Στις 3 Ιουνίου του 2017, η 25χρονη Ριάλιτι Γουίνερ επιστρέφει από εξωτερικές δουλειές για να βρει δύο πράκτορες του FBI στο σπίτι της. Βετεράνος της πολεμικής αεροπορίας και καθηγήτρια γιόγκα, η Γουίνερ περνάει τις επόμενες δύο ώρες υπό ανάκριση σχετικά με τη δουλειά της ως ανάδοχος πληροφοριών, και εάν διέρρευσε ένα απόρρητο έγγραφο για τη ρώσικη ανάμειξη στις αμερικανικές εκλογές του 2016.

Κατευθείαν από την πιο πρόσφατη Berlinale, μας έρχεται το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Τίνα Σάτερ, η οποία μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το επιτυχημένο και πολυταξιδεμένο θεατρικό έργο "Is This a Room" του 2019, το οποίο με τη σειρά βασίστηκε σε αληθινά γεγονότα. Ένα απόγευμα του Ιούνη λοιπόν, στο όχι και τόσο μακρινό 2017, μια 25χρονη κοπέλα γυρνάει σπίτι της έχοντας κάνει μόλις τα ψώνια της. Πριν καν προλάβει να βγει από το αμάξι όμως, θα βρεθεί προ εκπλήξεως, αφού πέφτει θύμα της ενέδρας που της έχουν στήσει οι πράκτορες του FBI.

Δίχως φασαρίες και με αρκετά διακριτικό τρόπο θα της εξηγήσουν τον λόγο για τον οποίο βρίσκονται εκεί, τονίζοντας πως έχουν ένταλμα για να ψάξουν το σπίτι και αφού της ζητούν να βγάλει έξω το σκυλί της (το οποίο αντιπαθεί τους άντρες) θα παραμείνουν μαζί της στον κήπο κάνοντας μια χαλαρή κουβέντα που παραπέμπει περισσότερο σε small talk, παρά σε ανάκριση. Σε δεύτερη φάση, η Ριάλιτι μαζί με τους δύο βασικούς πράκτορες θα μεταφερθούν στο παρατημένο πίσω μέρος του σπιτιού, εκεί όπως θα συνομιλήσουν στα όρθια, την ίδια ώρα που ολοένα και περισσότεροι άνδρες, στο τυφλό για εμάς και για το πρωταγωνιστικό τρίο της ταινίας, υπόβαθρο, κάνουν "φύλλο και φτερό" τα πράγματα της με σκοπό να βρουν αποδεικτικά στοιχεία.

Το πολύ σπουδαίο που πετυχαίνει αυτό το λιτό και χαμηλών τόνων φιλμ, είναι πως κερδίζει το ενδιαφέρον του θεατή από τις πρώτες στιχομυθίες που λαμβάνουν χώρα, σχετικά με το τι πρόκειται να ακολουθήσει, αλλά και για τα στοιχεία που συνθέτουν αυτή την απόρρητη και ιδιαίτερα προβληματική ιστορία. Οι διάλογοι μεταφέρονται όπως καταγράφηκαν από το FBI (με κάθε επιφύλαξη), αυτούσιοι δίχως την παραμικρή σεναριακή επιμέλεια. Αυτοί λοιπόν, μαζί πάντα με τις καλουδουλεμένες ερμηνείες και τα αμέτρητα κοντινά πλάνα, μας εισάγουν σε μια άβολη, αμήχανη και σχεδόν ασφυκτική πραγματικότητα, όπου τα πάντα είναι έτοιμα να εκτροχιαστούν από λεπτό σε λεπτό.

Τα διαφόρων ειδών όρια τείνουν να εξαφανίζονται, με τις επαναλαμβανόμενες ερωτήσεις και καταφάσεις κυρίως από την πλευρά των εκνευριστικά ευγενικών, τυπολάγνων και φιλόζωων πρακτόρων. Στην ουσία των πραγμάτων βέβαια δεν είναι τίποτα άλλο από τρομαγμένες καρικατούρες που υπηρετούν τυφλά την κυβέρνηση και είναι διατεθειμένες να κάνουν το οτιδήποτε.

Κάπου εδώ, θα πρέπει να δοθούν τα απαραίτητα εύσημα στην καταπληκτική Σίντνεϊ Σουίνι των «Euphoria» και «White Lotus», η οποία παραδίδει μια εντελώς διαφορετική ερμηνεία σε σχέση με αυτές των τηλεοπτικών της ρόλων. Παίζοντας με όλο της το σώμα, αλλά και με την εκφραστικότητά της, δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε πως "κουβαλάει" στις πλάτες της την ταινία, αφήνοντας τις καλύτερες δυνατές υποσχέσεις για το μέλλον. Από κοντά και η Τίνα Σάτερ, που με τη σκηνοθετική της ματιά κατασκευάζει ένα κινηματογραφικά άρτιο και σφιχτοδεμένο αποτέλεσμα με θεατρικότητα και άπλετο ρεαλισμό, δίχως να φοβάται να πάρει ρίσκα, σκηνοθετικά μιλώντας πάντα.

Χωρισμένο σε τρία μέρη και σε διάρκεια που ξεπερνά μόλις τα 80 λεπτά, το Reality είναι ένα αστυνομικό θρίλερ δίχως την παραμικρή δόση αμερικανικής πατροπαράδοτης δράσης, που παίζει με το είδος του ντοκιμαντέρ και παρόλο που δεν παίρνει κάποια θέση επί των όσων εξελίσσονται, λειτουργεί ως καταγγελία για την υπόσταση της δημοκρατικής λειτουργίας των ΗΠΑ επί κυβερνήσεως Τραμπ. Την ίδια ώρα μέσω των κινηματογραφικών τεχνασμάτων (αναπαράσταση των αληθινών ηχογραφήσεων, απόκρυψη απόρρητων πληροφοριών) στα οποία καταφεύγει, αποφεύγει με δεξιοτεχνία τον διδακτισμό, κάτι που υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσε να αποβεί μοιραίο. 

Μια εθνικιστική σημαία πάνω σ' ένα παιδικό αμαξάκι, ένας χριστιανικός σταυρός κρεμασμένος στον τοίχο και ένα ξεγυμνωμένο δωμάτιο, είναι μονάχα κάποια από αυτά τα σημάδια που λειτουργούν ως μια αλληγορία της ζοφερής αυτής πραγματικότητας που διέπει την Δυτική κοινωνία και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Μια κοινωνία στην οποία οι πανανθρώπινες αξίες φαίνεται να έχουν αξία μονάχα μπροστά στον τηλεοπτικό φακό, ενώ την ίδια ώρα καταπατούνται ασταμάτητα, αλλά προσεγμένα και κομψά, πίσω από τις κλειστές πόρτες...