Το “The Florida Project” του Σον Μπέικερ ήρθε να καταρρίψει με τον πιο απλό, ρεαλιστικό τρόπο το «Αμερικανικό Όνειρο του Trump. Διότι στις ΗΠΑ, υπάρχουν τα παιδιά που μπορούν και πάνε στη Disneyland και αυτά που ενώ ζουν δίπλα, δεν μπορούν να πάνε, παρά μόνο σε εγκαταλελειμμένα κτίρια που γίνονται η δική του φλεγόμενη (κυριολεκτικά) Disneyland.

Η ταινία ακολουθεί την μικρή Μούνι, στο τρελό της καλοκαίρι σε ένα μοτέλ, μαζί με τα άλλα αλάνια του μοτέλ, με μόνη πατρική φιγούρα τον θυρωρό. Τα αλάνια και εκείνη, με το παιδικό τους βλέμμα, ανακαλύπτουν τον κόσμο, την πόλη μέσα σε ένα θερμό καλοκαίρι, μέσα στην επικινδυνότητα των μεγαλουπόλεων που όταν είσαι παιδί μοιάζει συναρπαστική.

Το όλο vibe της οπτικής των παιδιών που ζουν με τα λίγα και φέρονται σαν να έχουν τα πάντα, είναι ότι ο κόσμος τους ανήκει, ο κόσμος είναι ένας τεράστιος παιδότοπος, με γλυκά, ζαχαρωτά και παιχνίδια, το ερώτημα όμως είναι τι θυσίες γίνονται για μπορούν να έχουν έστω αυτά τα λίγα?

Από τη μία πλευρά ο μαγικός κόσμος της Disneyland, από την άλλη πλευρά οι μανάδες, όλων των ηλικιών, γυναίκες του περιθωρίου, που προσπαθούν οριακά να συντηρήσουν την στέγη του μοτέλ, αλλά και εκείνες με τα παιδιά τους. Κάνουν πρόχειρες δουλειές, σε καθεστώς επαιτείας, για να εξασφαλίσουν άλλη μια μέρα διαμονής στο μοτέλ, εκθέτοντας τα παιδιά τους σε κίνδυνο, αλλά δίνοντας τους τον κόσμο όλο, με τόσο άτσαλη τρυφερότητα, χωρίς τα παιδιά να αντιλαμβάνονται τις δυσκολίες που έχει ο κόσμος των μεγάλων.

Το κινηματογραφικό σύμπαν που στήνει ο σκηνοθέτης διέπετε από αντιθέσεις που δένουν φοβερά μεταξύ τους, ενώ τα πάντα έχουν μια υπόκωφη μελαγχολία που ακόμα και μέσα στις πολύχρωμες εικόνες και τα γέλια υπάρχει εκκωφαντικά εκεί.

Διότι είναι σκληρό να γνωρίζεις ότι είσαι πολίτης δεύτερης κατηγορίας σε έναν κόσμο που μοιάζει φαινομενικά πανέμορφος. Είναι σκληρό να είσαι μια μάνα που δεν ξέρει αν θα μπορεί να ζήσει το παιδί της, αλλά κάνεις τα πάντα για να μην το καταλάβει. Είναι σκληρό να ξέρεις ότι ποτέ δεν θα γίνεις εκείνος ο «άλλος» διότι η ταξική σου καταγωγή θα σε κυνηγάει για πάντα, μέσα σε έναν κόσμο που ευκαιρίες είναι για τους λίγους και εσύ θα ζεις πίσω από τον ήλιο.

Αν κάτι μου άφησε αυτή η ταινία είναι μια σκηνή. Η σκηνή που η αστυνομία μπουκάρει στο δωμάτιο της Μούνι και της μαμάς της, αρπάζει το παιδί επειδή η μητέρα δεν είναι ικανή να το φροντίσει επειδή για να το ζήσει, επιδίδεται στην σεξεργασία, και τελικά η αστυνομία και οι κοινωνικοί λειτουργοί χάνουν το παιδί, το οποίο τρέχει με όλη του τη δύναμη στη φίλη της και διασχίζουν όλο το μαγικό σύμπαν, και φτάνουν τελικά στην Disneyland. Η φράση της μάνας « Εγώ είμαι ανίκανη να μεγαλώσω το παιδί μου, και εσείς σε 10 λεπτά το χάσατε», συμπυκνώνει νοηματικά ολόκληρο το κρατικό Αμερικανικό φαινόμενο: Ένα κράτος καταστολής χωρίς ουσιαστική μέριμνα και πρόνοια για τις μητέρες και τους φτωχούς, ένα κράτος τιμωρός που δεν μπορεί να επιτελέσει τελικά κανέναν ρόλο.

Και έτσι ο σκηνοθέτης αποδομεί το Αμερικανικό όνειρο χωρίς καθόλου διδακτική διάθεση, παρά μόνο με εικόνες όμορφες και καθημερινές. Και γι’αυτό αγαπήσαμε αυτή τη ταινία.