Η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση πιστεύει ακράδαντα στη φράση του Brian Eno και μας καλεί να αφεθούμε και να νιώσουμε. Μια χρονιά με έργα που τα βιώνουμε, που μας σημαδεύουν με την τόλμη τους αλλά και με όσα μας προκαλούν να αισθανθούμε. Εμπειρίες που μένουν μέσα μας, γιατί μας αναστατώνουν, αφυπνίζουν τις αισθήσεις και αλλάζουν την εσωτερική μας θερμοκρασία. Νέες παραγωγές, διεθνείς συνεργασίες, νέοι χώροι, καινούρια βλέμματα σε γνωστά έργα, καταξιωμένοι καλλιτέχνες που πειραματίζονται και δημιουργοί που έρχονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Μια χρονιά που δεν την παρακολουθείς, τη ζεις. 

Η Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Ιδρύματος Ωνάση, Αφροδίτη Παναγιωτάκου, αναφέρει: 

«Τι μας συμβαίνει στα δεκαέξι; Εκεί, στην κορύφωση της μετάβασης προς τους πολλούς εαυτούς του μέλλοντος. Οι ορμόνες σε τρέλα. Ό,τι ανθρώπινο και ανθρωπένιο στο ζενίθ. Τα συναισθήματα έντονα, ακραία, ζωντανά. Και μια αυτοαμφισβήτηση. Και μια απορία για το πού θα πάει αυτό το σώμα που αλλάζει. Έτσι νιώθει η Στέγη στα δεκαέξι της. Συναναστρέφεται πολλούς και διαλέγει τους αληθινούς φίλους της, φωνάζει για όσα την ενοχλούν, αποτραβιέται για να σκεφτεί όσα τη βασανίζουν και μετά ξαναβγαίνει στον δρόμο με τη δίψα και την περιέργεια της εφηβείας που τα θέλει όλα τώρα, που θέλει να δει τον κόσμο τώρα, που δεν θέλει να περιμένει άλλο για να ζήσει ελεύθερα, που τα βάζει με τους γονείς της και χάνει τον ύπνο της, κι ας μην ξέρει ακριβώς γιατί. Έτσι, λόγω της αγωνίας της ζωής. Η Στέγη στα δεκαέξι της αποκρούει τον φόβο, ερωτεύεται, πονάει, γελάει δυνατά, πέφτει και, μέσα σε μια στιγμή, πετάει. Όλα για πρώτη φορά. Το σώμα της αλλιώτικο κάθε μέρα, πότε το κοιτάζει στον καθρέφτη και της αρέσει, άλλοτε θέλει να το αλλάξει εντελώς.

Συνεχίζουμε. Αισθανόμαστε. Ζούμε. Σε μια συνεχή μετάβαση. Σαν σε ατελείωτη πρόβα. Και ευτυχώς, ο εγκέφαλος συνεχίζει να αναπτύσσεται για αρκετά χρόνια μετά τα 16. Είμαστε λίγο μετά την αρχή.»

Το πρόγραμμα της σεζόν περιλαμβάνει παραγωγές θεάτρου, χορού και μουσικής, συζητήσεις, ταινίες, εκθέσεις και φεστιβάλ στη φυσική σκηνή και στον ψηφιακό κόσμο, αλλά και πολλές πρωτοβουλίες εκτός Στέγης.

Κινηματογράφος: Το Onassis Culture στηρίζει καταξιωμένους δημιουργούς και νέα ταλέντα μέσα από την ανάπτυξη σεναρίων και την παραγωγή ταινιών μικρού και μεγάλου μήκους, συνεργάζεται με σημαντικούς φορείς και ενισχύει τον ελληνικό κινηματογράφο. Στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας «Νύχτες Πρεμιέρας», θα πραγματοποιηθεί στη Στέγη η πανελλήνια πρεμιέρα της ταινίας Do You Love Me της Lana Daher (2 Οκτωβρίου 2026), η οποία είναι φέτος Onassis AiR resident. Επίσης, θα προβληθούν οι συμπαραγωγές του Onassis Culture, Sacrifice (Θυσία) του Romain Gavras (3 Οκτωβρίου 2026, η πρώτη αγγλόφωνη ταινία του με ένα all-star cast και γυρίσματα στην Ελλάδα), Η Δημόσια Ιδιωτική Οικία: 9 στροφές για την Αθήνα του Τάσου Λάγγη (1 Δεκεμβρίου 2026) και Σουέλ του Αλέξανδρου Βούλγαρη (7 Δεκεμβρίου 2026), ενώ το 2027 θα παρουσιαστούν στη Στέγη οι συμπαραγωγές με διεθνή φεστιβαλική παρουσία Τιτανικός Ωκεανός της Κωνσταντίνας Κοτζαμάνη και FROM INSIDE OUT – The Architecture of Peter Zumthor του Wim Wenders.

Σε συνεργασία με το Athens Palestine Film Festival και το ArteKino Festival, η Στέγη φιλοξενεί προβολές επιλεγμένων ταινιών από το πρόγραμμά τους, ενισχύοντας τον διάλογο με σημαντικές διεθνείς κινηματογραφικές διοργανώσεις. Για τέταρτη χρονιά, το Onassis AiR συναντά το Athens Palestine Film Festival το οποίο πραγματοποιείται σε διαφορετικούς χώρους στην Αθήνα από τις 15 έως τις 31 Οκτωβρίου, και ανοίγει ξανά έναν χώρο για τις παλαιστινιακές αφηγήσεις που επιμένουν να ακούγονται για τρεις μέρες στη Στέγη (29–31 Οκτωβρίου 2026). Φέτος, το φεστιβάλ μεταφέρεται από τους χώρους του Onassis AiR στη Στέγη, με μια σειρά από προβολές σε επιμέλεια της Διευθύντριας του φεστιβάλ και Onassis AiR Fellow, Carol Sansour, και της ομάδας της. Στη διάρκεια του τριήμερου προγράμματος, που περιλαμβάνει προβολές, συζητήσεις και περφόρμανς, θα προβληθούν στη Μικρή Σκηνή της Στέγης οι ταινίες A Sunken Tale of Losses Delayed των Larissa Sansour και Søren Lind, You Come from Far Away της Amal Ramsis και Chronicle of a Disappearance του Elia Suleiman στην τελετή λήξης. 

Στο ArteKino Festival 2026 (20–22 Νοεμβρίου 2026), το Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ Κινηματογράφου του πολιτιστικού γαλλογερμανικού καναλιού ARTE ZDF, με προβολές σε πόλεις όλης της Ευρώπης, αλλά και online μέσω του arte.tv και του καναλιού ARTE Cinéma στο YouTube, θα παρουσιαστούν στη Μικρή Σκηνή της Στέγης τρεις ταινίες, παρουσία των συντελεστών τους: L’Été l’éternité [Το παντοτινό μας καλοκαίρι] της Emilie Aussel, Si nous habitons un éclair [Αν κατοικούμε μέσα σε μια αστραπή] της Louise Chevillote και Una película de miedo [Μια ταινία τρόμου] του Sergio Oksman.

Παράλληλα, η Στέγη διοργανώνει ένα δικό της κινηματογραφικό αφιέρωμα με τίτλο The Vampires (21–23 Ιανουαρίου 2027). Η Μικρή Σκηνή σβήνει τα φώτα και αφήνει τα βαμπίρ να μπουν μέσα, ξεκινώντας ένα κινηματογραφικό κυνήγι του πιο γοητευτικού, ανθεκτικού και σκοτεινού μύθου της ποπ κουλτούρας. Στο κινηματογραφικό αφιέρωμα The Vampires συναντάμε τους κλασικούς αιμοδιψείς, Vampyr του Carl Theodor Dreyer, Dracula του Francis Ford Coppola και Cronos του Guillermo del Toro, ανακαλύπτουμε τη βαμπιρική αγάπη μέσα από τα Only Lovers Left Alive του Jim Jarmusch, Thirst του Park Chan-wook και Let the Right One In του Tomas Alfredson και συναντάμε τη γυναικεία εκδοχή του μύθου μέσα από τα Irma Verp του Olivier Assayas και A Girl Walks Home Alone at Night της Ana Lily Amirpour.

Φυσικά, για άλλη μια χρονιά το Onassis Culture συνεχίζει να στηρίζει την ελληνική κινηματογραφική δημιουργία μέσα από την παραγωγή και συμπαραγωγή νέων έργων. Δικής του παραγωγής είναι οι επερχόμενες ταινίες 4pm to 5pm του Γιώργου Τελτζίδη και The Last Days of My Father του Αριστοτέλη Μαραγκού. Ταυτόχρονα, σε συμπαραγωγή του Ιδρύματος Ωνάση ετοιμάζονται οι ταινίες Oh, How Fun! του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου, Δημόσιο Πρόσωπο του Φωκίωνα Μπόγρη, Χίλιες Μέρες Χίλιες Νύχτες του Σύλλα Τζουμέρκα, καθώς και τα ντοκιμαντέρ Μαίρη του Δομήνικου Ιγνατιάδη και Μιλάς μόνη μου, κοριτσάκι σου της Ευαγγελίας Κρανιώτη.

Το Onassis Culture αγκαλιάζει τη διαδικασία της δημιουργίας, της έρευνας και της καλλιτεχνικής εξέλιξης, προσφέροντας fellowships. Συνεργάζεται με σημαντικούς φορείς, όπως είναι η Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας και οι «Νύχτες Πρεμιέρας», ενώ έχει θεσπίσει τα Onassis Film Awards, με στόχο να ενισχυθεί ο ελληνικός κινηματογράφος εντός και εκτός συνόρων. Απευθύνει ανοιχτό κάλεσμα σε Έλληνες κινηματογραφιστές για ταινίες μικρού μήκους με το Open Call Big Short Films.

Διοργανώνει κινηματογραφικά αφιερώματα στη Στέγη, ώστε να βλέπουμε κλασικές ταινίες με νέο βλέμμα, αλλά και προβολές βραβευμένων ταινιών μικρού μήκους στο Onassis Channel στο YouTube, ώστε όλοι και όλες να έχουμε πρόσβαση στις ανεξάρτητες παραγωγές.

Συζητήσεις: Στις 16 Ιανουαρίου 2027, η Gillian Anderson σε μια συζήτηση που χωρά πολλά: τα δημιουργικά ρίσκα, τις επιλογές που καθόρισαν την πορεία της και τα θέματα που την απασχολούν σήμερα, από τη δημόσια παρουσία της μέχρι τη συγγραφική της δραστηριότητα με τα βιβλία Want: Sexual Fantasies by Anonymous και More. Για εκατομμύρια θεατές θα είναι πάντοτε η Dana Scully του The X-Files. Η Τζίλιαν Άντερσον, όμως, φρόντισε από πολύ νωρίς να μη μείνει εκεί. Έγινε η Stella Gibson στο The Fall, η Margaret Thatcher στο The Crown, η Jean Milburn στο Sex Education, η Eleanor Roosevelt στο The First Lady και η Emily Maitlis στο Scoop. Εκτός οθόνης, έχει μιλήσει ανοιχτά για την ψυχική υγεία, για ανθρωπιστικά ζητήματα και για τα δικαιώματα των γυναικών. Στη συγγραφική της δραστηριότητα, η γυναικεία εμπειρία, η ταυτότητα, οι σχέσεις και η σεξουαλικότητα έρχονται στο προσκήνιο χωρίς υπεκφυγές. Στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης, η Τζίλιαν Άντερσον μιλά σε πρώτο πρόσωπο. Η συζήτηση ξεκινά από μια καριέρα γεμάτη ανατροπές και ανοίγει σε όλα όσα την απασχολούν σήμερα. Παράλληλα, η Στέγη διοργανώνει κινηματογραφικό αφιέρωμα στην πολυσχιδή καριέρα της.

Masterclasses: Μερικοί από τους πιο συναρπαστικούς δημιουργούς της εποχής μας μιλούν στη Στέγη για όλα όσα δεν φαίνονται στο τελικό έργο. Ιδέες, μέθοδοι, ρίσκα, αδιέξοδα και δημιουργικές εμμονές από τους κόσμους του θεάτρου, του σινεμά, του χορού, της μουσικής και των εικαστικών. Την αρχή κάνει ο Romain Gavras (4 Οκτωβρίου 2026), το enfant terrible του σινεμά, για μια συζήτηση γύρω από τα γυρίσματα με εμβληματικούς ηθοποιούς, τις κινηματογραφικές του εμπειρίες και την punk ενέργεια που διατρέχει τη φιλμογραφία του. 

Ακολουθεί ο Łukasz Twarkowski (17 Οκτωβρίου 2026), ο οποίος παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το εργαστήριο της ριζοσπαστικής σκηνικής του γλώσσας και τον τρόπο με τον οποίο συνδυάζει θέατρο, κινηματογράφο και νέες τεχνολογίες. Τον Νοέμβριο, τρεις ανερχόμενοι Ευρωπαίοι κινηματογραφιστές, η Louise Chevillotte, ο Sergio Oksman και η Emilie Aussel, μοιράζονται τα έντονα συναισθήματά τους από τη δημιουργία της πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας τους, στο πλαίσιο του ArteKino Festival στην Αθήνα (20-22 Νοεμβρίου 2026).