Έχω να γράψω πολύ καιρό... Η αλήθεια είναι πως δεν έχω δει και πολλά τελευταία, το γύρισα βλέπετε στα βιβλία και στις σειρές. Επ’ ευκαιρία, να δείτε το Resident Alien (2021-2025), το οποίο σκεφτόμουν να σχολιάσω τον προηγούμενο μήνα, αλλά δεν μου έκατσε. Μόλις ολοκλήρωσα τις «Μπαλκονάτες» και λέω εδώ είμαστε, αλλά με έχουν προλάβει (https://www.cineraporto.gr/2025/07/blog-post_23.html). Θα μου πείτε, εσένα περιμέναμε! Και επειδή κανείς δεν περιμένει κανέναν, και κυρίως η ζωή δεν περιμένει εμάς, άνοιξα τα σκονισμένα μου κιτάπια και ανακαλώ μέσα από τα έγκατα της Κολάσεως το Martyrs (2008). Ναι, έγινε όλη αυτή η εισαγωγή για αυτό, και ο λόγος είναι επειδή τίποτα δεν σε προετοιμάζει για ό,τι συγκαταλέγεται στο 1h 39m της δημιουργίας – τολμώ να πω – του Pascal Laugier.

Η Lucie (Mylène Jampanoï), επιστρέφει 15 χρόνια μετά από ένα αιματηρό παρελθόν, ψάχνοντας τρόπο να εκδικηθεί αυτούς που το προκάλεσαν. Γνωρίζει τι πρέπει να κάνει και πώς, απλώς της έλειπαν όλες οι συντεταγμένες με αποτέλεσμα να προκαλέσει ένα μεγαλύτερο χάος παράπλευρων απωλειών από όσες είχε υπολογίσει. Στο πλευρό της βρίσκεται η Anna (Morjana Alaoui), η σωστή η φίλη που όλ@ χρειαζόμαστε, εκείνη που θα σε βοηθήσει να θάψεις το πτώμα χωρίς να ρωτήσει. 

Όσο οι δύο κοπέλες δίνουν μάχες με το τώρα, εμπόδιο στέκονται τα ψυχοσωματικά τραύματα της Lucie, σε σημείο που η Anna αρχίζει να βλέπει περισσότερα από όσα χωράει η λογική της. Και εδώ για να πούμε και του στραβού το δίκιο, Anna και θεατές ξεπερνάνε καρέ προς καρέ κατά πολύ ένα ευρύτερο φάσμα λογικής και παραδίνονται στην απόλυτη παράνοια. 

Το Martyrs είναι μια ταινία ορόσημο στην ψυχοπάθεια. Είναι ένα συνονθύλευμα τρόμου, δράματος και φιλοσοφίας, που αγκαλιάζονται κάτω από το πρίσμα του gore και σε περπατάνε σε μονοπάτια που ακόμα και σε μια εποχή που τα έχουμε δει και ζήσει όλα (βλ. Γυναικοκτονίες, Παιδεραστία, Γενοκτονία, κανιβαλισμό, τον Γονίδη να εύχεται στον φίλο του), αυτό που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας δεν μπορείς να δεχτείς πως το έχει συλλάβει ανρθώπινος νους. 

Για ακόμη μια φορά επέλεξα μια ταινία για την οποία θα ήταν άδικο να γράψω περισσότερα. Θα σας αφήσω με μια παρατήρηση· στο τέλος θα αποδεχτείτε πως παρακολουθήσατε δύο ταινίες, μια συμβουλή· πως αν δεν έχετε γερό στομάχι καλύτερα να παραμείνετε στη σειρά με τους εξωγήινους και μια υπενθύμιση· “Εκείνος που έχει ένα "γιατί" για να ζήσει, μπορεί να αντέξει σχεδόν οποιοδήποτε "πώς" (Νίτσε). Ή το αντίστροφο;