Όταν το καραόκε συναντά τον κινηματογράφο

 

Η μουσική σε μία ταινία έχει τη δύναμη να χτίσει το συναισθηματικό επίπεδο που απαιτείται για να κάνει τον κάθε θεατή να βιώσει την ιστορία με μοναδικό τρόπο. Όταν όμως έχουμε να κάνουμε με μία σκηνή καραόκε, τις περισσότερες φορές, αποτελεί την επιτομή της μελαγχολίας του χαρακτήρα που βλέπουμε να ανεβαίνει στη σκηνή. Οι περιπτώσεις που βλέπουμε τέτοιες σκηνές είναι αρκετές και σε αυτό το άρθρο θα αναφερθώ σε μερικές εκ των αγαπημένων μου. Η λίστα θα συμπληρωθεί και με μία προσθήκη από τον κόσμο των τηλεοπτικών σειρών. Μία προσθήκη που δε θα μπορούσα να παραλείψω και μάλλον (!) είναι και η αγαπημένη μου.

Pickpocket του Jia Zhangke


Το ντεμπούτο μεγάλου μήκους του Κινέζου σκηνοθέτη, Jia Zhangke, γνωστό επίσης και για φιλμ όπως το καταιγιστικό A Touch of Sin (2013). Πρόκειται για μια ταινία που θα την παρουσίαζα σαν ένα κράμα νεορεαλισμού, στο κομμάτι της αφήγησης και cinema vérité στο κομμάτι της κινηματογράφησης. Η ταινία είναι γεμάτη με σκηνές που εξυμνούν τον ψυχισμό των χαρακτήρων και τη μελαγχολική τους φύση. Πόσο όμορφο που όλο αυτό γίνεται κατά βάση σε σκηνές με φόντο το τραγούδι. Είτε αυτό είναι σε ένα καραόκε μπαρ, είτε στον δρόμο παρέα με τυχαίους περαστικούς, είτε απλά σε ένα δωμάτιο παρέα με τον αγαπημένο σου άνθρωπο.

Την ταινία μπορείτε να την παρακολουθήσετε μέσω του Cinobo.

Η αναφερθείσα σκηνή: 

Project Hail Mary των Phil Lord & Christopher Miller

Το πιο πρόσφατο μέλος αυτής της λίστας είναι μία από τις καλύτερες ταινίες του 2026. Οι περιπέτειες του Ryan Gosling στο διάστημα και η φιλία του με τον Rocky. Εδώ πέρα όμως δεν θα ασχοληθούμε με την ταινία σαν σύνολο, αλλά θα επικεντρωθούμε στο κομμάτι που η αποστολή βρισκόταν ακόμα στο στάδιο της προετοιμασίας. Για την ακρίβεια, θα μας απασχολήσει η σκηνή, όπου η Sandra Hüller, θα σπάσει το εξωτερικό, επαγγελματικό προφίλ που συνοδεύει τον χαρακτήρα της στην ταινία και θα ανεβεί στη σκηνή για να τραγουδήσει το Sign of the Times του Harry Styles.

Lost in Translation της Sofia Coppola

Μία ακόμα ταινία, η οποία εξυμνεί τη μοναχικότητα των δύο κεντρικών χαρακτήρων της με φόντο τη μεγαλούπολη του Τόκιο. O Bill Murray παίζει έναν ηθοποιό που έχει ξεβάψει πλέον η μπογιά του και βγάζει λεφτά συμμετέχοντας σε τηλεοπτικά διαφημιστικά σποτ, ενώ βλέπουμε τη Scarlett Johansson παραμελημένη από τον φωτογράφο σύζυγό της. Ο ένας θα βρει παρηγοριά στην παρέα του άλλου. Υπάρχει λοιπόν καλύτερο περιβάλλον για να εντάξεις και μία σκηνή καραόκε; Μάλλον όχι. Έτσι λοιπόν, ένα βράδυ, θα δούμε τους δυο τους να διασκεδάζουν μαζί με μία παρέα ντόπιων τραγουδώντας και χορεύοντας σε ένα καραόκε μπαρ. 

Η αναφερθείσα σκηνή:


Fallen Leaves του Aki Kaurismäki

Στην τελευταία του ταινία, ο Φινλανδός σκηνοθέτης, καταπιάστηκε για ακόμα μία φορά με κοινωνικά ζητήματα, βάζοντας για βασικούς χαρακτήρες, μία εργαζόμενη σε σούπερ μάρκετ με επισφαλή σύμβαση και έναν αλκοολικό οικοδόμο, ο οποίος παλεύει να κρατήσει τη δουλειά του. Αυτές οι δύο μοναχικές ψυχές θα συναντηθούν κατά τύχη σε ένα καραόκε μπαρ και η κοινή τους συνύπαρξη, όπως και η αναζήτηση της αληθινής χαράς, θα είναι γεμάτη με χιλιάδες προβλήματα. Η μόνη μου ευχή είναι να επιστρέψει σύντομα με νέα ταινία ο Aki Kaurismäki, ένας μετρ της deadpan κωμωδίας.

Την ταινία μπορείτε να την παρακολουθήσετε μέσω του Cinobo.

Blue Velvet του David Lynch

Πλησιάζοντας προς το τέλος του άρθρου, θα αναφερθώ και σε κάποιες λίγο πιο συμβατικές σκηνές καραόκε. Στο Μπλε Βελούδο του David Lynch, βλέπουμε τον χαρακτήρα που υποδύεται ο Dean Stockwell, να παίρνει το μικρόφωνο και καθώς φωτίζεται από ένα απόκοσμο φως που βγαίνει μέσα από αυτό, να τραγουδάει το In Dreams του Roy Orbison. Αδιαμφισβήτητα, μία από τις πιο ανατριχιαστικές σκηνές καραόκε στην ιστορία του κινηματογράφου.

Η αναφερθείσα σκηνή:

Better Call Saul – Winner του Adam Bernstein

Δεν μπορούσα να παραλείψω την αγαπημένη μου σκηνή καραόκε. Ταξιδεύουμε στον 4ο κύκλο της αριστουργηματικής συνέχειας του Breaking Bad, το Better Call Saul και πιο συγκεκριμένα στην αυλαία της συγκεκριμένης σεζόν. Εκεί όπου τα δύο αδέρφια McGill, ο Jimmy (Bob Odenkirk) και ο Chuck (Michael McKean), γνωστοί για την ισχυρή αντιπαλότητα που υπήρχε μεταξύ τους καθ’ όλη τη σειρά, θα μας χαρίσουν την πιο τρυφερή τους σκηνή. Απλά απαγγέλλοντας το The Winner Takes it All των ABBA. Μία από τις πιο δυνατές στιγμές ολόκληρης της σειράς. Μία σκηνή που θα με συγκινεί εσαεί.

0 comments