σημείο.

Η ταινία κυκλοφορεί στους κινηματογράφους από το Cinobo.